កូរិនថូស ទី១ ១២–១៣
ប៉ុលប្រៀបធៀបសាសនាចក្រទៅនឹងព្រះកាយរបស់ព្រះគ្រីស្ទ
ការបង្រៀនអំពីអំណោយទានខាងវិញ្ញាណ ការរួបរួមគ្នា និងសេចក្ដីសប្បុរស
ក្រុងកូរិនថូសគឺជាទីក្រុងដ៏ធំ និងមមាញឹកមួយ ។ សមាជិកជាច្រើននៃសាសនាចក្រនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទបានរស់នៅទីនោះ ។ ប៉ុន្តែពួកគេទាំងអស់មកពីកន្លែងផ្សេងៗគ្នា និងមានភាពខុសគ្នាខ្លាំងពីគ្នា ។ ប៉ុលចង់ជួយពួកគេឲ្យរួបរួមគ្នា និងមើលឃើញសេចក្ដីល្អនៅក្នុងគ្នាទៅវិញទៅមក ។ ដូច្នេះ លោកបានសរសេរសំបុត្រមួយច្បាប់ទៅកាន់ពួកគេ ។
កូរិនថូស ទី១ ១:១១–១៣
នៅក្នុងសំបុត្ររបស់លោក ប៉ុលបានប្រាប់ពួកបរិសុទ្ធទាំងឡាយថា ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានអំណោយទានដ៏ពិសេសមកពីព្រះ ។ មនុស្សមួយចំនួនមានអំណោយទាននៃសេចក្តីជំនឿ ។ អ្នកផ្សេងទៀតមានអំណោយទាននៃការធ្វើអព្ភូតហេតុ ។ មនុស្សមួយចំនួនមានប្រាជ្ញា ហើយមួយចំនួនទៀតអាចព្យាបាលអ្នកដទៃបាន ។ មនុស្សមួយចំនួនអាចនិយាយភាសាផ្សេងទៀតបាន ។ ពួកបរិសុទ្ធទាំងអស់មានអំណោយទានខុសៗគ្នា ប៉ុន្តែអំណោយទានទាំងអស់គឺបានមកពីព្រះ ។
កូរិនថូស ទី១ ១២:៣–១១, ២៩–៣០
ប៉ុលបានបង្រៀនថា ទោះបីជាពួកបរិសុទ្ធមានភាពខុសគ្នាក៏ដោយ ក៏សេចក្ដីជំនឿរបស់ពួកគេលើព្រះយេស៊ូវបាននាំពួកគេឲ្យមករួបរួមជាមួយគ្នាដែរ ។ នៅពេលដែលពួកគេសម្រេចចិត្តដើម្បីធ្វើតាមការបង្រៀនរបស់ព្រះយេស៊ូវ ទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក និងចូលរួមក្នុងសាសនាចក្ររបស់ទ្រង់ នោះពួកគេក្លាយជាក្រុមមួយ ដែលរួបរួមគ្នានៅក្នុងព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។
កូរិនថូស ទី១ ១២:២៧
ប៉ុលបាននិយាយថា សាសនាចក្រគឺដូចជារូបកាយមួយដូច្នោះដែរ ដែលមានក្បាល ដៃ ជើង និងម្រាមជើង ។ គ្រប់អវៈយវៈទាំងអស់នៃរូបកាយមានតួនាទីខុសៗគ្នា ។ ត្រចៀកមិនគួរមានអារម្មណ៍មិនល្អ ព្រោះវាខុសពីភ្នែកនោះទេ ។ ហើយក្បាលមិនអាចនិយាយទៅកាន់ជើងថា « យើងមិនត្រូវការនឹងឯងដែរនោះឡើយ » ។ អវៈយវៈនីមួយៗមានសារៈសំខាន់ ហើយវាទាំងអស់ធ្វើការជាមួយគ្នា ។
កូរិនថូស ទី១ ១២:១២–១៤
ប៉ុលបានហៅពួកបរិសុទ្ធនៅក្រុងកូរិនថូសថាជា « រូបកាយនៃព្រះគ្រីស្ទ » ។ លោកចង់ឲ្យពួកគេធ្វើការជាមួយគ្នា ដូចជាអវៈយវៈផ្សេងៗនៃរូបកាយធ្វើការជាមួយគ្នាដែរ ដោយប្រើអំណោយទានផ្សេងៗគ្នារបស់ពួកគេដើម្បីជួយ និងផ្ដល់ពរជ័យដល់គ្នាទៅវិញទៅមក ។
កូរិនថូស ទី១ ១២:១៥–២៧
ដើម្បីធ្វើដូច្នេះបាន ប្រជាជនទាំងនេះត្រូវការសេចក្តីស្រឡាញ់ដ៏ពិសេសខ្លាំងមួយដែលហៅថា សេចក្ដីសប្បុរស ។ វាគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់ ដែលព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទមានសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា ។ ប៉ុលបាននិយាយថា ការមានសេចក្ដីសប្បុរសមានន័យថា យើងមានការអត់ធ្មត់ជាមួយអ្នកដទៃ ទោះបីជាពួកគេមិនមានចិត្តល្អដាក់យើងក៏ដោយ ។ វាមានន័យថា ការមិនមានភាពក្រអឺតក្រទម គ្មានភាពអាត្មានិយម ឬគ្មានការច្រណែនគ្នាឡើយ ។ វាមានន័យថា ការស្រឡាញ់សេចក្ដីពិត និងការមានសេចក្តីសង្ឃឹម ។
កូរិនថូស ទី១ ១៣:១–៧; មរ៉ូណៃ ៧:៤៧
ប៉ុលបានប្រាប់ពួកបរិសុទ្ធនៅក្រុងកូរិនថូសថា សេចក្ដីសប្បុរសមិនដែលផុតរលត់ឡើយ ។ មិនថាយើងអាចមានអំណោយទានអ្វីផ្សេងទៀតនោះទេ យើងទាំងអស់គ្នាត្រូវមានសេចក្ដីសប្បុរស ។ ពួកយើងទាំងអស់់គ្នាអាចមានសេចក្ដីសប្បុរសបាន ប្រសិនបើយើងទូលសូមសេចក្ដីសប្បុរសនេះពីព្រះវរបិតាសួគ៌ដោយអស់ពីចិត្តយើង ហើយព្យាយាមធ្វើជាអ្នកដើរតាមដ៏ពិតរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។
កូរិនថូស ទី១ ១៣:១–៣, ៨; មរ៉ូណៃ ៧:៤៨