1 Lauschtert op mech, dir, déi dir de Gerechten nofollegt. Bléckt hin zum Fiels, vu wat dir gehae sidd, an zum Schacht vum Pëtz, vu wat dir gegruewe sidd.

2 Bléckt hin zum Abraham, ärem Papp, an zur Sarah, déi iech gebueren huet; well als Eenzelen hunn ech hie beruff a geséint.

3 Well den Här wäert Zion tréischten, tréischte wäert hien all hir eidel Plazen; an zu engem Eden mécht hien hir Wüüst, gläich dem Gaart vum Här hir Wüüst. Freed a Gléck sollen doranner fonnt ginn, Dankbarkeet an d’Stëmm vun der Melodie.

4 Lauschter op mech, du mäi Vollek, a schenk mir Gehéier, o meng Natioun; well ee Gesetz wäert vu mir ausgoen, an ech wäert maachen, datt mäi Riichtersproch dem Vollek als Liicht verbleift.

5 Meng Gerechtegkeet ass no; meng Errettung zitt schonn aus, a mäin Aarm wäert d’Vëlker riichten. D’Inselen hoffen dann op mech, op mäin Aarm vertrauen si.

6 Hieft är Aen zum Himmel erop, a bléckt hin zur Äerd erof; well den Himmel wäert vergoe wéi den Damp, an d’Äerd wäert zerfale wéi ee Kleed; an déi dorobber wunnen, wäerte gläichermoosse stierwen. Awer meng Errettung wäert do si fir ëmmer, a meng Gerechtegkeet wäert ni ofgeschaaft ginn.

7 Lauschtert op mech, dir, déi dir d’Gerechtegkeet kennt, dat Vollek, an deem säin Häerz ech mäi Gesetz geschriwwen hunn, fäert net den Spott vun de Mënschen, a virun hiren Abuse sidd net fäertereg.

8 Well d’Mott wäert se wéi e Kleed opfriessen, an de Wuerm wäert se wéi Woll opfriessen. Awer meng Gerechtegkeet wäert do si fir ëmmer a meng Errettung vu Generatioun zu Generatioun.

9 Erwäch, erwäch! Do Kraaft un, O Aarm vum Här; erwäch wéi an den anticken Zäiten. Bass du net deen, deen de Rahab geschloen an den Draach verwonnt huet?

10 Bass net du et, deen d’Mier ausgedréchent huet, déi Waasser vun der grousser Déift, deen d’Déifte vum Mier zum Wee gemaach huet, fir datt déi, déi lass kaaft sinn, derduerch goen?

11 Dofir wäerten déi Erléiste vum Här zeréckkommen a mat Gesang op Zion kommen; an éiweg Freed an Hellegkeet wäerten op hire Käpp sinn; a si wäerte Frousënn a Freed kréien; Problemer an Trauer wäerte fort flüchten.

12 Ech sinn et, jo, ech sinn et, deen iech tréischt. Kuckt, wie bass du, datt s du Angscht virum Mënsch hues, dee stierwe soll, a virum Jong vum Mënsch, dee wéi Gras gemaach gëtt?

13 An datt s du den Här vergëss, däi Schëpfer, deen den Himmel ausgespaant an d’Grondlag vun der Äerd geluecht huet, an datt s du bestänneg Angscht hues, wéinst der Roserei vum Ënnerdrécker, wéi wann hie prett wier ze zerstéieren? A wou ass den Onwëlle vum Bedrécker?

14 Dee Gefaangene vu wäit ewech begannt sech, datt hie fräi kënnt, datt hien net stierft am Gruef, datt et him och u Brout net fehlt.

15 Ech awer sinn den Här, däi Gott, deen d’Welle rose mécht; Här vun den Arméien ass mäin Numm.

16 A mäi Wuert hunn ech an däi Mond geluecht an hunn dech am Schied vu menger Hand gebuergen, fir dat ech den Himmel an d’Äerd maachen an zu Zion schwätzen: Kuck, du bass mäi Vollek.

17 Erwäch, erwäch, stéi op, o Jerusalem, deen du vun der Hand vum Här de Becher vu sengem Onwëlle gedronk hues—gedronk hues du vum Becher vun deem, deen tierkelt, de Buedesaatz, deen ausgepresstenen—

18 An ënner alle Jongen, déi si zur Welt bruecht huet, war keen, dee si gefouert huet; kee vun alle Jongen, déi si grouss gezunn huet, huet si bei der Hand geholl.

19 Dës zwee Jongen si bei dech komm, déi wäerten dech bedaueren—deng Verwüüstung an deng Zerstéierung, an den Hongersnout an d’Schwäert—an duerch wie soll ech dech tréischten?

20 Deng Jonge sinn ohnmächteg ginn, ausser dës zwee; si leien um Ufank vun all de Stroossen; wéi e wëlle Stéier am Netz, si si voll mat der Roserei vum Här, der Verurteelung vun dengem Gott.

21 Dofir héier elo dëst, du Problemkand, déi du dronke bass, mee net vum Wäin:

22 Sou schwätzt däin Här, den Här an däi Gott, deen sech der Saach vu sengem Vollek unhëlt: Kuck, ech huelen de Becher vun deem, deen tierkelt, aus denger Hand; de Buedesaatz vum Becher, dee solls du vun elo un net méi drénken.

23 Mee ech ginn et an d’Hand vun deenen, déi dech ploen; déi zu denger Séil gesot hunn: Neig dech erof, fir datt mir doriwwer goe kënnen—an du hues däi Kierper wéi de Buedem a wéi d’Strooss fir déi gemaach, déi doriwwer gaange sinn.

24 Erwäch, erwäch, lee deng Stäerkt un, O Zion; do deng schéi Kleeder un, O Jerusalem, du helleg Stad; well vun elo u wäerten net méi Onbeschniddener an Onrenger an dech era kommen.

25 Schëddel dir de Stëbs of; erhief dech, sëtz dech hin, o Jerusalem! Léis dech vun de Fesselen un dengem Hals, du gefaangen Duechter vun Zion.