1 An nodeems Christus vun den Doudegen operstanen ass, wäert hien sech iech weisen, meng Kanner a menge léif Bridder; an déi Wierder, déi hien zu iech sprieche wäert, wäerten d’Gesetz sinn, wat dir maache sollt.

2 Well kuckt, ech soen iech: Ech hu gesinn, datt vill Generatioune vergoe wäerten an datt et grouss Kricher a Streidereien ënnert mengem Vollek wäert ginn.

3 A wann de Messias komme wäert, gi mengem Vollek Zeeche vu senger Gebuert gewisen, an och vu sengem Doud a senger Opersteeung; a grouss a schrecklech wäert deen Dag fir déi Béis sinn, well si wäerten ëmkommen; a si kommen ëm, well si d’Propheten an déi Helleg ausstoussen an si stengegen an ëmbréngen; dofir wäert d’Blutt vun den Hellege vum Äerdbuedem géint si erop jäizen zu Gott.

4 Dofir, all déi, déi houfreg sinn, an déi Béises maachen, den Dag, dee kënnt, wäert si verbrennen, seet den Här vun den Arméien, well si wäerte wéi Stoppele sinn.

5 An déi, déi d’Propheten an déi Hellegen ëmbréngen, d’Déifte vun der Äerd wäerten si verschlécken, seet den Här vun den Arméien; a Bierger wäerten si bedecken, an Tornadoe wäerten si ewechdroen, a Gebaier wäerten op si falen an si a Stécker zerschmetteren an si zu Stëbs zermalmen.

6 A si wäerten heem gesicht gi mat Donner a Blëtz an Äerdbiewen an all Aart Zerstéierung, well d’Roserei vum Här wäert géint si entflamen, a si wäerten ewéi Stoppele sinn, an den Dag duerno wäert si verzieren, sprécht den Här vun den Arméien.

7 O, déi Péng, an déi Angscht vu menger Séil, wéinst dem Verloscht vun den Doudege vu mengem Vollek! Well ech, den Nephi, hunn et gesinn, an et huet mech bal virun der Géigewaart vum Här verschléngt; awer ech muss zu mengem Gott ruffen: Deng Weeër si gerecht.

8 Mee kuckt, déi Gerecht, déi op d’Wierder vun de Prophete lauschteren an si net zerstéieren, mee mat Ausdauer nom Christus an op d’Zeechen, déi gi sinn, auskucken, trotz all Verfollgung—kuckt, si sinn déi, déi net ëmkomme wäerten.

9 mee de Jong vun der Gerechtegkeet wäert hinnen erschéngen; an hie wäert si heelen, a si wäerte mat him Fridden hunn, bis dräi Generatioune vergaange sinn a vill vun der véierter Generatioun a Gerechtegkeet gestuerwe wäerte sinn.

10 A wann dëst geschitt ass, da kënnt d’Destruktioun schnell iwwer mäi Vollek; well trotz der Qual vu menger Séil hunn ech et gekuckt; dofir weess ech, datt et sech begi wäert, an si verkafen sech fir näischt; well als Loun fir hire Stolz an hir Geckegkeet wäerten si Destruktioun recoltéieren; well si sech dem Däiwel fügen a léiwer Wierker vun der Däischtert wielen ewéi Wierker vum Liicht, mussen si an d’Hell erof.

11 Well de Geescht vum Här wäert sech net ëmmer mam Mënsch ofméien. A wann de Geescht ophält, sech mam Mënsch ofzeméien, da kënnt schnell Destruktioun, an dat deet mir an der Séil wéi.

12 A wann ech gesot hunn, d’Judde missten dovunner iwwerzeegt ginn, datt Jesus wierklech de Christus ass, da muss et noutwennegerweis esou sinn, datt och déi Aner dovunner iwwerzeegt ginn, datt Jesus de Christus ass, den éiwege Gott,

13 An datt hien sech all deenen, déi un hie gleewen, duerch d’Muecht vum Hellege Geescht manifestéiert; jo, all Natioun, Geschlecht, Zong a Vollek, andeems hie mächteg Wonnerwierker, Zeechen a Wonner ënnert de Mënschekanner no hirem Glawe vollbréngt.

14 Mee kuckt, ech prophezeien iech a Bezuch op déi lescht Deeg, déi Deeg, wou den Här Gott dëst hei ënnert de Mënschekanner ervirbrénge wäert.

15 Nodeems meng Nokommen an d’Nokomme vu menge Bridder an Onglawe verfale sinn a vun den Heide geschloe gi sinn; jo, nodeems den Här Gott ronderëm si säi Lager opgebaut huet, an si mat engem Bierg belagert huet a Festunge géint si opgeriicht huet; an nodeems si an de Stëbs erofgedréckt gi sinn, jo, sou datt et si net méi gëtt, da ginn d’Wierder vun de Gerechten opgeschriwwen, an d’Gebieder vun de Gleewege gehéiert, an all déi, déi an Onglawe verfall sinn, ginn net vergiess.

16 Well déi zerschloe ginn, déi wäerte vun der Äerd hir zu hinne rieden, an hir Ried wäert déif aus dem Stëbs ertéinen, an hir Stëmm wäert si wéi déi vun engem, deen ee vertraute Geescht huet; well den Här Gott gëtt him d’Muecht, lues aus dem Stëbs ze flüsteren a Bezuch op si; an hir Ried wäert aus dem Stëbs flüsteren.

17 Well esou seet den Här Gott: Si wäerten dat schreiwen, wat ënnert hinne geschéie wäert, an et wäert geschriwwen a versigelt ginn an engem Buch, an déijéineg, déi an Onglawe verfall sinn, wäerten et net hunn, well si truechten duerno, dat, wat vu Gott ass, ze zerschloen.

18 Dofir, déi, déi zerstéiert goufen si séier zerstéiert ginn; an d’Mass vun hire Schreckleche wäert si wéi Spree, dat fortgeet—jo, sou seet den Här Gott: Et wäert an engem Ament, op eemol, geschéien—

19 An et wäert sech erginn: Déi an Onglawe verfall sinn, wäerten duerch d’Hand vun den Anere geschloe ginn.

20 An d’Heiden hunn sech am Stolz vun hiren Aen erhuewen a si gestolpert, wéinst der Gréisst vun hirem Stolpersteen, sou datt si vill Kierchen opgebaut hunn; trotzdeem setzen si d’Muecht an d’Wonner vu Gott erof a priedegen sech selwer hir eege Weisheet an hir eege Léieren, fir datt si Gewënn maachen an den Aarmen d’Gesiicht zermalme kënnen.

21 An et si vill Kierchen opgeriicht, déi Näid a Streidereien a Béisheet verursaachen.

22 An et ginn och geheim Verbindungen, wéi an aler Zäit, no de Verbindunge vum Däiwel, well hien ass de Grënner vun all deem, jo, de Grënner vu Mord a vun Wierker vun der Däischtert; an hie féiert si am Hals mat engem flächserne Stréck, bis hien si mat senge staarke Strécker fir ëmmer bënnt.

23 Well kuckt, meng léif Bridder, ech soen iech: Den Här Gott wierkt net am Däischteren.

24 Hie mécht näischt, wat der Welt net zum Notzen ass; well hien huet d’Welt gär, sou datt hie souguer säin eegent Liewen nidder leet, fir datt hien all Mënschen zu sech zéie kann. Dofir verbitt hie kengem, un der Erléisung duerch hien Deel ze hunn.

25 Kuckt, jäizt hien iergendeen un a seet, Géi fort vu mir? Kuckt, ech soen iech: Nee; mee hie seet: Kommt heihinner zu mir, all dir Enne vun der Äerd, kaaft Mëllech an Hunneg, ouni Suen an ouni Kafpräis.

26 Kuckt, huet hien iergendengem gebueden, datt si aus de Synagogen oder aus de Gottes-Haiser erausgoe sollen? Kuckt, ech soen iech: Nee.

27 Huet hien dann iergend engem gebueden, net un der Erléisung duerch hien Deel ze hunn? Kuckt, ech soen iech: Nee, mee hie gëtt se alle Mënsche fräi, an hien huet sengem Vollek gebueden, all Mënsche vun der Ëmkéiert ze iwwerzeegen.

28 Kuckt, huet den Här dann iergend engem gebueden, net u senger Guttheet Deel ze hunn? Kuckt, ech soen iech: Nee, mee all Mënsche genéissen dëse Virzuch, den ee wéi den aneren, a kengem ass et verwiert.

29 Hie befielt, datt et keng Priister-Muecht soll ginn; well, kuckt, Priister-Muecht ass, datt d’Mënsche priedegen an sech als Liicht fir d’Welt opstellen, fir datt si Gewënn a Luef vun der Welt kréien; awer si sichen net d’Wuel vun Zion.

30 Kuckt, den Här huet dës verbueden; dofir huet den Här Gott d’Gebot ginn, datt all Mënschen Nächsteléift sollen hunn, an dës Nächsteléift ass Léift. A wann si keng Nächsteléift hunn, sou hunn si näischt. Dofir, wann si Nächsteléift hunn, wäerten si den Aarbechter an Zion net ëmkomme loossen.

31 Mee den Aarbechter an Zion soll fir Zion schaffen; well wann si fir Geld schaffen, wäerten si ëmkommen.

32 A weider huet den Härgott gebueden, datt d’Mënschen net ëmbrénge sollen; datt si net léie sollen; datt si net klaue sollen; datt si den Numm vum Här, hirem Gott, net onnëtz gebrauche sollen; datt si net neidesch solle sinn; datt si net béis solle sinn; datt si net ee mat deem anere streide sollen; datt si keng Prostitutioun begoe sollen; datt si näischt vun all deem maache sollen; well wien et mécht, wäert ëmkommen.

33 Well keng vun dësen Ongerechtegkeete kënnt vum Här; well hie mécht dat Gutt ënnert de Mënschekanner; an hie mécht näischt ausser et ass kloer fir d’Mënschekanner; an hien invitéiert si all, bei hien ze kommen an u senger Guttheet deelzehuelen; an hie verweigert keen, dee bei hie kënnt, schwaarz a wäiss, versklaavt a fräi, männlech a weiblech; an hien denkt un d’Heiden; an all si gläich viru Gott, souwuel d’Judde wéi och d’Heiden.