ធីម៉ូថេ ទី១ និង ទី២
សំបុត្រទៅកាន់ធីម៉ូថេ
ប៉ុលផ្ដល់ការប្រឹក្សាដល់មិត្តវ័យក្មេងរបស់លោក
ធីម៉ូថេគឺជាយុវជនម្នាក់ ដែលមានសេចក្ដីជំនឿយ៉ាងរឹងមាំលើព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ ម្តាយរបស់លោកឈ្មោះ អ៊ើនីស និងជីដូនរបស់លោកឈ្មោះ ឡូអ៊ីស ក៏ជាស្ត្រីដែលមានសេចក្ដីជំនឿដ៏ខ្លាំងផងដែរ ។ ពួកគាត់បានបង្រៀនធីម៉ូថេចេញពីព្រះគម្ពីរ តាំងតែពីពេលលោកនៅក្មេងនៅឡើយ ។
ធីម៉ូថេ ទី២ ១:៥; ៣:១៥
ធីម៉ូថេ និងប៉ុលគឺជាមិត្តល្អនឹងគ្នា។ ពួកលោកបានធ្វើការ និងធ្វើដំណើរជាមួយគ្នា បម្រើព្រះអម្ចាស់ និងចែកចាយដំណឹងល្អរបស់ទ្រង់ ។ ប៉ុលស្រឡាញ់ធីម៉ូថេដូចជាកូន ។
ភីលីព ២:១៩–២២; ធីម៉ូថេ ទី១ ១:២
ប៉ុលបានសុំឲ្យធីម៉ូថេដឹកនាំសាសនាចក្រនៅក្រុងអេភេសូរ ។ ប៉ុលត្រូវទៅទីក្រុងផ្សេងទៀត ។ ខណៈដែលលោកនៅឆ្ងាយ លោកបានសរសេរសំបុត្រទៅកាន់ធីម៉ូថេដើម្បីជួយដល់លោក ។
ធីម៉ូថេ ទី១ ១:១–៣
ក្រោយមក នៅពេលដែលប៉ុលជាប់ក្នុងគុកនៅក្រុងរ៉ូម លោកបានសរសេរសំបុត្រមួយច្បាប់ទៀតទៅកាន់ធីម៉ូថេ ។ លោកបានព្រមានធីម៉ូថេថា គ្រាលំបាកនឹងមកដល់ ។ មនុស្សមួយចំនួននឹងងាកចេញពីសេចក្ដីពិត ហើយស្រឡាញ់រឿងខាងលោកិយច្រើនជាងស្រឡាញ់ព្រះ ។ ពួកគេនឹងបង្រៀនអ្វីៗដែលមិនពិត ។
ធីម៉ូថេ ទី២ ៣:១–៧; ៤:៣–៤
ប៉ុលបានប្រាប់ធីម៉ូថេថា កុំខ្លាចអី ។ លោកបាននិយាយថា « ដ្បិតព្រះទ្រង់មិនបានប្រទានឲ្យយើងមានវិញ្ញាណ ដែលតែងតែខ្លាចឡើយ គឺឲ្យមានវិញ្ញាណដ៏មានអំណាច សេចក្ដីស្រឡាញ់វិញ » ។ ប៉ុលបានប្រាប់ធីម៉ូថេឲ្យបន្តធ្វើអ្វី ដែលលោកបានរៀន ។ ព្រះគម្ពីរនឹងនាំលោកទៅកាន់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។
ធីម៉ូថេ ទី២ ១:៧–៩; ៣:១៤–១៧
ប៉ុលបានដឹងថា ជីវិតរបស់លោកជិតដល់ទីបញ្ចប់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះហើយ ។ ប៉ុន្តែលោកមិនខ្លាចស្លាប់ឡើយ ។ ប៉ុលបានប្រាប់ធីម៉ូថេថា ទោះបីជាលោកបានឆ្លងកាត់បញ្ហាប្រឈមជាច្រើនក្នុងជីវិតរបស់លោកក៏ដោយ ក៏លោកនៅតែរក្សាសេចក្ដីជំនឿរបស់លោកឲ្យនៅរឹងមាំដែរ ។ លោកទុកចិត្តថា ព្រះវរបិតាសួគ៌ និងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនឹងប្រទានជីវិតដ៏នៅអស់កល្បជានិច្ចដល់លោក ។
ធីម៉ូថេ ទី២ ៤:៦–៨