1 O datt ech een Engel wier a mäin Häerzenswonsch wouer géif, nämlech datt ech erausgoen a mat der Posaun Gottes schwätze kéint—mat enger Stëmm, déi d’Äerd vibréiert—a jiddwer Vollek zur Ëmkéiert ruffe kéint!

2 Jo, ewéi mat Donnerstëmm géif ech enger jiddwer Séil Ëmkéiert an de Plang vun der Erléisung verkënnegen, fir dat si ëmkéieren an zu onsem Gott komme kéinten, fir dat et op der ganzen Äerd kee Leed méi géif.

3 Mee kuckt, ech sinn ee Mënsch, an ech versëndege mech mat mengem Wonsch; well ech sollt mat deem zefridde sinn, wat den Här mir zougedeelt huet.

4 Ech sollt dat fest Urteel vun engem gerechte Gott net a menge Wënsch opgräifen, well ech weess, datt hien de Mënschen no hirem Wonsch gëtt, egal ob et zum Doud oder zum Liewen ass; jo, ech weess, datt hien de Mënschen zoudeelt, jo, hinnen Urteeler bestëmmt, déi onverännerlech sinn, no hirem Wëllen, egal ob se zur Erléisung oder zum Ënnergang sinn.

5 Jo, an ech weess, Gutt a Béis ass virun all Mënsche komm; a wie Gutt vu Béis net ënnerscheede kann, deen ass ouni Schold; wien awer Gutt a Béis erkennt, deem gëtt no senge Wënsch ginn, sief et, datt hie Guddes wënscht oder Béises, Liewen oder Dout, Freed oder Gewëssensbëss.

6 Elo, well ech dës Saache weess, firwat soll ech méi wëllen ewéi d’Aarbecht ze maachen, zu där ech beruff gi sinn?

7 Firwat sollt ech wënschen, een Engel ze sinn, sou datt ech zu allen Enner vun der Äerd schwätze kéint?

8 Well kuckt, den Här gëtt all de Natiounen, vun hirer eegener Natioun a Sprooch, säi Wuert ze enseignéieren, jo, a Weisheet, alles wat hie fir passend hält, datt si hunn; dofir gesi mir, datt den Här a Weisheet Rotschlag gëtt, no deem wat gerecht a wouer ass.

9 Ech weess, wat den Här mir gebueden huet, an ech hunn herrlech Freed dorunner. Ech verherrlechen net aus mir selwer, mee ech verherrlechen an deem, wat den Här mir gebueden huet; jo, an dëst ass meng Verherrlechung, datt ech vläicht een Instrument an den Hänn vu Gott kéint sinn, fir eng Séil zur Ëmkéiert ze bréngen; an dëst ass meng Freed.

10 A kuckt, wann ech vill vu menge Bridder gesinn, datt si wierklech zur Ëmkéiert bereet sinn, an datt si zum Här, zu hirem Gott, kommen, dann ass meng Séil mat Freed gefëllt; dann erënneren ech mech drun, wat den Här fir mech gemaach huet, jo, datt hie mäi Gebiet erhéiert huet; jo, dann erënneren ech mech u säi baarmhäerzegen Aarm, deen hien zu mir ausgestreckt huet.

11 Jo, an ech erënnere mech och un d’Gefaangenschaft vu menge Pappen; well ech weess sécher, datt den Här si aus der Sklaverei befreit huet, an doduerch seng Kierch opgeriicht huet; jo, den Här Gott, de Gott vum Abraham, de Gott vum Isaak an de Gott vum Jakob, huet si aus der Sklaverei befreit.

12 Jo, ech hunn ëmmer un d’Gefaangenschaft vu menge Pappe geduecht; an deselwechte Gott, deen si aus den Hänn vun den Ägypter befreit huet, huet si och aus der Sklaverei befreit.

13 Jo, an deselwechte Gott huet seng Kierch ënnert hinnen opgeriicht; jo, an deselwechte Gott huet mech duerch eng helleg Beruffung beruff, fir dësem Vollek d’Wuert ze priedegen, an hien huet mir vill Erfolleg ginn, wouduerch meng Freed voll ass.

14 Mee ech freeë mech net nëmmen iwwert mäin eegenen Erfolleg, mee ech hunn eng nach méi grouss Freed wéinst dem Erfolleg vu menge Bridder, déi uewen am Land Nephi gewiescht sinn.

15 Kuckt, si hunn sech iwwer d’Moosse geméit an hu vill Fruucht ervirbruecht; a wéi grouss wäert hir Belounung sinn!

16 Elo, wann ech un den Erfolleg vun dëse menge Bridder denken, gëtt meng Séil matgerappt, souguer bis zur Trennung vun hirer Säit vum Kierper, sou grouss ass meng Freed.

17 An elo géif Gott deene menge Bridder, d’Gnod ginn, datt si am Räich vu Gott sëtze kéinten; jo, an och all deenen, déi d’Fruucht vun hirer Aarbecht sinn, datt si net méi eraus ginn, mee hie fir ëmmer luewen. A géif Gott et erlaben, datt et no menge Wierder geschitt, jo, wéi ech gesprach hunn. Amen.