1 Ausserdeem, d’Wuert vum Här sot zu mir: Huel dir eng grouss Roll a schreif mat engem mënschleche Griffel drop, iwwer Maher-shalal-hash-baz.

2 An ech hu mir trei Zeie geholl, fir ze berichten, den Urija, de Priister, an de Sacharia, de Jong vum Jeberechiah.

3 An ech sinn zur Prophetin gaangen; a si gouf schwanger an huet ee Bouf op d’Welt bruecht. Dunn sot den Här zu mir: Ruff säin Numm: Maher-shalal-hash-baz.

4 Well kuck, nach bevir de Bouf weess ze jäizen: Mäi Papp, a meng Mamm, wäert ee schonn d’Räichtemer vun Damaskus an d’Beut vu Samaria hin droe virun de Kinnek vun Assyrien.

5 Den Här huet erëm zu mir gesprach, nämlech:

6 Well dëst Vollek déi Waasser vu Schiloah zeréckgewisen huet, déi stëll fléissen, a sech freet um Rezin an dem Jong vum Remalja,

7 kuck, dofir léisst den Här iwwert si erop kommen déi Waasser vum Floss, déi mächteg a vill, jo, de Kinnek vun Assyrien an all seng Herrlechkeet; an hien trëtt iwwer all seng Stroumlinnen an iwwerschwemmt all seng Uferen.

8 An hie wäert a Juda abriechen, wäert iwwerschwemmen an iwwerfluten; bis un den Hals wäert hie reechen. A wann hien seng Schwéngen ausbreet, gëtt däi Land bedeckt, sou breet ass et, o Immanuel.

9 Dot iech nëmmen zesummen, dir Vëlker, an dir wäert zerschmettert ginn; an lauschtert op, dir vun de ferne Länner; rüst iech op, an dir wäert zerschmettert ginn, rüst iech op, an dir wäert zerschmettert ginn.

10 Beschléisst ee Rotschlag, an e wäert zu näischt ginn; sot d’Wuert, an et wäert net bestoen; well Gott ass mat eis.

11 Well sou huet den Här zu mir gesprach, a seng Hand war staark, an hien huet mir Weisung ginn, datt ech net op dem Wee vun dësem Vollek goe soll, nämlech:

12 Dir sollt net alles Konspiratioun nennen, wat dëst Vollek Konspiratioun nennt; a fäert net hir Angscht, a schreckt iech net.

13 Hien, den Här vun den Arméien, sollt dir hellegen; nëmmen hie sollt dir fäerten, nëmmen hie soll är Angscht sinn.

14 An hie wäert eise Schutz sinn; mee och e Steen, un deem een sech stéisst, an e Fiels, iwwer deen ee fält, fir déi béid Haiser vun Israel, an eng Schléng an eng Fal fir d’Awunner vu Jerusalem.

15 A vill vun hinne wäerte stolperen a falen, wäerten zerschmettert, verstréckt a gefaange ginn.

16 Bann den Temoignage zou! Versigel d’Gesetz ënnert menge Jüngeren.

17 Waarde wëll ech dem Här, dien säin Ugesiicht virun dem Haus vum Jakob verstoppt, an op hie wëll ech hoffen.

18 Kuck, ech an d’Kanner, déi den Här mir ginn huet, mir sinn zu Zeechen a Wonnere ginn an Israel, vum Här vun den Arméien, deen op dem Bierg Zion wunnt.

19 A wann si zu iech soen: Frot déi, déi vertraute Geeschter hunn, a bei Zauberer, déi piipsen a grommelen—sollt e Vollek net säi Gott froen, fir datt déi Lieweg vun den Doudegen héieren?

20 Hin zum Gesetz an zum Temoignage—a wann si net no dësem Wuert schwätzen, sou ass dat dowéinst, well keng Luucht an hinnen ass.

21 A si zéien hin an hir, schwéier bedrängt an hongereg. An et wäert sech erginn: Wa si hongereg sinn, wäerten si sech iergeren an hirem Kinnek an hirem Gott fluchen an no uewe blécken.

22 An si wäerten op d’Äerd kucken an Onrou an Däischtert gesinn, Däischtert vun der Angscht, a wäerten an d’Däischtert gedriwwe ginn.