លូកា ១៥
ចៀមដែលបាត់ ប្រាក់ដែលបាត់ និងកូនប្រុសដែលវង្វេង
ពាក្យប្រៀបប្រដូចបីអំពីសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះ
ថ្នាក់ដឹកនាំសាសន៍យូដាមួយចំនួនបានឃើញ ព្រះយេស៊ូវកំពុងមានបន្ទូល និងសោយអាហារជាមួយមនុស្ស ដែលពួកគេគិតថាជាអ្នកមានអំពើបាប ។ ថ្នាក់ដឹកនាំទាំងនោះគិតថា វាគឺជារឿងខុសឆ្គងដែលព្រះយេស៊ូវបានសោយអាហារជាមួយអ្នកមានអំពើបាប ។ ព្រះយេស៊ូវបានតំណាលប្រាប់ថ្នាក់ដឹកនាំទាំងនោះនូវដំណើររឿង ឬពាក្យប្រៀបប្រដូចចំនួនបី ដើម្បីជួយពួកគេឲ្យយល់ថា ទ្រង់សព្វព្រះទ័យចង់ជួយមនុស្សគ្រប់គ្នាឲ្យប្រែចិត្ត ហើយថាទ្រង់សប្បាយព្រះទ័យយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលពួកគេប្រែចិត្តមែននោះ ។
លូកា ១៥:១–៣
ពាក្យប្រៀបប្រដូចទីមួយគឺអំពីបុរសម្នាក់ដែលមានចៀមមួយរយ ។ ចៀមរបស់គាត់មួយបានវង្វេងបាត់ ។
លូកា ១៥:៤
បុរសនោះបានទុកចៀម៩៩ក្បាលទៀតចោលសិន ហើយបានតាមរកចៀមដែលបាត់នោះ ។ គាត់បានបន្តតាមរក ទាល់តែគាត់រកឃើញចៀមនោះ ។
លូកា ១៥:៤
នៅពេលគាត់បានរកឃើញចៀមដែលបាត់របស់គាត់មកវិញ គាត់ពិតជាសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ ! គាត់បានលើកព្រនរចៀមនោះនៅលើស្មារបស់គាត់ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយបានប្រាប់ពួកសម្លាញ់ និងពួកអ្នកជិតខាងរបស់គាត់ឲ្យអរសប្បាយជាមួយនឹងគាត់ ។ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា នេះគឺជាព្រះទ័យរបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌ នៅពេលនរណាម្នាក់ប្រែចិត្តពីអំពើបាបរបស់ពួកគេ ហើយត្រឡប់មករកទ្រង់វិញ ។
លូកា ១៥:៥–៧
ពាក្យប្រៀបប្រដូចទីពីរគឺអំពីស្ដ្រីម្នាក់ ដែលមានប្រាក់១០ដួង ។ នៅពេលនាងបាត់ប្រាក់មួយដួង នាងបានអុជចង្កៀង ហើយបោសផ្ទះរបស់នាងរកប្រាក់ដែលបាត់នោះ ។ នាងបន្តរកមើល រហូតដល់នាងរកប្រាក់នោះឃើញ ។
លូកា ១៥:៨
នៅទីបំផុត កាលនាងរកឃើញប្រាក់ដែលបាត់របស់នាង នាងសប្បាយចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ! នាងបានប្រាប់ពួកសម្លាញ់ និងពួកអ្នកជិតខាងរបស់គាត់ឲ្យអរសប្បាយជាមួយនឹងនាង ។ ព្រះយេស៊ូវបានមានបន្ទូលថា នេះគឺជាសេចក្ដីអំណរនៅមុខពួកទេវតានៃស្ថានសួគ៌ នៅពេលនរណាម្នាក់ប្រែចិត្តពីអំពើបាបរបស់ពួកគេ ។
លូកា ១៥:៩–១០
ពាក្យប្រៀបប្រដូចទីបីគឺអំពីបុរសម្នាក់ដែលមានកូនប្រុសពីរនាក់ ។ កូនប្រុសពៅមិនចង់រស់នៅជាមួយឪពុករបស់គាត់ទៀតទេ ។ គាត់បានស្នើទៅឪពុករបស់គាត់ឲ្យប្រគល់ចំណែកមរដករបស់គ្រួសារ ដែលត្រូវចែកដល់គាត់នោះឥឡូវនេះ ។ បន្ទាប់មក កូនប្រុសនោះក៏បានចាកចេញពីផ្ទះ ហើយទៅស្រុកឆ្ងាយមួយ ។
លូកា ១៥:១១–១៣
កូនប្រុសនោះបានធ្វើការជ្រើសរើសដ៏អាក្រក់ខ្លាំងមួយចំនួន ។ គាត់បានចាយខ្ជះខ្ជាយទ្រព្យដែលឪពុករបស់គាត់បានចែកឲ្យគាត់ ។
លូកា ១៥:១៣
ក្រោយពីគាត់បានចាយប្រាក់អស់រលីងហើយ គាត់ក៏ស្រេកឃ្លានយ៉ាងខ្លាំង ។ គ្មាននរណាម្នាក់ឲ្យអ្វីគាត់បរិភោគទេ ។ ទីបំផុត គាត់រកបានការងារចិញ្ចឹមជ្រូក ។ កូនប្រុសនោះស្រេកឃ្លានខ្លាំងណាស់ គាត់ប្រាថ្នាថា គាត់អាចបរិភោគចំណីជ្រូកបាន ។ គាត់ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនថា គាត់ត្រូវត្រឡប់ទៅរកឪពុករបស់គាត់វិញ ។
លូកា ១៥:១៤–១៨
ប៉ុន្តែកូនប្រុសនោះមិនប្រាកដថា ឪពុករបស់គាត់នឹងស្វាគមន៍គាត់ត្រឡប់មកវិញឬអត់ទេ ។ គាត់បានសម្រេចចិត្តថា គាត់នឹងទៅសូមឪពុករបស់គាត់ថា តើគាត់អាចធ្វើជាជើងឈ្នួលម្នាក់របស់គាត់បានដែរឬទេ ។
លូកា ១៥:១៧–១៩
ខណៈដែលកូនប្រុសនោះកំពុងដើរទៅផ្ទះ ឪពុករបស់គាត់បានឃើញគាត់មកពីចម្ងាយ ។ ឪពុកសប្បាយចិត្តណាស់ គាត់បានរត់ទៅរកកូនប្រុសរបស់គាត់ !
លូកា ១៥:២០
ឪពុកបានឱបកូនប្រុសរបស់គាត់ ហើយថើបគាត់ ។ គាត់បានប្រាប់បាវបម្រើរបស់គាត់ឲ្យយកសម្លៀកបំពាក់ល្អបំផុតមកឲ្យកូនប្រុសរបស់គាត់ និងរៀបចំពិធីជប់លៀងមួយ ។ គាត់ចង់ឲ្យអ្នកគ្រប់គ្នាអបអរសាទរ និងសប្បាយចិត្ត ព្រោះកូនប្រុសរបស់គាត់បានត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ។
លូកា ១៥:២០–២៤
ក្នុងពេលប៉ុន្មាននេះ កូនប្រុសច្បងបានធ្វើការនៅឯចម្ការ ។ កាលគាត់បានត្រឡប់មកផ្ទះវិញ គាត់ក៏ឮសូរភ្លេង និងរបាំ ។ គាត់ហៅពួកបាវម្នាក់មកសួរថា គេធ្វើអ្វីហ្នឹង ។ បាវនោះជម្រាបគាត់ថា ប្អូនប្រុសរបស់លោកបានត្រឡប់មកវិញ ដូច្នេះពួកគេធ្វើពិធីជប់់លៀងមួយដើម្បីអបអរសាទរ ។
លូកា ១៥:២៥–២៧
បងប្រុសនោះក៏ខឹង ។ ឪពុករបស់គាត់បានហៅគាត់ឲ្យទៅពិធីជប់លៀងនេះ ប៉ុន្តែគាត់មិនព្រមចូលទៅសោះ ។ គាត់បានប្រាប់ឪពុករបស់គាត់ថា គាត់បានបម្រើលោកឪពុកអស់ពេលជាច្រើនឆ្នាំ ប៉ុន្ដែគ្មាននរណាធ្វើពិធីជប់លៀងឲ្យគាត់ឡើយ ។ ឪពុកបានប្រាប់គាត់ថា « របស់អញទាំងប៉ុន្មាន ក៏ជារបស់ឯងដែរ » ប៉ុន្ដែវាជាការណ៍ល្អដើម្បីអរសប្បាយ នៅពេលនរណាម្នាក់ប្រែចិត្ត ហើយត្រឡប់មកផ្ទះវិញ !
លូកា ១៥:២៨–៣២