Plani i Mëshirës

Prillin e kaluar, pak kohë pas lajmit të gëzueshëm që Kisha kishte marrë Tempullin e Kirtlandit, Presidenti Rasëll M. Nelson na ftoi të studiojmë lutjen përkushtuese të Tempullit të Kirtlandit, të regjistruar në seksionin 109 të Doktrinës e Besëlidhjeve. Lutja përkushtuese, tha Presidenti Nelson, “është një material udhëzues mbi mënyrën se si tempulli na fuqizon shpirtërisht ju dhe mua për të përballuar sfidat e jetës në këto ditë të fundit”.

Jam i sigurt që studimi i seksionit 109 ju solli ide që ju bekuan. Sonte do t’ju tregoj për disa nga gjërat që mësova kur e ndoqa ftesën e profetit tonë. Shtegu paqedhënës tek i cili më çoi studimi im, më kujtoi se Zoti është i mëshirshëm dhe se plani i Atit tonë Qiellor për shpëtimin është vërtet një plan mëshire.

Sikurse mund të jeni në dijeni, “misionarët e sapothirrur nxiten që të marrin ordinancën e dhurimit në tempull sa më shpejt që të jetë e mundur dhe ta frekuentojnë tempullin sa më shpesh që e lejojnë rrethanat”. Pasi e kanë marrë dhurimin, ata gjithashtu “mund të shërbejnë si punonjës/e … të tempullit përpara se të fillojnë shërbimin misionar”.

Koha në tempull, përpara se të hyjnë në qendrën e trajnimit të misionarëve (QTM), mund të jetë një bekim i mrekullueshëm për misionarët e rinj, teksa ata mësojnë më shumë rreth besëlidhjeve të tempullit përpara se t’ia tregojnë botës bekimet e këtyre besëlidhjeve.

Por gjatë studimit të seksionit 109, mësova se në tempull, Perëndia u jep fuqi misionarëve të rinj, në të vërtetë të gjithëve ne, në një mënyrë të shenjtë shtesë. Në lutjen e përkushtimit, të dhënë nëpërmjet zbulesës, Profeti Jozef Smith u lut që “kur shërbëtorët e tu të shkojnë nga shtëpia jote … për të dhënë dëshmi për emrin tënd”, “zemrat” e “gjithë njerëz[ve]” do të “zbuten”, si për “të madhërishmit e tokës” ashtu edhe “gjithë të varfërit, nevojtarët dhe të munduarit e tokës”. Ai u lut që “paragjykimet e tyre të mund t’i lëshojnë rrugë së vërtetës dhe populli yt të mund të fitojë favor në sytë e të gjithëve; që gjithë fundet e tokës të mund ta dinë se ne, shërbëtorët e tu, e kemi dëgjuar zërin tënd dhe që ti na ke dërguar”.

Ky është një premtim i bukur për një misionar të sapothirrur, që t’i bëjë paragjykimet “t’i lëshojnë rrugë së vërtetës”, të “fitojë favor në sytë e të gjithëve” dhe ta bëjë botën të dijë se ata janë të dërguar nga Zoti. Secili prej nesh sigurisht që ka nevojë për po të njëjtat bekime. Çfarë bekimi do të ishte që t’i kishim zemrat të zbutura teksa ndërveprojmë me fqinjët dhe bashkëpunëtorët. Lutja e përkushtimit nuk shpjegon me saktësi se si koha jonë në tempull do t’i zbutë zemrat e të tjerëve, por jam i bindur se lidhet ngushtësisht me mënyrën se si koha në shtëpinë e Zotit i zbut vetë zemrat tona duke na qendërzuar te Jezu Krishti dhe mëshira e Tij.

Kur e studiova lutjen e përkushtimit të Tempullit të Kirtlandit, gjithashtu më bëri përshtypje që Jozefi herë pas here u lut për mëshirë – për anëtarët e Kishës, për armiqtë e Kishës, për udhëheqësit e vendit, për kombet e tokës. Dhe, në mënyrë tepër vetjake, ai iu përgjërua Zotit që ta kujtonte atë dhe të kishte mëshirë për Emën e tij të dashur dhe fëmijët e tyre.

Si duhet të jetë ndier Jozefi kur, një javë më vonë, në ditën e Pashkës më 3 prill 1836, në Tempullin e Kirtlandit, Shpëtimtari iu shfaq atij dhe Oliver Kaudërit dhe, siç shënohet në seksionin 110 te Doktrina e Besëlidhje, tha: “Unë e kam pranuar këtë shtëpi dhe emri im do të jetë këtu; dhe unë do t’i manifestohem popullit tim në mëshirë në këtë shtëpi”. Ky premtim i mëshirës duhet të ketë pasur kuptim të veçantë për Jozefin. Dhe, siç na dha mësim Presidenti Nelson prillin e kaluar, ky premtim gjithashtu “zbatohet për çdo tempull të përkushtuar sot”.

Ka aq shumë mënyra në të cilat secili prej nesh mund të gjejë mëshirë në shtëpinë e Zotit. Kjo ka qenë e vërtetë që nga koha kur Zoti fillimisht e urdhëroi Izraelin që të ndërtonte një tabernakull dhe të vendoste në qendër të tij “pajtuesi[n e mëshirës]”. Në tempull gjejmë mëshirë në besëlidhjet që bëjmë. Këto besëlidhje, duke iu shtuar besëlidhjes së pagëzimit, na lidhin me Atin dhe Birin dhe na japin qasje të shtuar ndaj asaj që Presidenti Nelson na ka mësuar se është “një lloj i veçantë dashurie e mëshire … i quajtur hesed” në hebraisht.

Ne gjejmë mëshirë në mundësinë për t’u vulosur me familjet tona për përjetësinë. Në tempull gjithashtu arrijmë të kuptojmë me qartësi më të madhe se Krijimi, Rënia, flijimi shlyes i Shpëtimtarit dhe aftësia jonë për të hyrë sërish në praninë e Atit tonë Qiellor – në fakt, çdo pjesë e planit të shpëtimit – janë shfaqje të mëshirës. Mund të thuhet se plani i shpëtimit është një plan lumturie pikërisht ngaqë është një “plan i mëshirës”.

Jam mirënjohës për premtimin e bukur te seksioni 110 që Zoti do ta shfaqë veten e Tij në mëshirë në tempujt e Tij. Jam gjithashtu mirënjohës për atë që zbulohet rreth mënyrës se si Zoti do ta shfaqë Veten e Tij në mëshirë kurdoherë që ne, si Jozefi, përgjërohemi për mëshirë.

Përgjërimi i Jozef Smithit për mëshirë në seksionin 109 nuk ishte hera e parë nga përgjërimet e tij për mëshirë që nxitën zbulesë. Në Korijen e Shenjtë, i riu Jozef u lut jo thjesht për të ditur se cila Kishë ishte e vërtetë, por edhe tha: “I thirra Zotit për mëshirë, sepse nuk ishte askush tjetër tek i cili të mund të shkoja dhe të merrja mëshirë”. Në njëfarë mënyre, dallimi nga ana e tij se kishte nevojë për mëshirën që vetëm Zoti mund ta siguronte, ndihmoi që të hapeshin pragjet e qiellit. Tre vjet më vonë, engjëlli Moroni u shfaq pas asaj që Jozefi tha se ishte “lutj[a] dhe përgjërim[i i tij] ndaj Perëndisë së Plotfuqishëm për falje të të gjitha mëkateve dhe marrëzive të [tij]”.

Ky model ku zbulesa pason një përgjërim për mëshirë, është një model i njohur në shkrimet e shenjta. Enosi e dëgjoi zërin e Zotit vetëm pasi u lut për falje. Kthimi në besim i të atit të mbretit Lamoni fillon me lutjen e tij: “Unë do t’i braktis të gjitha mëkatet e mia për të të njohur”. Ne mund të mos bekohemi me të njëjtat përvoja dramatike si këto, por për ata që nganjëherë hasin vështirësi që të ndiejnë përgjigjet ndaj lutjeve, kërkimi i mëshirës së Zotit është njëra nga mënyrat më të fuqishme për ta ndier dëshmimin e Frymës së Shenjtë.

Një parim i ngjashëm jepet mësim shumë bukur te Moroni 10:3–5. Shpesh i përmbledhim këto vargje për të dhënë mësim se, nëpërmjet lutjes së sinqertë, ne mund të mësojmë nëse Libri i Mormonit është i vërtetë. Por kjo përmbledhje mund ta lërë jashtë vëmendjes rolin e rëndësishëm të mëshirës. Dëgjoni se si Moroni e fillon këshillimin e tij: “Do t’ju këshilloj që kur t’i lexoni këto gjëra, … të kujtoni sa i mëshirshëm ka qenë Zoti ndaj fëmijëve të njerëzve, që nga krijimi i Adamit dhe deri në kohën kur do t’i merrni këto gjëra dhe t’i meditoni në zemrat tuaja”.

Moroni na nxit që jo vetëm t’i lexojmë këto gjëra, analet që ai ishte duke i vulosur, por edhe të përsiatim në zemrat tona se çfarë zbulon Libri i Mormonit rreth mënyrës se “sa i mëshirshëm ka qenë Zoti ndaj fëmijëve të njerëzve”. Është përsiatja për mëshirën e Zotit që na përgatit “të pyes[im] Perëndinë, Atin e Amshuar, në emrin e Krishtit, në qoftë se këto gjëra nuk janë të vërteta”.

Kur përsiatim për Librin e Mormonit, ne mund të bëjmë pyetjen: A është në fakt e vërtetë, sikurse dha mësim Alma, që plani i Perëndisë për mëshirën siguron që çdo njeri, i cili jetoi ndonjëherë në këtë tokë, do të ringjallet dhe se ata “do të rikthehen në formën e tyre … të përkryer”? A ka të drejtë Amuleku – a mund të kënaqë mëshira e Shpëtimtarit të gjitha kërkesat e vërteta të hidhura të drejtësisë, që ne përndryshe do të ishim të detyruar t’i paguanim dhe në vend të kësaj të na “rretho[jë] me krahët e sigurisë”?

A është e vërtetë, siç dëshmoi Alma, që Krishti vuajti jo vetëm për mëkatet tona, por edhe për “dhimbje[t] dhe hidhërime[t]” tona, me qëllim që Ai të mund të “di[nte] … se si të ndihmo[nte] popullin e tij sipas dobësive të tyre”? A është Zoti vërtet kaq i mëshirshëm, sikurse dha mësim mbreti Beniamin, që, si një dhuratë pa pagesë, Ai shleu “për mëkatet e atyre … që kanë vdekur pa ditur vullnetin e Perëndisë në lidhje me ta, ose që kanë bërë mëkat nga padituria”?

A është e vërtetë, sikurse tha Lehi, se “Adami ra që njerëzit të mund të jenë; dhe njerëzit janë, që ata të mund të kenë gëzim”? Dhe, a është në fakt e vërtetë, sikurse dëshmoi Abinadi, duke cituar Isaian, se Jezu Krishti “u plagos për shkeljet tona, ai u shtyp për paudhësitë tona; ndëshkimi i paqes sonë ishte mbi të; dhe me vurratat e tij, ne u shëruam” ?

Në përmbledhje, a është plani i Atit, siç u dha mësim në Librin e Mormonit, me të vërtetë kaq i mëshirshëm? Dëshmoj se ai është dhe se janë të vërteta mësimet paqedhënëse dhe plot shpresë për mëshirën në Librin e Mormonit.

Akoma përfytyroj se disa mund të jenë duke hasur vështirësi, pavarësisht nga leximi dhe lutjet tuaja besnike, për të kuptuar premtimin e Moronit se Ati Qiellor “do t’ju tregojë të vërtetën, nëpërmjet fuqisë së Frymës së Shenjtë”. E njoh këtë vështirësi sepse e ndjeva atë shumë vjet më parë, kur dy leximet e mia të para vetjake të Librit të Mormonit nuk sollën një përgjigje të menjëhershme dhe të qartë ndaj lutjeve të mia.

Nëse po hasni vështirësi, a mund t’ju ftoj të ndiqni këshillën e Moronit për të përsiatur mbi mënyrat e shumta që Libri i Mormonit na mëson rreth mënyrës se “sa i mëshirshëm ka qenë Zoti ndaj fëmijëve të njerëzve”? Nisur nga përvoja ime, shpresoj që, kur ta bëni këtë gjë, paqja e Frymës së Shenjtë të mund të futet në zemrën tuaj dhe ju të mund të dini, besoni e ndjeni se Libri i Mormonit dhe plani i mëshirës që na mësohet aty, janë të vërtetë.

Shpreh mirënjohjen time për planin e madhërishëm të Atit për mëshirën dhe për gatishmërinë e Shpëtimtarit që ta kryente atë. E di se Ai do ta shfaqë Veten e Tij me mëshirë në tempullin e Tij të shenjtë dhe në çdo pjesë të jetës sonë, në qoftë se vërtet do ta kërkojmë Atë. Në emrin e Jezu Krishtit, amen.