22. Kapitel
Um dausendjäregen Dag wäerten all Mënschen den Här luewen—Hie wäert ënnert hinne wunnen—Vergläicht Jesaja 12. Ongeféier 559–545 v. Chr.
1 An un deem Dag wäerts du soen: O Här, ech luewen dech; och wann s du rosen op mech waars, ass deng Roserei ewech gedréint, an du hues mech getréischt.
2 Kuckt, Gott ass meng Rettung; ech wäert vertrauen an net Angscht hunn; well den Här Jehova ass meng Stäerkt a mäi Lidd; hien ass och meng Rettung ginn.
3 Dofir sollt dir mat Freed Waasser zéien aus dem Pëtz vun der Errettung.
4 An un deem Dag wäert dir soen: Lueft den Här, rufft säin Numm un, sot un, datt säin Numm héich erhéicht ass.
5 Sangt dem Här, well hien huet Excellentes gemaach; bekannt ass dat op der ganzer Äerd.
6 Jäiz a Jubel, du Awunner vun Zion; well grouss ass den Hellege vun Israel an denger Mëtt.