1 An elo rieden ech, Jakob, weider zum iech, meng léif Bridder, an zwar iwwer dës gerecht Branche, vun där ech gesprach hunn.

2 Well kuckt, d’Verspriechungen, déi mir kritt hunn, si Verspriechunge fir eis nom Fleesch; a wa mir och gewise ginn ass, datt vill vun eise Kanner, wéinst hirer Ongleewegt, am Fleesch ëmkomme wäerten, wäert Gott awer zu Ville baarmhäerzeg sinn; an eis Kanner wäerten erëm hirgestallt ginn, fir datt si dat kréie kënnen, wat hinnen déi richteg Erkenntnis vun hirem Erléiser brénge wäert.

3 Dofir, wéi ech iech gesot hunn, muss et onbedéngt néideg sinn, datt de Christus—well an der leschter Nuecht huet den Engel zu mir gesot, datt dëst säin Numm soll sinn—bei d’Judde kënnt, bei déi, déi de méi béisen Deel vun der Welt sinn; an si wäerten hie kräizegen—well sou gehéiert et eisem Gott, an et gëtt keng aner Natioun op der Äerd, déi hire Gott kräizege géif.

4 Géifen nämlech déi mächteg Wonner ënnert aner Natioune bewierkt ginn, sou géifen si ëmkéieren a wëssen, datt et hire Gott ass.

5 Mee wéinst der béise Priistermuechten an der Sënde wäerten d’Leit zu Jerusalem hiren Hals géint hie steif maachen, sou datt hie gekräizegt gëtt.

6 A wéinst hirer Sënde wäerten dofir Zerstéierung, Hongersnout, Krankheet a Bluttvergéissen iwwert si kommen; an déi net wäerte vernicht ginn, déi wäerten ënnert all Natiounen verstreet ginn.

7 Mee kuckt, sou seet den Härgott: Wann deen Dag kënnt, wou si u mech gleewen, nämlech datt ech Christus sinn, da wäerten si, sou wéi ech hire Pappe versprach hunn, op Äerden am Fleesch erëm hirgestallt ginn, jo, fir d’Länner vun hirer Ierfschaft.

8 An et wäert sech erginn: Si wäerten aus hirer laangen Zerstréiung gesammelt gi vun den Insele vum Mier a vun de véier Deeler vun der Äerd; an d’Natioune vun den Anere wäerten a mengen Ae grouss sinn, seet Gott, a si an d’Länner vun hirer Ierfschaft bréngen.

9 Jo, d’Kinneke vun den Anere wäerte fir si Pfleger sinn, an hir Kinniginne wäerte fir si Amme sinn; grouss sinn dofir d’Versprieche vum Här fir déi Aner, well hien huet et gesot, a wie kann et bestreiden?

10 Mee kuckt, dëst Land, schwätzt Gott, soll ee Land vun denger Ierfschaft sinn, an déi Aner wäerte geséint sinn an deem Land.

11 An dëst Land soll fir déi Aner ee Land vun der Fräiheet sinn, an et soll an deem Land keng Kinneke ginn, déi sech ënnert den Aneren erhiewen.

12 An ech wëll dëst Land géint all aner Natioune staark maachen.

13 A wien géint Zion streit, wäert ëmkommen, seet Gott.

14 Well wien ee Kinnek géint mech setzt, wäert ëmkommen; well ech, den Här, de Kinnek vum Himmel, wëll hire Kinnek sinn, an ech wëll deenen ee Liicht si fir ëmmer, déi meng Wierder héieren.

15 Dofir, aus dësem Grond, fir datt meng Allianzen erfëllt kënne ginn, déi ech mat de Mënschekanner gemaach hunn, déi ech fir si op de Wee brénge wëll, wärend si am Fleesch sinn, muss ech onbedéngt déi geheim Wierker vun der Däischtert, a vu Morden a vun der Abominatioun zerstéieren.

16 Dofir, wien géint Zion streit, sief et ee Judd oder ee vun den Aneren, versklaavt oder fräi, männlech oder weiblech, wäert ëmkommen; well si sinn et, déi d’Houer vun der ganzer Äerd sinn; well si sinn net fir mech, mee géint mech, schwätzt eise Gott.

17 Well ech wäert meng Verspriechen erfëllen, déi ech de Mënschekanner gemaach hunn, déi ech hinne maache wäert, wärend si am Fleesch sinn—

18 dofir, meng léif Bridder, sou sprécht eise Gott: Ech wäert deng Nokommen duerch d’Hand vun den Anere bedrängen; mee wäert ech den Aneren d’Häerz erweechen, sou datt si hinne wéi ee Papp wäerte sinn; dofir ginn déi Aner geséint an dem Haus vun Israel dobäi gezielt.

19 Dofir wëll ech dëst Land dengen Nokommen an deenen, déi dengen Nokommen dobäi gezielt wäerte ginn, fir ëmmer als Land vun hirer Ierfschaft konsekréieren; well et ass ee Land, schwätzt den Härgott zu mir, dat virun allen anere Länner erwielt gouf; dofir wëll ech, datt all Mënschen, déi doranner wunnen, mech veréieren, seet den Härgott.

20 An elo, meng léif Bridder, well mir gesinn, datt eise baarmhäerzege Gott eis sou vill Wëssen iwwer dës Saache ginn huet, loosst eis un hien denken, an eis Sënden op d’Säit leeën, an eis Käpp net hänke loossen, well mir sinn net verstouss; zwar si mir aus dem Land vun eiser Ierfschaft verdriwwe ginn; awer mir sinn an e bessert Land gefouert ginn, well den Här huet d’Mier zu eisem Wee gemaach, a mir sinn op enger Insel vum Mier.

21 Mee grouss sinn d’Versprieche vum Här fir déi, déi op den Insele vum Mier sinn; a well vun Inselen d’Ried ass, mussen et der noutwennegerweis méi gi wéi nëmmen dës, a se sinn och vun eise Bridder bewunnt.

22 Well kuckt, den Härgott huet vun Zäit zu Zäit etlecher vum Haus vun Israel ewech gefouert, no sengem Wëllen a sengem Pleséier. An elo kuckt, den Här gedenkt all deenen, déi ofgebrach gi sinn; dofir gedenkt hien och eiser.

23 Dofir, befreit är Häerzer a vergiesst net, datt dir fräi sidd, äert Handele selwer ze bestëmme—de Wee vum éiwegen Doud ze wielen oder de Wee vum éiwege Liewen.

24 Dofir, meng léif Bridder, versöönt iech mam Wëlle vu Gott, an net mam Wëlle vum Däiwel an dem Fleesch; an denkt drun, nodeems dir mat Gott versöönt sidd, datt et nëmmen an an duerch d’Gnod vu Gott ass, datt dir gerett gitt.

25 Dofir géif den Härgott iech duerch d’Muecht vun der Opersteeung vum Doud erwächen, och vum éiwegen Doud duerch d’Versönung, fir datt dir an d’éiwegt Räich Gottes opgeholl kënnt ginn, fir datt dir hie luewe kënnt aus gëttlecher Gnod. Amen.