ໂປໂລປຽບທຽບສາດສະໜາຈັກໃສ່ກັບພຣະກາຍຂອງພຣະຄຣິດ—ການສິດສອນກ່ຽວກັບຂອງປະທານຝ່າຍວິນຍານ, ຄວາມສາມັກຄີ, ແລະ ຄວາມໃຈບຸນ

1 ໂກຣິນໂທ 12–13

ໂປໂລປຽບທຽບສາດສະໜາຈັກໃສ່ກັບພຣະກາຍຂອງພຣະຄຣິດ

ການສິດສອນກ່ຽວກັບຂອງປະທານຝ່າຍວິນຍານ, ຄວາມສາມັກຄິ, ແລະ ຄວາມໃຈບຸນ

ໂປໂລກຳລັງຂຽນຈົດໝາຍສະບັບໜຶ່ງ, ໂດຍມີຊາວໂກຣິນໂທເປັນສາກຫລັງ.

ໂກຣິນໂທເປັນເມືອງໃຫຍ່, ສັບສົນວຸ້ນວາຍ. ມີສະມາຊິກຂອງສາດສະໜາຈັກຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດຈຳນວນຫລາຍອາໄສຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແຕ່ວ່າເຂົາເຈົ້າທັງໝົດແມ່ນມາຈາກສະຖານທີ່ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ມີຄວາມແຕກຕ່າງກັນຫລາຍ. ໂປໂລຢາກຊ່ວຍເຂົາເຈົ້າໃຫ້ສາມັກຄິກັນ ແລະ ເຫັນຄວາມດີເຊິ່ງກັນແລະກັນ. ສະນັ້ນເພິ່ນຈຶ່ງໄດ້ຂຽນຈົດໝາຍສະບັບໜຶ່ງຫາພວກເຂົາ.

1 ໂກຣິນໂທ 1:11–13

ຜູ້ຄົນທີ່ຢູ່ໃນເມືອງໂກຣິນໂທມີຂອງປະທານຈາກພຣະເຈົ້າທີ່ແຕກຕ່າງກັນ.

ໃນຈົດໝາຍຂອງເພິ່ນ, ໂປໂລໄດ້ບອກໄພ່ພົນວ່າເຂົາເຈົ້າທັງໝົດລ້ວນແລ້ວແຕ່ມີຂອງປະທານພິເສດຈາກພຣະເຈົ້າ. ບາງຄົນກໍມີຂອງປະທານແຫ່ງສັດທາ. ສ່ວນຄົນອື່ນໆກໍມີຂອງປະທານແຫ່ງການກະທຳສິ່ງມະຫັດສະຈັນ. ບາງຄົນເປັນຄົນສະຫລາດ, ແລະ ບາງຄົນກໍສາມາດປີ່ນປົວຄົນອື່ນໄດ້. ບາງຄົນກໍສາມາດເວົ້າພາສາອື່ນໆໄດ້. ໄພ່ພົນທັງໝົດລ້ວນແລ້ວແຕ່ມີຂອງປະທານທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ຂອງປະທານທັງໝົດແມ່ນມາຈາກພຣະເຈົ້າ.

1 ໂກຣິນໂທ 12:3–11, 29–30

ໂປໂລໄດ້ສິດສອນວ່າເຖິງແມ່ນວ່າໄພ່ພົນຈະແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ສັດທາຂອງເຂົາເຈົ້າໃນພຣະເຢຊູໄດ້ນຳເຂົາເຈົ້າໃຫ້ມາຢູ່ຮ່ວມກັນ. ເມື່ອເຂົາເຈົ້າໄດ້ຕັດສິນໃຈວ່າຈະເຮັດຕາມຄຳສອນຂອງພຣະເຢຊູ, ຮັບບັບຕິສະມາ, ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມກັບສາດສະໜາຈັກຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ເຂົາເຈົ້າກໍກາຍເປັນກຸ່ມໜຶ່ງກຸ່ມດຽວ, ທີ່ສາມັກຄີກັນໃນພຣະເຢຊູຄຣິດ.

1 ໂກຣິນໂທ 12:27

ສອງຄົນກຳລັງແບ່ງປັນເຂົ້າຈີ່; ສອງຄົນກຳລັງຍ່າງໄປນຳກັນ; ແມ່ຄົນໜຶ່ງ ແລະ ລູກໆຂອງລາວ.

ໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າສາດສະໜາຈັກກໍ່ປຽບເໝືອນດັ່ງຮ່າງກາຍອັນໜຶ່ງ, ທີ່ມີຫົວ, ແຂນ, ຂາ, ແລະ ຕີນ. ທຸກພາກສ່ວນຂອງຮ່າງກາຍເຮັດສິ່ງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ຫູບໍ່ຄວນຮູ້ສຶກບໍ່ດີຍ້ອນວ່າມັນແຕກຕ່າງໄປຈາກຕາ. ແລະ ຫົວກໍບໍ່ສາມາດເວົ້າໃຫ້ກັບຕີນວ່າ, “ຂ້ອຍບໍ່ຕ້ອງການເຈົ້າ.” ແຕ່ລະພາກສ່ວນແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນ, ແລະ ພວກມັນເຮັດວຽກຮ່ວມກັນ.

1 ໂກຣິນໂທ 12:12–14

ໂປໂລເອີ້ນໄພ່ພົນໃນເມືອງໂກຣິນໂທວ່າ “ພຣະກາຍຂອງພຣະຄຣິດ.” ເພິ່ນຢາກໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເຮັດວຽກຮ່ວມກັນຄືກັບອະໄວຍະວະຕ່າງໆຂອງຮ່າງກາຍ, ໂດຍການນຳໃຊ້ຂອງປະທານທີ່ແຕກຕ່າງກັນເພື່ອຊ່ວຍເຫລືອ ແລະ ເປັນພອນໃຫ້ກັນແລະກັນ.

1 ໂກຣິນໂທ 12:15–27

ໂປໂລກຳລັງຂຽນຈົດໝາຍສະບັບໜຶ່ງ; ພຣະເຢຊູກຳລັງເອົາເຂົ້າຈີ່ໃຫ້ຊາຍຄົນໜຶ່ງ.

ເພື່ອເຮັດສິ່ງນີ້, ຜູ້ຄົນຕ້ອງການຄວາມຮັກໃນແບບທີ່ພິເສດຫລາຍ, ທີ່ເອີ້ນວ່າ ຄວາມໃຈບຸນ. ມັນຄືຄວາມຮັກຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດທີ່ມີໃຫ້ກັບທຸກຄົນ. ໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າການມີຄວາມໃຈບຸນນັ້ນໝາຍເຖິງການມີຄວາມອົດທົນກັບຄົນອື່ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຂົາເຈົ້າຈະເຮັດບໍ່ດີກັບເຮົາກໍຕາມ. ມັນໝາຍຄວາມວ່າບໍ່ເປັນຄົນຫຍາບຄາຍ, ເຫັນແກ່ຕົວ, ຫລື ບໍ່ອິດສາ. ມັນໝາຍຄວາມວ່າຮັກໃນຄວາມຈິງ ແລະ ມີຄວາມຫວັງ.

1 ໂກຣິນໂທ 13:1–7; ໂມໂຣໄນ 7:47

ຊາຍຄົນໜຶ່ງກຳລັງເອົາເຂົ້າຈີ່ໃຫ້ກັບຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງ.

ໂປໂລໄດ້ບອກກັບໄພ່ພົນໃນເມືອງໂກຣິນໂທວ່າຄວາມໃຈບຸນນັ້ນຈະຍືນຍົງຕະຫລອດໄປ. ບໍ່ວ່າເຮົາຈະມີຂອງປະທານຢ່າງອື່ນໃດກໍຕາມ, ເຮົາທຸກຄົນຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມໃຈບຸນ. ເຮົາທຸກຄົນສາມາດມີຄວາມໃຈບຸນໄດ້ຖ້າວ່າເຮົາຂໍຈາກພຣະບິດາເທິງສະຫວັນດ້ວຍສຸດຈິດສຸດໃຈຂອງເຮົາ ແລະ ພະຍາຍາມທີ່ຈະເປັນຜູ້ຕິດຕາມທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.

1 ໂກຣິນໂທ 13:1–3, 8; ໂມໂຣໄນ 7:48