ម៉ាថាយ ២៧; លូកា ២៣; យ៉ូហាន ១៩
ព្រះយេស៊ូវប្រទានព្រះជន្មរបស់ទ្រង់ដល់យើង
ជាពលិកម្មដើម្បីសង្គ្រោះយើងពីអំពើបាប និងសេចក្ដីស្លាប់
បន្ទាប់ពីលោកពីឡាត់បានសម្រេចថា ព្រះយេស៊ូវគួរតែយកទៅឆ្កាងហើយ គាត់បានប្រាប់ពួកទាហានរបស់គាត់ឲ្យយកព្រះយេស៊ូវចេញទៅ ។ ពួកគេបានវាយទ្រង់ ស្ដោះដាក់ទ្រង់ បំពាក់ភួងបន្លាលើព្រះសិររបស់ទ្រង់ ហើយបានចំអកមើលងាយទ្រង់ ។
ម៉ាកុស ១៥:១៥–២០
ពួកទាហានបានបញ្ជាឲ្យព្រះយេស៊ូវលីឈើឆ្កាងដ៏ធ្ងន់មួយ ។ ពួកគេបាននាំទ្រង់ទៅកន្លែងមួយនៅខាងក្រៅក្រុងយេរូសាឡិម ដែលហៅថា គាល់កូថា ។
យ៉ូហាន ១៩:១៧
ពួកទាហានបានដំដែកគោលព្រះហស្ដ និងព្រះបាទរបស់ព្រះយេស៊ូវទៅនឹងឈើឆ្កាង ។ ព្រះយេស៊ូវបានទូលសូមព្រះវរបិតាសួគ៌របស់ទ្រង់ឲ្យអត់ទោសដល់ពួកទាហានទាំងនេះផង ពីព្រោះពួកគេមិនដឹងថា ពួកគេកំពុងឆ្កាងព្រះរាជបុត្រានៃព្រះនោះទេ ។
លូកា ២៣:៣៣–៣៤; សូមមើលផងដែរ ការបកប្រែដោយ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ នៅក្នុងលេខយោង ៣៤គ
ពួកចោរពីរនាក់ត្រូវបានឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូវនៅថ្ងៃនោះ ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានមានបន្ទូលទៅកាន់ទ្រង់ថា « បើឯងជាព្រះគ្រីស្ទពិត នោះចូរជួយសង្គ្រោះខ្លួនឯង ហើយនឹងយើងផង » ។
លូកា ២៣:៣៩
ចោរម្នាក់ទៀតបាននិយាយថា ពួកគេសមនឹងទទួលការដាក់ទោសរបស់ខ្លួនមែន ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូវមិនបានធ្វើអ្វីខុសនោះទេ ។ គាត់បានទូលសូមព្រះយេស៊ូវឲ្យចងចាំគាត់នៅក្នុងនគររបស់ទ្រង់ផង ។ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលប្រាប់គាត់ថា មិនយូរប៉ុន្មាន ពួកគេនឹងជុំគ្នានៅក្នុងពិភពវិញ្ញាណ ។
លូកា ២៣:៤០–៤៣
ស្ត្រីជាច្រើនដែលបានដើរតាមព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ បានមកឯឈើឆ្កាងដើម្បីនៅជាមួយទ្រង់ ។ មានស្ត្រីម្នាក់គឺជាព្រះមាតារបស់ព្រះយេស៊ូវ ឈ្មោះម៉ារា ។ ព្រះយេស៊ូវបានឃើញមាតា ហើយបានប្រាប់យ៉ូហាន ដែលជាសាវកម្នាក់របស់ទ្រង់ ឲ្យជួយមើលថែមាតាទ្រង់ផង ។
យ៉ូហាន ១៩:២៥–២៧; សូមមើលផងដែរ លូកា ៨:១–៣; ម៉ាកុស ១៥:៤០–៤១
រយៈពេលបីម៉ោង ភាពងងឹតបានគ្របដណ្ដប់ពេញដែនដី ។ ព្រះយេស៊ូវមានអារម្មណ៍ឯកោខ្លាំងណាស់ ។ ទ្រង់មានអារម្មណ៍ដូចជាព្រះវរបិតារបស់ទ្រង់ ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌បានចាកចោលទ្រង់ ។
ម៉ាថាយ ២៧:៤៥–៤៦
ជាចុងក្រោយ ព្រះយេស៊ូវបានជ្រាបថា ទ្រង់បានបញ្ចប់ការរងទុក្ខរបស់ទ្រង់ហើយ ។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា « ព្រះវរបិតា ការស្រេចហើយ សូមឲ្យព្រះហឫទ័យទ្រង់បានសម្រេច » ។ បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូវឱនព្រះសិរទ្រង់ ហើយអស់ព្រះជន្មទៅ ។ ដើម្បីបញ្ជាក់ថា ទ្រង់ពិតជាសុគតមែន នោះទាហានម្នាក់បានចាក់ចំហៀងព្រះកាយទ្រង់នឹងលំពែង ។
ការបកប្រែដោយ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ម៉ាថាយ ២៧:៥៤ ( នៅក្នុង ម៉ាថាយ ២៧:៥០ លេខយោង ក ); យ៉ូហាន ១៩:២៨–៣០, ៣៤
កាលព្រះយេស៊ូវបានសុគត ផែនដីបានរញ្ជួយ ។ ថ្មបានបែកជាបំណែក ។ វាំងននក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ជាវាំងននបាំងគ្របទីដ៏ពិសិដ្ឋបំផុតនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ បានរហែកជាពីរភាគ ។
ម៉ាថាយ ២៧:៥១
ពួកទាហានបានភិតភ័យ ។ ពួកគេបាននិយាយថា « នេះពិតជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះមែន » ។
ម៉ាថាយ ២៧:៥៤
ពួកសិស្សរបស់ព្រះយេស៊ូវបានរុំព្រះសពរបស់ទ្រង់នឹងក្រណាត់ ហើយដាក់ទ្រង់នៅក្នុងផ្នូរនៅក្នុងសួនច្បារមួយ ។ ក្រោយមក ពួកគេបានរមៀលដុំថ្មធំមួយបាំងនៅមុខទ្វារផ្នូរនោះ ។
ម៉ាថាយ ២៧:៥៧–៦១; យ៉ូហាន ១៩:៣៨–៤១