Mga Istorya sa Kasulatan
Jesus, usa ka Babaye, ug usa ka Atabay—Pagtudlo mahitungod sa buhi nga tubig


Juan 4

Jesus, usa ka Babaye, ug usa ka Atabay

Pagtudlo mahitungod sa buhi nga tubig

Si Jesus nga mihunong dapit sa atabay sa pagkalos og tubig.

Si Jesus ug ang Iyang mga disipulo naglakaw lahos sa Samaria sa ilang pagpadulong sa Galilea. Nanghunong sila aron mokalos og tubig sa atabay. Samtang nagpahulay ang Manluluwas didto, ang Iyang mga disipulo nanglakaw aron mamalit og pagkaon.

Juan 4:3–8

Si Jesus nga naghangyo og mainom sa usa ka babaye diha sa atabay.

Ang babaye nga Taga-Samaria miadto sa atabay aron mokalos og tubig nga isulod sa iyang banga. Si Jesus mihangyo kaniya og mainom. Natingala ang babaye. Si Jesus usa ka Judeo, ug kadaghanan sa mga Judeo dili makigsulti sa mga Samarianhon.

Juan 4:7–9

Si Jesus nga nagtudlo sa babaye mahitungod sa ebanghlelyo.

Giingnan siya ni Jesus nga ang mga tawo nga moinom niini nga tubig gikan sa atabay uhawon pag-usab. Apan Siya makahatag kaniya og “buhi nga tubig” sa kinabuhing dayon, ug dili gayod siya uhawon. Ang babaye miingon nga gusto siya og pipila niini nga “buhi nga tubig.”

Juan 4:10–14

Si Jesus nga nagsulti ngadto sa babaye sa pagkuha sa iyang bana.

Giingnan siya ni Jesus nga kuhaon ang iyang bana. “Wala akoy bana,” miingon siya. Miingon si Jesus nga siya dunay lima ka bana, ug ang tawo nga iyang gikaipon dili iyang bana.

Juan 4:16–18

Si Jesus nga nagsulti sa babaye nga Siya ang Manluluwas.

Natingala ang babaye nga nasayran ni Jesus kining mga butanga mahitungod kaniya. Miingon siya nga nasayod siya nga ang usa ka Manluluwas hapit na moabot. Giingnan siya ni Jesus nga Siya ang Manluluwas.

Juan 4:19, 25–26

Si Jesus nga nagtudlo sa daghan pang mga tawo dapit sa atabay.

Gibiyaan sa babaye ang iyang banga didto sa may atabay ug miadto sa siyudad. Gisultihan niya ang daghang mga tawo nga nakit-an niya ang Manluluwas. Gidapit niya sila sa pag-adto ug pagpaminaw Kaniya nga motudlo. Tungod niining mao nga babaye, daghang Samarianhon mituo ni Jesukristo.

Juan 4:28–29, 39–42