លូកា ២; ម៉ាថាយ ២:១–១៥
ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានប្រសូតមក
ការសន្យារបស់ព្រះត្រូវបានបំពេញ
យ៉ូសែប និងម៉ារាបានរស់នៅស្រុកណាសារ៉ែត ។ ម៉ារានឹងមានកូនក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវទៅស្រុកកំណើតរបស់ពួកគេដើម្បីបង់ពន្ធ ។ ការណ៍នេះមានន័យថា យ៉ូសែប និងម៉ារាត្រូវទៅស្រុកបេថ្លេហិម ដែលជាស្រុកកំណើតរបស់យ៉ូសែប ។ ពួកលោកត្រូវធ្វើដំណើរផ្លូវឆ្ងាយដើម្បីទៅដល់ទីនោះ ។
លូកា ២:១–៥
ការធ្វើដំណើរនេះមិនមែនជារឿងងាយស្រួលទេសម្រាប់ម៉ារា ។ ដោយសារមនុស្សជាច្រើនបានមកភូមិបេថ្លេហិម នោះម៉ារា និងយ៉ូសែបមិនមានកន្លែងដើម្បីឲ្យម៉ារាប្រសូតបុត្ររបស់នាងនោះទេ ។
លូកា ២:៦–៧
ពួកលោករកឃើញកន្លែងមួយ ដែលជាធម្មតាគេដាក់សត្វនៅទីនោះ ។ នៅក្នុងកន្លែងដ៏រាបសានេះ ព្រះយេស៊ូវបានប្រសូតមក ។ ម៉ារា និងយ៉ូសែបបានស្រឡាញ់ និងថែទាំព្រះឱរសយេស៊ូវ ។ ពួកលោកបានរុំទ្រង់នឹងសំពត់ ដើម្បីជួយទ្រង់ឲ្យមានភាពកក់ក្តៅ និងមានផាសុកភាព ។ ពួកលោកបានដាក់ទ្រង់ឲ្យផ្ទំក្នុងស្នូក ដែលជាធម្មតាគេប្រើវាដើម្បីដាក់ចំណីឲ្យសត្វ ។
លូកា ២:៦–៧
នៅក្បែរនោះ ពួកអ្នកគង្វាលកំពុងមើលចៀមរបស់ពួកគេនៅពេលយប់ ។ ភ្លាមៗនោះ ពន្លឺដ៏ភ្លឺមួយបានចែងចាំងឡើងនៅជុំវិញពួកគេ ហើយទេវតាមួយអង្គបានបង្ហាញព្រះកាយ ។ ពួកអ្នកគង្វាលបានភ័យខ្លាច ។
ទេវតាមានបន្ទូលប្រាប់ពួកគេថា កុំឲ្យខ្លាចអី ព្រោះទ្រង់មានដំណឹងដ៏អស្ចារ្យ ! ព្រះអង្គសង្គ្រោះបានប្រសូតនៅភូមិបេថ្លេហិម ហើយពួកគេអាចរកឃើញទ្រង់កំពុងផ្ទំនៅក្នុងស្នូក ។ បន្ទាប់មក ពួកទេវតាកាន់តែច្រើនបានយាងមក ហើយមានបន្ទូលថា « សួស្តីដល់ព្រះនៅស្ថានដ៏ខ្ពស់បំផុត ហើយសេចក្ដីសុខសាន្តនៅផែនដី នៅកណ្តាលមនុស្ស ដែលជាទីគាប់ព្រះហឫទ័យដល់ទ្រង់ » ។
លូកា ២:១០–១៥
ពួកអ្នកគង្វាលបានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅភូមិបេថ្លេហិម ហើយបានរកឃើញព្រះឱរសយេស៊ូវ គឺដូចជាទេវតាបានមានបន្ទូលអ៊ីចឹង ។ ពួកគេបានប្រាប់មនុស្សអំពីរឿងដ៏អស្ចារ្យដែលពួកគេបានឃើញ និងឮនេះ ។ ពួកគេបានដឹងថា ព្រះយេស៊ូវគឺជាកុមារដ៏ពិសេសម្នាក់ ។
លូកា ២:១៦–១៧
ម៉ារា និងយ៉ូសែបបានយកព្រះឱរសយេស៊ូវទៅព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ដើម្បីបង្ហាញទ្រង់ដល់ព្រះ ។ នៅទីនោះ ពួកលោកបានជួបនឹងបុរសម្នាក់ឈ្មោះ ស៊ីម្មាន ។ ព្រះវិញ្ញាណបរិសុទ្ធបានមានបន្ទូលប្រាប់ស៊ីម្មានថា លោកបានជួបព្រះអង្គសង្គ្រោះ មុនពេលលោកស្លាប់ ។ លោកបានបីព្រះឱរស ហើយបាននិយាយថា ព្រះយេស៊ូវនឹងសង្គ្រោះបុត្រាបុត្រីទាំងអស់របស់ព្រះ ។ យ៉ូសែប និងម៉ារាមានការភ្ញាក់ផ្អើលនឹងអ្វីដែលលោកបាននិយាយ ។
លូកា ២:២២–៣៥
នៅឯព្រះវិហារបរិសុទ្ធ មានមនុស្សម្នាក់ទៀតឈ្មោះថា អាណ ។ ស្វាមីរបស់នាងបានស្លាប់ជាច្រើនឆ្នាំកន្លងទៅ ។ ឥឡូវនេះ អាណចំណាយពេលវេលាទាំងអស់របស់នាងថ្វាយបង្គំព្រះនៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ។ នាងបានអរព្រះគុណព្រះសម្រាប់ឱកាសបានជួបព្រះអង្គសង្គ្រោះ ។ នៅពេលណាដែលនាងបានជួបនរណាម្នាក់ ដែលកំពុងរង់ចាំព្រះអង្គសង្គ្រោះ នាងបានប្រាប់ពួកគេអំពីព្រះយេស៊ូវ ។
លូកា ២:៣៦–៣៨
កាលព្រះយេស៊ូវបានប្រសូត ពួកហោរានៅស្រុកមួយទៀតបានឃើញផ្កាយថ្មីមួយ ។ ពួកលោកបានដឹងថា វាមានន័យថា បុត្រពិសេសមួយអង្គបានប្រសូតមក ដែលនឹងជាព្រះរាជបុត្រានៃព្រះ និងព្រះអង្គសង្គ្រោះនៃពិភពលោក ។ ពួកលោកបានចាប់ផ្តើមធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយដើម្បីទៅជួបបុត្រានេះ និងថ្វាយបង្គំទ្រង់ ។ ពួកលោកចង់យកអំណោយថ្វាយទ្រង់ ដើម្បីបង្ហាញសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ពួកលោកចំពោះទ្រង់ ។
ម៉ាថាយ ២:១–៧; សូមមើល Joseph Smith Translation នៅក្នុងលេខយោង 2a ។
បន្ទាប់ពីធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលជាយូរមក ពួកហោរបានមកដល់ក្រុងយេរូសាឡិម ។ ពួកលោកបានថ្លែងថា ស្តេចថ្មីនៃពួកសាសន៍យូដា ដែលជាព្រះអង្គសង្គ្រោះបានប្រសូតមកហើយ ហើយពួកលោកមកថ្វាយបង្គំទ្រង់ ។ ពួកលោកបានសួរថា តើពួកលោកអាចរកឃើញស្តេចថ្មីនេះនៅឯណាទៅ ។
ម៉ាថាយ ២:១–២
ស្តេចមួយអង្គ ដែលមានព្រះនាមថាហេរ៉ូឌ បានឮដំណឹងថា ពួកហោរបានដើរស្វែងរកស្ដេចថ្មីនេះ ។ នោះទ្រង់មានសេចក្ដីវិតក្កព្រួយ ។ ពួកសង្គ្រាជ និងពួកអាចារ្យរបស់ទ្រង់បានទូលប្រាប់ទ្រង់ថា ព្រះគម្ពីរចែងថា ស្ដេចថ្មីនឹងប្រសូតនៅភូមិបេថ្លេហិម ។ ស្តេចហេរ៉ូឌបានបង្គាប់ពួកហោរឲ្យរកមើលនៅក្នុងភូមិបេថ្លេហិម រួចហើយត្រឡប់មកវិញ ហើយទូលប្រាប់ទ្រង់ នៅពេលដែលពួកគេបានរកឃើញស្តេចថ្មីនេះ ។
ម៉ាថាយ ២:៣–៨
ពួកហោរបានមកដល់ភូមិបេថ្លេហិម ។ ពួកលោកបានដើរតាមផ្កាយនោះ ដែលបាននាំពួកលោកទៅរកព្រះយេស៊ូវ ។ នៅពេលពួកលោកបានរកឃើញទ្រង់ និងម៉ារា និងយ៉ូសែប នោះពួកលោកបានថ្វាយអំណោយពិសេសបីដល់ព្រះយេស៊ូវ ហើយបានថ្វាយបង្គំទ្រង់ ។ ព្រះបានព្រមានពួកលោកមិនឲ្យត្រឡប់ទៅរកស្ដេចហេរ៉ូឌវិញទេ ដូច្នេះពួកលោកបានទៅផ្ទះវិញតាមផ្លូវផ្សេង ។
ម៉ាថាយ ២:៩–១២
បន្ទាប់ពីពួកហោរបានចាកចេញទៅ យ៉ូសែបបានមានសុបិនមួយ ។ នៅក្នុងសុបិននោះ ទេវតាបានមានបន្ទូលប្រាប់យ៉ូសែបថា ស្ដេចហេរ៉ូឌទ្រង់ខ្ញាល់ ។ យ៉ូសែបត្រូវនាំម៉ារា និងព្រះយេស៊ូវទៅស្រុកអេសីព្ទ ដើម្បីមានសុវត្ថិភាពដល់ពួកគេ ។
ម៉ាថាយ ២:១៣
យ៉ូសែបបានក្រោកឡើងភ្លាមៗ ។ លោកបានចាកចេញទៅស្រុកអេស៊ីព្ទជាមួយម៉ារា និងព្រះយេស៊ូវ ខណៈដែលវានៅយប់នៅឡើយ ។
ម៉ាថាយ ២:១៤
ម៉ារា យ៉ូសែប និងព្រះយេស៊ូវបាននៅស្រុកអេស៊ីព្ទ រហូតដល់ទេវតាមានបន្ទូលប្រាប់ពួកគេថា ស្តេចហេរ៉ូឌបានសុគតហើយ ហើយវាមានសុវត្ថិភាពដើម្បីត្រឡប់ទៅវិញ ។ ក្រោយមក ពួកលោកបានត្រឡប់ទៅរស់នៅនៅស្រុកណាសារ៉ែតវិញ ។
ម៉ាថាយ ២:១៥, ១៩–២៣