កិច្ចការ ២១–២២; ២៦–២៨
អព្ភូតហេតុអំឡុងការធ្វើដំណើររបស់ប៉ុលទៅកាន់ក្រុងរ៉ូម
ព្រះអម្ចាស់ប្រទានពរដល់អ្នកបម្រើរបស់ទ្រង់
ព្រះវិញ្ញាណបានមានបន្ទូលប្រាប់ប៉ុលឲ្យទៅក្រុងយេរូសាឡិម ។ មនុស្សជាច្រើននៅទីនោះមិនចូលចិត្តអ្វីដែលប៉ុលបានបង្រៀនអំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនោះទេ ។ ពួកគេបានចាប់ខ្លួនលោក ហើយដាក់ច្រវាក់លោក ។ ប៉ុលបានប្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាអំពីគ្រាដែលលោកបានឃើញពន្លឺមកពីស្ថានសួគ៌ ឮព្រះសូរសៀងរបស់ព្រះយេស៊ូវ និងបានទទួលបុណ្យជ្រមុជទឹក ។
កិច្ចការ ២១:៤, ១២–១៣, ២៧–៤០; ២២:១–១៦
ប៉ុលត្រូវគេចាប់ដាក់គុក ។ ខណៈដែលលោកនៅទីនោះ ព្រះយេស៊ូវបានបង្ហាញព្រះកាយ ហើយបានមានបន្ទូលថា « ចូរសង្ឃឹមឡើង ប៉ុលអើយ » ។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា ប៉ុលនឹងថ្លែងទីបន្ទាល់អំពីទ្រង់នៅក្រុងរ៉ូម ។
កិច្ចការ ២៣:១០–១១
ប៉ុលត្រូវគេនាំយកទៅចំពោះមុខពួកអភិបាល និងស្តេចមួយអង្គ ។ លោកបានថ្លែងទីបន្ទាល់យ៉ាងក្លាហានអំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដល់អ្នកគ្រប់គ្រងដ៏មានឥទ្ធិពលទាំងនេះ ។ លោកចង់ឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាជឿលើព្រះយេស៊ូវ ។
កិច្ចការ ២៤:១០–២៧; ២៥:៦–៨, ១៧–១៩; ២៦:១–២៩
ស្តេចបានបញ្ជូនប៉ុលទៅក្រុងរ៉ូម ដើម្បីទទួលការវិនិច្ឆ័យពីសេសារ ដែលជាអធិរាជ ។ ប៉ុលបានធ្វើដំណើរតាមសំពៅជាមួយអ្នកទោសផ្សេងទៀត ដែលឈប់នៅតាមផ្លូវ ។ នៅចំណតមួយ ប៉ុលបានដឹងថា វាជិតដល់រដូវរងាហើយ ។ ប្រសិនបើពួកគេនៅតែបន្តធ្វើដំណើរ នោះពួកគេនឹងស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងខ្លាំង ។ លោកបានប្រាប់នាវិកលើសំពៅឲ្យរង់ចាំសិន រហូតដល់អាកាសធាតុល្អប្រសើរជាងមុន ។
កិច្ចការ ២៧:១–១០
គ្មាននរណាម្នាក់ជឿប៉ុលឡើយ ដូច្នេះពួកគេបានបន្តបើកសំពៅទៀត ។ ព្យុះដ៏ធំមួយបានបក់បោកមក ហើយសំពៅនេះត្រូវបានរលកបោកអស់រយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃ ។ ពួកគេមិនអាចមើលឃើញព្រះអាទិត្យ ឬផ្កាយឡើយ ។ ពួកគេគិតថា ពួកគេនឹងស្លាប់នៅក្នុងព្យុះនេះហើយ ។
កិច្ចការ ២៧:១១–២០
នៅយប់មួយ ទេវតារបស់ព្រះបានមកជួបប៉ុល ហើយបានមានបន្ទូលថា « ប៉ុលអើយ កុំខ្លាចអ្វីឡើយ » ។ ទេវតានោះបានមានបន្ទូលថា ប៉ុលនឹងធ្វើដំណើរទៅដល់ទីក្រុងរ៉ូម ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានសន្យាមក ។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា ព្រះនឹងការពារមនុស្សគ្រប់គ្នានៅលើសំពៅនេះ—គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេនឹងស្លាប់ឡើយ ។
កិច្ចការ ២៧:២៣–២៤
ប៉ុលបានប្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាអំពីអ្វីដែលទេវតាបានមានបន្ទូល ។ ប៉ុលបាននិយាយថា « ចូរសង្ឃឹមឡើង ព្រោះខ្ញុំជឿព្រះ » ។
កិច្ចការ ២៧:២១–២៥
ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក សំពៅបានបុកថ្ម ហើយបានលិច ។ ប៉ុន្តែដូចដែលទេវតាបានសន្យា គ្មាននរណាម្នាក់នៅលើសំពៅនោះបានស្លាប់ឡើយ ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានហែលទឹកទៅកាន់កោះមួយដែលមានឈ្មោះថា មេលីត ។
កិច្ចការ ២៧:៤០–៤៤; ២៨:១
ប្រជាជនដែលបានរស់នៅលើកោះមេលីត មានចិត្តល្អដាក់ប៉ុល និងអ្នកដទៃទៀតមកពីសំពៅ ។ ពួកគេបានដុតភ្លើង ដើម្បីឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាអាចមានភាពកក់ក្តៅ ។
កិច្ចការ ២៨:២
ភ្លាមៗនោះ ពស់មួយក្បាលបានចេញពីភ្លើង ហើយបានចឹកជាប់នៅដៃប៉ុល ។ ប៉ុន្តែប៉ុលឥតមានឈឺចាប់អ្វីឡើយ ។ លោកគ្រាន់តែរលាស់ពស់នោះចេញទៅវិញ ។ ប្រជាជនមានសេចក្តីអស្ចារ្យក្នុងចិត្ត !
កិច្ចការ ២៨:៣–៦
បុរសម្នាក់ឈ្មោះ ពូញ្លស បានអនុញ្ញាតឲ្យប៉ុលស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់គាត់ ។ ឪពុករបស់ពូញ្លស បានឈឺធ្ងន់ ។ ប៉ុលបានដាក់ដៃលោកនៅលើគាត់ ហើយបានប្រើព្រះចេស្ដារបស់ព្រះដើម្បីព្យាបាលគាត់ ។
កិច្ចការ ២៨:៧–៨
ប៉ុលបានចំណាយពេលបីខែនៅលើកោះមេលីត ។ ព្រះអម្ចាស់បានជួយលោកឲ្យធ្វើអព្ភូតហេតុជាច្រើន ដោយការផ្ដល់ពរជ័យ និងការព្យាបាលមនុស្សដែលមានជំងឺ ។ បន្ទាប់មក ដូចដែលព្រះអម្ចាស់បានសន្យា ប៉ុលបានធ្វើដំណើរទៅក្រុងរ៉ូម ។
កិច្ចការ ២៨:៩–១៦
ប៉ុលនៅតែជាអ្នកទោសនៅឡើយ ខណៈដែលលោកនៅក្រុងរ៉ូម ។ ប៉ុន្តែមេបន្ទាយរបស់លោកបានអនុញ្ញាតឲ្យមនុស្សមកលេងលោក ។ ប៉ុលបានបង្រៀនអំពីព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលចង់ស្តាប់ ។ លោកក៏បានសរសេរសំបុត្រទៅកាន់សមាជិកសាសនាចក្រនៅកន្លែងជាច្រើនផងដែរ ។ សំបុត្រទាំងនេះមួយចំនួនមាននៅក្នុងព្រះគម្ពីរសញ្ញាថ្មី ។
កិច្ចការ ២៨:១៦–៣១