1 An dunn huet de Jakob nach vill Aneres deemools zu mengem Vollek gesprach; mee hunn ech nëmmen dëst hei nidderschreiwe gelooss; well dat, wat ech niddergeschriwwen hunn, geet mir duer.

2 An elo schreiwen ech, Nephi, weider Wierder vum Jesaja, well meng Séil erfreet sech u senge Wierder. An ech wëll seng Wierder op mäi Vollek bezéien, an ech wëll se all menge Kanner deklaréieren, well hien huet wierklech mäin Erléiser gesinn, genausou wéi ech hie gesinn hunn.

3 An och mäi Brudder Jakob huet hie gesinn, wéi ech hie gesinn hunn; dofir wëll ech hir Wierder menge Kanner deklaréieren, fir hinnen ze bestätegen, datt meng Wierder wouer sinn. Dofir huet Gott duerch d’Wierder vun dräi gesot: Ech wäert mäi Wuert bestätegen. Mee den Härgott schéckt nach weider Zeien, an hie bestätegt all seng Wierder.

4 Kuckt, meng Séil erfreet sech dorunner, mengem Vollek d’Wourecht vum Komme Christi ze bestätegen; well zu dësem Zweck ass d’Gesetz vum Moses gi ginn; an alles, wat de Mënsche vun Ufank vun der Welt u vu Gott ginn ass, weist sënnbildlech op hien hin.

5 Och erfreet sech meng Séil un de Allianze vum Här; jo, meng Séil erfreet sech u senger Gnod a senger Gerechtegkeet a Muecht a Baarmhäerzegkeet am groussen an éiwege Plang vun der Befreiung vum Doud.

6 A meng Séil freet sech drun, mengem Vollek ze beweisen, datt, ausser wann de Christus komme sollt, all Mënsche vergoe mussen.

7 Well wann et kee Christus géif, da géif et kee Gott; a wann et kee Gott géif, da géif et ons net, well et hätt keng Schëpfung kënne ginn. Mee et gëtt ee Gott, an hien ass Christus, an hie kënnt, wann sech seng Zäit erfëllt.

8 An elo schreiwen ech e puer Wierder vum Jesaja, sou datt déijéineg vu mengem Vollek, déi dës Wierder gesinn, hiert Häerz erhiewen a sech ëm aller Mënsche wëlle freeë kënnen. An dës sinn elo déi Wierder, an dir kënnt se op iech an op all Mënschen uwennen.