1 An et huet sech erginn: Hie war mat senger Usprooch un d’Vollek op en Enn komm; a vill hu senge Wierder gegleeft an ugefaangen, ëmzekéieren an an der Schrëft ze fuerschen.

2 Mee de gréissten Deel vun hinnen hat de Wonsch, den Alma an den Amulek ze vernichten; well si ware wéinst der Kloerheet vu senge Wierder un de Zeezrom rosen op den Alma; a si hunn och gesot, den Amulek hätt si ugelunn an hätt hiert Gesetz an och hir Kënneger vum Gesetz a Riichter blaméiert.

3 A si waren och rosen op den Alma an den Amulek; a well si sou kloer géint hir Béist temoignéiert haten, hunn si duerno gesicht, si heemlech ze besäitegen.

4 Mee et huet sech erginn: Si hunn et net gemaach, mee si hunn si geholl a mat staarke Strécker ugestréckt a si virun den ieweschte Riichter vum Land gefouert.

5 An d’Leit sinn erausgaangen a hu géint si ausgesot—si hunn ausgesot, datt si d’Gesetz, hir Affekoten a Riichter vum Land, an och all déi Leit, déi am Land waren, verroden haten; an hunn och ausgesot, datt et nëmmen ee Gott gëtt, an datt hie säi Jong ënner d’Leit schécke sollt, awer hien si net rette sollt; a vill sou Saachen hunn d’Leit géint den Alma an den Amulek ausgesot. Dëst awer ass geschitt virun dem ieweschte Riichter vum Land.

6 An et huet sech erginn: De Zeezrom war iwwer d’Wierder verwonnert, déi gesprach gi waren; an hie wousst och vun der Verblendung, déi hien duerch seng Ligen ënnert dem Vollek verursaacht hat; a seng Séil huet ugefaangen, vum Bewosstsinn vu senger eegener Schold gequäält ze ginn; jo, hien huet ugefaangen, vun der Péng vun der Hell ëmschloss ze ginn.

7 An et huet sech erginn: Hien huet ugefaangen, dem Vollek zouzeruffen, nämlech: Kuckt, ech si schëlleg, an dës Männer sinn ouni Feeler viru Gott. A vun do un huet hien ugefaangen, sech fir si anzesetzen; mee d’Vollek huet hie blaméiert, nämlech: Bass du och vum Däiwel obsedéiert? A si hunn hien u gespaut a vu sech gestouss, och all déijéineg, déi de Wierder gegleeft hunn, déi vum Alma a vum Amulek gesprach gi waren; a si hunn si ausgestouss a Männer nogeschéckt, déi mat Steng no hinne geheie sollten.

8 An si hunn hir Fraen a Kanner zesummebruecht, an all déi, déi gegleeft hunn oder beléiert gi waren, un d’Wuert vu Gott ze gleewen, hunn si an d’Feier geheie gelooss; an si hunn och hir Opzeechnungen, déi déi helleg Schrëften enthalen hunn, bruecht an se och an d’Feier geheit, fir datt se duerch Feier verbrannt an zerstéiert géife ginn.

9 An et huet sech erginn, datt si den Alma an den Amulek geholl hunn an si op d’Plaz vum Märtyrerdoud bruecht hunn, fir datt si d’Zerstéierung vun deenen erliewe kéinten, déi vum Feier verschléngt goufen.

10 A wéi den Amulek d’Péng vun de Fraen a Kanner gesinn huet, déi vum Feier verbrannt goufen, huet et him och Wéi gedoen; an hien huet zum Alma gesprach: Wéi kënne mir dëst fuerchtbaart Schauspill mat ukucken? Loosst eis dofir d’Hand ausstrecken an d’Muecht Gottes, déi an eis ass, uwennen a si aus de Flame retten.

11 Mee den Alma huet zu him gesprach: De Geescht drängt mech, meng Hand net auszestrecken; well kuck, den Här hëlt si bei sech op an Herrlechkeet; an hie léisst zou, datt d’Mënschen dëst maachen, jo, datt si hinnen dëst undoen no hirer Häerzenshäert, fir dat d’Riichterspréch, déi hien a senger Roserei ausschwätze wäert, gerecht sinn; an d’Blutt vun den Onschëllege wäert als Temoignage géint si dostoen an um leschten Dag mächteg géint si jäizen.

12 Den Amulek awer huet zum Alma gesprach: Kuck, vläicht ginn si eis och verbrennen.

13 An den Alma sot: Et soll nom Wëlle vum Här geschéien. Mee kuck, eist Wierk ass nach net gemaach; dofir verbrennen si eis net.

14 Elo huet et sech erginn, datt, wéi d’Läiche vun deenen, déi an d’Feier geheit gi waren, verbrannt waren, an och d’Opzeechnungen, déi mat hinnen dra geheit gi waren, ass den Ieweschte Riichter vum Land komm an huet sech virum Alma an Amulek opgestallt, wéi si gebonne waren; an hien huet si mat senger Hand op hir Backe geschloen a gesot: Nodeems dir dat gesinn hutt, wäert dir dësem Vollek nach eng Kéier priedegen, datt si an e Séi vu Feier a Schwiefel geheit ginn?

15 Kuckt, dir gesitt, datt dir net eemol d’Muecht hat, déijéineg ze retten, déi an d’Feier geworf goufen; an och Gott huet si net gerett, obwuel si dengem Glawen ugehéieren. An de Riichter huet si erëm op de Bak geschloen a gesprach: Wat hutt dir dozou ze soen?

16 De Riichter huet zur Uerdnung an zum Glawe vum Nehor, deen de Gideon ëmbruecht hat, gehéiert.

17 An et huet sech erginn: Den Alma an den Amulek hunn him keng Äntwert ginn; an hien huet si erëm geschloen an huet si de Beamten iwwerginn, fir dat si an de Prisong geworf géifen.

18 A wéi si dräi Deeg am Prisong festgehale waren, koume vill Kënneger vum Gesetz a Riichter a Priister an Enseignanten, déi dem Bekenntnis vum Nehor ugehéiert hunn; a si koumen an de Prisong, si ze besichen, a si hunn si iwwer vill Wierder verhéiert; mee si goufen hinne keng Äntwert.

19 An et huet sech erginn: De Riichter koum no vir an huet gesprach: Firwat äntwert dir net op d’Wierder vun dësem Vollek? Wësst dir net, dat ech Muecht hunn, iech de Flamen ze iwwerginn? An hien huet hinne gebueden ze schwätzen; mee si goufe keng Äntwert.

20 An et huet sech erginn: Si hunn sech ewech gemaach a sinn hirer Wee gaangen, koumen awer um nächsten Dag erëm; och huet de Riichter si erëm op de Bak geschloen. A vill koumen och no fir an hunn si geschloen a gesprach: Wëllt dir erëm optrieden an dëst Vollek riichten an eist Gesetz schëlleg schwätzen? Wann dir esou eng grouss Muecht hutt—firwat befreit dir iech net?

21 A vill esou Saachen hunn si zu hinne gesot, hu virun hinnen d’Zeen gewisen, hunn si u gespaut a gesprach: Wéi wäerte mir ausgesinn, wa mir verdaamt sinn?

22 A vill esou Saachen, jo, allerhand Saachen hunn si zu hinne gesprach; an esou hunn si si vill Deeg laang verspott. A si hunn hinnen näischt ze iesse ginn, fir dat si Honger hätten, an näischt ze drénken, fir dat si Duuscht hätten; a si hunn hinnen och d’Kleeder ewech geholl, sou datt si plakeg waren; an esou goufen si mat staarke Strécke gefesselt an am Prisong festgehalen.

23 An et huet sech erginn: Nodeems si vill Deeg laang esou gelidden haten (an et war am zwieleften Dag vum zéngte Mount am zéngte Joer vun der Regierung vun de Riichter iwwer d’Vollek Nephi), sinn den ieweschte Riichter iwwer d’Vollek Ammonihah a vill vun hiren Enseignanten a Kënneger vum Gesetz an de Prisong gaangen, wou den Alma an den Amulek mat Strécker gefesselt louchen.

24 An den ieweschte Riichter koum no vir an huet si erëm geschloen an huet zu hinne gesprach: Wann dir d’Muecht Gottes hutt, da befreit iech vun dëse Fesselen, an da wäerte mir gleewen, datt den Här dëst Vollek vernichte wäert no äre Wierder.

25 An et huet sech erginn: Si all sinn higaangen an hunn si geschloen an déiselwecht Wierder gesprach, jo, jidderee bis zum leschten; a wéi de leschten zu hinne gesprach hat, war d’Muecht Gottes op dem Alma an dem Amulek, a si hunn sech erhuewen a stoungen op de Féiss.

26 An den Alma huet gejaut, nämlech: Wéi laang solle mir dës schwéier Behandlungen erdroen, o Här? O Här, gëff eis Kraaft no eisem Glawen, deen a Christus ass, souguer bis zur Befreiung. A si hunn d’Fesselen zerrappt, mat deenen si gefesselt waren; a wéi d’Leit dat gesinn hunn, hunn si ugefaange fortzelafen, well d’Angscht viru Vernichtung war iwwert si komm.

27 An et huet sech erginn: Sou grouss war hir Angscht, datt si zur Äerd gefall sinn an net bis zur baussechter Dier vum Prisong koumen; an d’Äerd huet hefteg gebieft, an d’Mauere vum Prisong sinn zerbrach, sou datt se agestierzt sinn; an den ieweschte Riichter an d’Kënneger vum Gesetz an d’Priister an d’Enseignanten, déi den Alma an den Amulek geschloen haten, goufen duerch den Astierz ëmbruecht.

28 An den Alma an den Amulek koumen aus dem Prisong eraus, an si goufen net verletzt; well den Här hat hinne Muecht ginn, no hirem Glawen, deen a Christus war. An direkt goufen si aus dem Prisong eraus; si goufe vun hire Fessele befreit; de Prisong ass op d’Äerd gefall, a bal all Séil bannent senge Maueren, ausser den Alma an den Amulek, gouf ëmbruecht; an direkt koumen si an d’Stad.

29 Wou elo d’Vollek dee grousse Kaméidi héieren hat, sinn si all zesumme gelaf, fir d’Ursaach gewuer ze ginn; a wéi si gesinn hunn, datt den Alma an den Amulek aus dem Prisong koumen an datt deem seng Maueren agestierzt waren, goufen si vu grousser Angscht ergraff a si virun der Géigewaart vum Alma a vum Amulek fortgelaf, wéi eng Geess mat hire Jonge virun zwee Léiwe fortleeft; an esou sinn si aus der Géigewaart vum Alma a vum Amulek fortgelaf.