பவுல் சபையை கிறிஸ்துவின் சரீரத்துடன் ஒப்பிடுகிறான்

கொரிந்து ஒரு பெரிய, பரபரப்பான நகரமாக இருந்தது. இயேசு கிறிஸ்து சபையின் பல உறுப்பினர்கள் அங்கு வசித்து வந்தனர். ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் வெவ்வேறு இடங்களைச் சேர்ந்தவர்கள், ஒருவருக்கொருவர் மிகவும் வித்தியாசமாக இருந்தனர். அவர்கள் ஒற்றுமையாக இருக்கவும், ஒருவரிடத்தில் ஒருவர் நல்லதைக் காணவும் பவுல் உதவ விரும்பினான். அதனால் அவன் அவர்களுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினான்.

1 கொரிந்தியர் 1:11–13

பவுல் தனது கடிதத்தில், பரிசுத்தவான்களிடம், அவர்கள் அனைவரும் தேவனிடமிருந்து சிறப்பு வரங்களைப் பெற்றிருந்ததாகக் கூறினான். சிலருக்கு விசுவாசத்தின் வரம் இருந்தது. மற்றவர்களுக்கு அற்புதங்களைச் செய்யும் வரம் இருந்தது. சிலர் ஞானமுள்ளவர்களாக இருந்தனர், சிலர் மற்றவர்களைக் குணப்படுத்த முடிந்தது. சிலர் வேறு மொழிகளைப் பேச முடிந்தது. எல்லாப் பரிசுத்தவான்களுக்கும் வெவ்வேறு வரங்கள் இருந்தன, ஆனால் அவை அனைத்தும் தேவனிடமிருந்து வந்தவை.

1 கொரிந்தியர் 12:3–11, 29–30

பரிசுத்தவான்கள் ஒருவருக்கொருவர் வித்தியாசமாக இருந்தாலும், இயேசுவின் மீதான அவர்களின் விசுவாசம் அவர்களை ஒன்றிணைத்தது என்று பவுல் போதித்தான். அவர்கள் இயேசுவின் போதனைகளைப் பின்பற்றவும், ஞானஸ்நானம் பெறவும், அவருடைய சபையில் சேரவும் முடிவு செய்தபோது, ​​அவர்கள் இயேசு கிறிஸ்துவில் ஒன்றுபட்ட ஒரு குழுவாக மாறினர்.

1 கொரிந்தியர் 12:27

சபை என்பது தலை, கைகள், கால்கள் மற்றும் பாதங்களைக் கொண்ட ஒரு சரீரத்தைப் போன்றது என்று பவுல் கூறினான். சரீரத்தின் ஒவ்வொரு பகுதியும் வெவ்வேறு செயல்களைச் செய்கின்றன. காது கண்ணிலிருந்து வேறுபட்டது என்பதால் அது மோசமாக உணரக்கூடாது. தலை கால்களைப் பார்த்து, “நீங்கள் எனக்கு வேண்டுவதில்லை” என்று சொல்ல முடியாது. ஒவ்வொரு பகுதியும் முக்கியமானது, அவை அனைத்தும் ஒன்றாக வேலை செய்கின்றன.

1 கொரிந்தியர் 12:12–14

கொரிந்துவிலுள்ள பரிசுத்தவான்களை பவுல் “கிறிஸ்துவின் சரீரம்” என்று அழைத்தான். அவர்கள் ஒரு சரீரத்தின் வெவ்வேறு பாகங்களைப் போல ஒன்றாக வேலை செய்ய வேண்டும் என்றும், அவர்களின் வெவ்வேறு வரங்களைப் பயன்படுத்தி ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து ஆசீர்வதிக்க வேண்டும் என்றும் அவன் விரும்பினான்.

1 கொரிந்தியர் 12:15–27

இதைச் செய்வதற்கு, மக்களுக்கு மிகவும் சிறப்பு வாய்ந்த அன்பு தேவைப்பட்டது, அதுவே தயாளத்துவம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. அது இயேசு கிறிஸ்து அனைவர் மீதும் கொண்ட அன்பு. பிறர் தயவு காட்டாதபோதும், அவர்களிடம் பொறுமையாக இருப்பதுதான் தயாளத்துவம் என்று பவுல் கூறினான். அதாவது முரட்டுத்தனமாகவோ, சுயநலமாகவோ, பொறாமையாகவோ இருக்கக்கூடாது. இதன் பொருள் சத்தியத்தை நேசிப்பதும் நம்பிக்கையைக் கொண்டிருப்பதும் ஆகும்.

(1 கொரிந்தியர் 13:1–7; மரோனி 7:47

கொரிந்துவில் உள்ள பரிசுத்தவான்களிடம் பவுல், தயாளத்துவம் என்றென்றும் நீடிக்கும் என்று கூறினான். நமக்கு வேறு என்ன வரங்கள் இருந்தாலும், நம் அனைவருக்கும் தயாளத்துவம் அவசியம். நாம் முழு மனதுடன் பரலோக பிதாவிடம் கேட்டு, இயேசு கிறிஸ்துவின் உண்மையான சீஷராக இருக்க முயற்சித்தால், நம்மில் எவரும் தயாளத்துவம் பெற்றிருக்க முடியும்.

1 கொரிந்தியர் 13:1–3, 8; மரோனி 7:48