ដំណើររឿង​ក្នុង​ព្រះគម្ពីរ
ព្រះយេស៊ូវ​ប្រទាន​អាហារ​ដល់​មនុស្ស​រាប់​ពាន់​នាក់—ទ្រង់​ជា​នំបុ័ង​ជីវិត


ម៉ាថាយ ១៤:១៣–២១; យ៉ូហាន ៦

ព្រះយេស៊ូវ​ប្រទាន​អាហារ​ដល់​មនុស្ស​រាប់​ពាន់​នាក់

ទ្រង់​ជា​នំបុ័ង​ជីវិត

ព្រះយេស៊ូវ​ចំណាយ​ពេលវេលា​តែ​ព្រះអង្គ​ឯង ។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ជ្រាប​ថា យ៉ូហាន-បាទីស្ទ​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់ ។ ទ្រង់​បាន​យាងទៅ​កន្លែង​មួយ​ដែល​នៅ​ឆ្ងាយពី​ទីប្រជុំជន ដើម្បី​ទ្រង់​អាច​មាន​ពេលវេលា​តែ​ព្រះអង្គ​ឯង ។

ម៉ាថាយ ១៤:១៣

ព្រះយេស៊ូវ​មាន​បន្ទូល​ទៅ​មនុស្ស​មួយ​ក្រុម ។

នៅពេល​មនុស្ស​បាន​ដឹងពី​កន្លែង​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​យាងទៅ ពួកគេ​បាន​ដើរតាម​ទ្រង់ ។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ទតឃើញ​ពួកគេ ហើយ​ទ្រង់​មាន​ព្រះទ័យ​ស្រឡាញ់​ពួកគេ ។ ទ្រង់​បាន​ចំណាយ​ពេល​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​ដើម្បី​ប្រទាន​ពរ និង​ព្យាបាល​ពួកគេ ។

ម៉ាថាយ ១៤:១៣–១៤

ព្រះយេស៊ូវ​បង្គាប់​ឲ្យ​ពួកសាវក​ផ្តល់​អាហារ​ឲ្យ​ប្រជាជន​បរិភោគ ។

ជិត​ដល់​ពេល​ល្ងាច ប្រជាជន​បាន​ឃ្លាន ។ ពួកសាវក​បាន​គិត​ថា ព្រះយេស៊ូវ​គួរតែ​ឲ្យ​ប្រជាជន​ត្រឡប់​ទៅ​ទីប្រជុំជន​វិញ ដើម្បី​បរិភោគ​អាហារ ។ ប៉ុន្តែ​ព្រះយេស៊ូវ​ចង់​ឲ្យ​ពួកគេ​បន្ដ​នៅ​ទីនោះ ។ ទ្រង់​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​ពួកសាវក​ផ្តល់​អាហារ​ឲ្យ​ប្រជាជន​បរិភោគ ។

ម៉ាថាយ ១៤:១៥–១៦

អនទ្រេ​ឃើញ​ក្មេងប្រុស​ម្នាក់ ដែល​មាន​អាហារ​បន្ដិច​បន្ដួច ។

សាវក​អនទ្រេ​បាន​ឃើញ​ក្មេងប្រុស​ម្នាក់ ដែល​មាន​នំប៉័ង​ប្រាំ​ដុំ និង​ត្រី​ពីរ​ក្បាល​ដើម្បី​ឲ្យ​ប្រជាជន ។ ប៉ុន្តែ​មាន​បុរស​ចំនួន​៥,០០០​នាក់ បូក​ទាំង​ស្ត្រី និង​កុមារ​ទៀត ដែល​ត្រូវការ​អាហារ​បរិភោគ ។ តើ​ពួកលោក​អាច​ផ្ដល់​អាហារ​ដល់​មនុស្ស​ជាច្រើន ដោយ​មាន​អាហារ​តែ​បន្ដិច​បន្ដួច​បែបនេះ​ដោយ​របៀប​ណា ?

ម៉ាថាយ ១៤:១៧, ២១; យ៉ូហាន ៦:៨–១០

ព្រះយេស៊ូវ​អធិស្ឋាន និង​ប្រទាន​ពរ​ដល់​អាហារ​នោះ ។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​ពួកសាវក​យក​អាហារ​នោះ​មកឲ្យ​ទ្រង់ ។ ទ្រង់​មាន​បន្ទូល​ប្រាប់​ឲ្យ​ប្រជាជន​អង្គុយ​នៅលើ​វាលស្មៅ​នេះ ។ បន្ទាប់​មក ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ពោល​ពាក្យ​អធិស្ឋាន ដើម្បី​អរព្រះគុណ​ដល់​ព្រះវរបិតា​សួគ៌​សម្រាប់​នំបុ័ង និង​ត្រី​នេះ ហើយ​សូម​ទ្រង់​ប្រទាន​ពរ​ដល់​អាហារ​ទាំងនេះ ។ បន្ទាប់​មក ទ្រង់​បាន​កាច់​នំបុ័ង និង​បេះ​ត្រី​ទៅ​ជា​បំណែកៗ ។

ម៉ាថាយ ១៤:១៨–១៩; យ៉ូហាន ៦:១០–១១

ពួកសាវក​ផ្ដល់​អាហារ​ដល់​ប្រជាជន ។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​បង្គាប់​ឲ្យ​ពួកសាវក​របស់​ទ្រង់​ចែក​នំបុ័ង និង​ត្រី​ដល់​ប្រជាជន ។ មនុស្ស​គ្រប់គ្នា​បាន​បរិភោគ ហើយ​មនុស្ស​គ្រប់គ្នា​បាន​ឆ្អែត ។ បន្ទាប់ពី​ពួកគេ​បាន​បរិភោគ​ហើយ វា​នៅសល់​១២​កន្ត្រក​ទៀត ដែល​មាន​ពេញ​ដោយ​អាហារ​ដែល​នៅ​សេសសល់ !

ម៉ាថាយ ១៤:២០; យ៉ូហាន ៦:១១–១៣

ប្រជាជន​ត្រឡប់​មក​វិញ រកមើល​អាហារ​បន្ថែម​ទៀត ។

នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ ប្រជាជន​បាន​ត្រឡប់​មក​វិញ ហើយ​ជួប​ព្រះយេស៊ូវ​ម្ដងទៀត ។ ប៉ុន្តែ​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ជ្រាប​ថា ពួកគេ​ជាច្រើន​នាក់​បាន​ដើរតាម​ទ្រង់ ដោយសារ​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​អាហារ​ដល់​ពួកគេ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ ។ ព្រះយេស៊ូវ​បាន​រំឭក​ពួកគេ​ថា អាហារ​ឆ្អែត​បាន​តែ​មួយ​រយៈពេល​ខ្លី​ប៉ុណ្ណោះ ។ ទ្រង់​មាន​អ្វីមួយ​ដែល​ល្អ​ប្រសើរ​ជាង​នេះ ដើម្បី​ប្រទាន​ឲ្យ​ពួកគេ ។

យ៉ូហាន ៦:១៤, ២៤–២៧

ព្រះយេស៊ូវ​បង្រៀន​ថា ទ្រង់​ជា​នំបុ័ង​ជីវិត ។

ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា « ខ្ញុំ​ជា​នំបុ័ង​ជីវិត » ។ នំបុ័ង​ផ្តល់ឲ្យ​យើង​នូវ​ជីវិត​នៅលើ​ផែនដី ។ ប៉ុន្តែ​ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ​អាច​ប្រទាន​ឲ្យ​យើង​នូវ​ជីវិត​ដ៏​អស់កល្ប​ជានិច្ច​ជាមួយ​ព្រះវរបិតា​សួគ៌​បាន ។

យ៉ូហាន ៦:៣៥–៥៨

មនុស្ស​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត​នឹង​អ្វី​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បង្រៀន​នោះ​ទេ ។

មនុស្ស​ជាច្រើន​ពុំ​ចូលចិត្ត​អ្វី​ដែល​ព្រះយេស៊ូវ​បាន​ព្យាយាម​បង្រៀន​នោះ​ទេ ។ ពួកគេ​បាន​ចាកចេញ ហើយ​សម្រេច​ចិត្ត​មិន​ធ្វើតាម​ព្រះយេស៊ូវ​ទៀត​ទេ ។

យ៉ូហាន ៦:៦០, ៦៦

ពេត្រុស​ទូល​ប្រាប់​ព្រះយេស៊ូវ​ថា ពួកសាវក​នឹង​មិន​ចាកចោល​ទ្រង់​ឡើយ ។

បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូវ​បាន​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅកាន់​ពួកសាវក​របស់​ទ្រង់​ថា « អ្នករាល់គ្នា​ចង់​ថយ​ទៅ​ដែរ​ឬ ? » ពេត្រុស​ទូល​ឆ្លើយ​ថា « ព្រះអម្ចាស់​អើយ តើ​យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​ឯ​អ្នកណា​វិញ ? គឺ​ទ្រង់​ហើយ ដែល​មាន​ព្រះបន្ទូល​នៃ​ជីវិត​ដ៏នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច » ។ ពួកសាវក​មិន​បាន​ទៅណា​ទេ ។ ពួកលោក​បាន​ដឹង​ថា ព្រះយេស៊ូវ​គ្រីស្ទ​គឺជា​ព្រះអង្គ​សង្គ្រោះ និង​ជា​ព្រះរាជបុត្រា​នៃ​ព្រះ ។

យ៉ូហាន ៦:៦៧–៦៩