Lúkas 10:25–37
Dæmisagan um miskunnsama Samverjann
Að elska náungann eins og okkur sjálf
Lögvitringur spurði Jesú hvernig ætti að öðlast eilíft líf. Jesús spurði hann hvað væri ritað í ritningunum. Lögvitringurinn svaraði því til að ritningarnar segðu okkur að elska Guð og elska náunga okkar. Jesús sagði að hann hefði rétt fyrir sér. Lögvitringurinn spurði þá: „Hver er þá náungi minn?“ Jesús svaraði með því að segja dæmisögu eða sögu.
Lúkas 10:25‒29
Í dæmisögunni var maður nokkur, sem var Gyðingur, á ferð á veginum frá Jerúsalem til Jeríkó. Skyndilega komu þjófar. Þeir stálu fötum hans, særðu hann illa og skildu hann eftir þar.
Lúkas 10:30
Brátt kom prestur niður götuna. Prestur var einstaklingur sem starfaði í musterinu. Hann sá manninn á veginum en sveigði fram hjá.
Lúkas 10:31
Næst kom annar maður sem var Levíti og starfaði líka í musterinu. Hann sá slasaða manninn en sveigði líka fram hjá.
Lúkas 10:32
Þá var Samverji á ferð. Hann sá að maðurinn á veginum var mjög illa slasaður. Samverjum og Gyðingum kom yfirleitt ekki vel saman. Þessi Samverji vildi samt hjálpa manninum.
Lúkas 10:33
Samverjinn annaðist manninn með því að hella olíu og víni á sár hans. Hann setti manninn á asnann sinn.
Lúkas 10:34
Samverjinn fór síðan með manninn á gistihús, þar sem hann gæti hvílst og orðið betri. Áður en Samverjinn fór daginn eftir, gaf hann gistihúseigandanum peninga og sagði: „Lát þér annt um hann.“ Samverjinn sagðist koma aftur eftir nokkra daga með meiri peninga.
Lúkas 10:34‒35
Í lok sögunnar spurði Jesús lögvitringinn einnar spurningar. Hver var náungi hins særða? Presturinn, Levítinn eða Samverjinn? Lögvitringurinn sagði að það hefði verið sá sem hefði sýnt manninum kærleika – Samverjinn. Jesús sagði lögvitringnum að fara og vera eins og Samverjinn.
Lúkas 10:36–37