Jesús við Betesdalaugina

Í Jerúsalem var staður sem nefndist Betesdalaugin. Fólk trúði að þessi laug hefði lækningamátt. Margir sem voru veikir, blindir og ófærir um að gang komu í þessa laug.

Jóhannes 5:2–3

Fólkið trúði því að á ákveðnum tímum kæmi engill að ofan og hrærði í vatni laugarinnar. Sá fyrsti sem færi ofan í vatnið, eftir að hrært hefði verið í því, myndi læknast af öllum sjúkdómum sínum. Margir reyndu að vera fyrstir í laugina.

Jóhannes 5:4

Einn af fólkinu við laugina var maður sem gat ekki gengið. Hann hafði verið veikur í 38 ár. Hann langaði að fara ofan í laugina til að læknast, en alltaf þegar hann reyndi það var einhver annar fyrri til ofan í hana.

Jóhannes 5:5–7

Einn hvíldardag var Jesús í Jerúsalem. Þegar hann gekk um borgina, kom hann að Betesdalauginni og sá manninn liggja þar.

Jóhannes 5:6

Jesús vissi að maðurinn hafði verið veikur í afar langan tíma og gæti ekki gengið. Jesús spurði hann hvort hann vildi læknast.

Jóhannes 5:6

Maðurinn sagði Jesú að það væri enginn til að hjálpa sér að komast ofan í laugina og þegar hrært væri í vatninu færu alltaf aðrir ofan í laugina á undan honum.

Jóhannes 5:7

Jesús segir við hann: „Statt upp, tak rekkju þína og gakk.“ Maðurinn læknaðist samstundis! Hann stóð síðan upp og tók rekkju sína. Í fyrsta skipti í 38 ár gat hann gengið!

Jóhannes 5:8–9

Leiðtogar Gyðinga sáu manninn bera beðið sitt. Þeir sögðu hann ekki halda hvíldardaginn heilagan, því þeim fannst það eins og að vinna að bera rekkju sína. Maðurinn útskýrði að hann hefði nýlega hlotið lækningu og sá sem læknaði hann hefði sagt honum að taka upp rekkju sína.

Jóhannes 5:10–11

Leiðtogarnir komust að því að það var Jesús sem hafði læknað manninn og boðið honum að bera rekkju sína á hvíldardegi. Þeir voru Jesú reiðir og vildu drepa hann. Jesús sagði þeim að hann væri einungis að gera það sem faðir hans á himnum hafði kennt honum að gera.

Jóhannes 5:15–17