លូកា ៤:១៦–៣១
ព្រះយេស៊ូវថ្លែងទីបន្ទាល់អំពីបេសកកម្មរបស់ទ្រង់
ត្រូវគេបដិសេធនៅណាសារ៉ែត
ព្រះយេស៊ូវបានយាងទៅស្រុកណាសារ៉ែត ជាស្រុកដែលគ្រួសារ និងមិត្តភក្ដិរបស់ទ្រង់រស់នៅ ។ វាជាកន្លែងដែលទ្រង់បានធំឡើង ។ នៅថ្ងៃឈប់សម្រាក ទ្រង់បានយាងទៅសាលាប្រជុំ ជាកន្លែងដែលមនុស្សបានទៅសិក្សាពីព្រះគម្ពីរ និងថ្វាយបង្គំព្រះ ។
លូកា ៤:១៦–១៧
នៅឯសាលាប្រជុំ ព្រះយេស៊ូវបានឈរអានបទគម្ពីរមួយមកពីព្យាការីអេសាយ ។ បទគម្ពីរនោះបានចែងថា នៅថ្ងៃមួយ ព្រះអង្គសង្គ្រោះនឹងយាងមក ។ ទ្រង់នឹងផ្សព្វផ្សាយដំណឹងល្អទៅកាន់អ្នកក្រីក្រ ហើយព្យាបាលដួងចិត្តដែលប្រេះស្រាំ ។ ទ្រង់នឹងជួយមនុស្សខ្វាក់ និងអ្នកដែលឈឺចាប់ ។
អេសាយ ៦១:១–២; លូកា ៤:១៧–១៩
ព្រះយេស៊ូវបានអានចប់ ហើយគង់ចុះទៅវិញ ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាសម្លឹងទៅទ្រង់ ។ ទ្រង់មានបន្ទូលប្រាប់ពួកគេថា នៅថ្ងៃនោះឯងដែលបទគម្ពីរដែលទ្រង់បានអាន ក្លាយទៅជាការពិត ។ ទ្រង់គឺជាព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។
លូកា ៤:២១
ប្រជាជនណាសារ៉ែតមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះអ្វីដែលព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូល ។ តើព្រះយេស៊ូវអាចក្លាយជាព្រះអង្គសង្គ្រោះបានយ៉ាងដូចម្តេចទៅ ? ពួកគេគិតថា ទ្រង់គ្រាន់តែជាកូនប្រុសរបស់ម៉ារា និងយ៉ូសែបប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះនោះទេ ។ ចំពោះពួកគេ ទ្រង់ហាក់ដូចជាមនុស្សធម្មតាម្នាក់ ។
លូកា ៤:២២
ព្រះយេស៊ូវទ្រង់ជ្រាបថា ប្រជាជនចង់ឲ្យទ្រង់ធ្វើអព្ភូតហេតុមួយ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា ទ្រង់គឺជាព្រះអង្គសង្គ្រោះមែន ។ ទ្រង់បានបង្រៀនថា អព្ភូតហេតុគឺសម្រាប់មនុស្សដែលជឿ ហើយពេលខ្លះ ព្រះបានធ្វើអព្ភូតហេតុសម្រាប់អ្នកដែលមិនមែនជាសាសន៍អ៊ីស្រាអែល ព្រោះពួកគេមានសេចក្ដីជំនឿខ្លាំងជាង ។ មនុស្សមួយចំនួននៅក្នុងសាលាប្រជុំបានខឹងសម្បានឹងព្រះយេស៊ូវ ។
លូកា ៤:២៣–២៨
ពួកគេបានបង្ខំទ្រង់ឲ្យចេញពីទីក្រុង និងឡើងទៅកំពូលភ្នំមួយ ។ ពួកគេចង់ច្រានទ្រង់ទម្លាក់ពីភ្នំនោះ ។
លូកា ៤:២៨–២៩
ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវបានចាកចេញពីប្រជាជនដែលខឹងសម្បានោះ ។
លូកា ៤:៣០
ដោយសារពួកគេមិនចង់ឲ្យទ្រង់គង់នៅស្រុកណាសារ៉ែត នោះព្រះយេស៊ូវបានយាងទៅទីក្រុងមួយផ្សេងទៀតដើម្បីបង្រៀន ។
លូកា ៤:៣១–៣២