1 Well den Här wäert sech dem Jakob erbaarmen, wäert dach Israel wielen an si an hiert Land setzen. An déi Friem wäerten sech hinnen dozou gesellen, a si wäerten um Haus vum Jakob festhalen.

2 An d’Vëlker wäerten si huelen a si un hiren Uert bréngen, jo, vu wäit hier, bis hin un d’Enne vun der Äerd; a si wäerten an hir Länner vun der Verspriechung zeréckkéieren. An d’Haus vun Israel wäert se besëtzen, an d’Land vum Här wäert fir Kniechten a jonk Meedercher sinn; a gefaangen huele wäerten si déijéineg, bei deenen si gefaange waren, a si wäerten iwwert hir Bedrécker herrschen.

3 An et wäert sech erginn: Un deem Dag gëtt den Här dir Rou vun denge Problemer a vun denger Angscht a vun denger haarder Kniechtschaft, wouranner een dech zum Déngscht gezwongen hat.

4 An et wäert sech erginn: Un deem Dag wäerts du vum Kinnek vu Babylon dëst Lidd opleeën a soen: De Bedrécker ass net méi, d’Bedréckung huet opgehalen!

5 Zerbrach huet den Här de Staf vun de Béisen, d’Zepter vun den Herrscher.

6 Hien, deen an der Roserei Vëlker déi ganzen Zäit geschloen huet, deen an der Roserei Natioune beherrscht huet, verfollegt gëtt hien, a keen hëlleft him.

7 Et rout, et rascht déi ganz Äerd; et brécht een a Jauchzen aus.

8 Jo, d’Zypresse freeën sech iwwer dech, an och d’Zedere vum Libanon, a soen: Zënter datt s du néiergeluecht bass, ass kee méi géint eis eropkomm.

9 D’Hell vun ënne beweegt sech fir dech, fir dech bei dengem Kommen ze begéinen; se erwächt déi Doudeg fir dech, all d’Cheffe vun der Äerd; se huet all d’Kinneke vun den Natioune vun hiren Trounen erwächt.

10 Si all hiewen un a schwätzen zu dir: Bass du och schwaach ginn ewéi mir? Bass du eis gläich ginn?

11 An d’Gruft ass däi Pronk erof gestierzt, de Klang vun denge Vioulen ass net ze héieren, de Wuerm ass ënnert dir gebett, a Wierm sinn deng Decken.

12 Wéi bass du vum Himmel gefall, o Luzifer, du Jong vum Mueren! Wéi bass du nidder gehaen zur Äerd, du deen d’Natioune geschwächt hues!

13 Well du hues an dengem Häerz gesot: Ech wäert an den Himmel opsteigen, ech wäert mäin Troun iwwer d’Stäre vum Gott erhiewen; ech wäert mech och um Bierg vun der Kongregatioun sëtzen, an de Säite vum Norden;

14 Iwwer d’Héicht vun de Wolleke steigen ech erop, an dem Héichste wëll ech gläich sinn.

15 Lo gëss du an d’Hell gestierzt, an den allerdéifste Gruef.

16 Déi dech gesinn, blécken dech schaarf un, betruechten dech ofweisend a schwätzen: Ass dat de Mann, deen d’Äerd huet erziddere gelooss, dee Kinnekräicher erschëttert huet?

17 Deen d’Welt zur Wüüst gemaach huet an d’Stied doranner zerstéiert huet an deen d’Haus vu senge Gefaangener ni opgemaach huet?

18 D’Kinneke vun den Natioune leien alleguerten herrlech do, jiddwereen a sengem Haus.

19 Mee du bass aus dengem Graf gehäit ginn, wéi eng abscheilech Branche, an de Rescht vun deenen, déi ëmbruecht goufen, mat engem Schwäert duerchschloen, déi an d’Steng vum Gruef erofgoen; wéi eng Läich, déi zertrëppelt gouf.

20 Du wäerts net mat hinnen am Begriefnes vereenegt ginn, well s du däi Land zerstéiert an däi Vollek ëmbruecht hues; d’Nokomme vun de Béise wäerten ni bekannt ginn.

21 Bereet d’Schluecht fir seng Kanner vir, wéinst den Ongerechtegkeete vun hire Pappen, fir datt si net opstoen, d’Land net besëtzen, an d’Welt net mat Stied fëllen.

22 Well ech wäert géint si opstoen, seet den Här vun den Arméien, an ech wäert vu Babylon den Numm, an d’Iwwerreschter, an de Jong an den Neveu ausrotten, seet den Här.

23 Ech maachen et och zum Besëtz vum Sumpf an zu engem Waassersumpf, an ech wëll et mam Biesem vun der Vernichtung ewech kieren, sprécht den Här vun den Arméien.

24 Den Här vun den Arméie huet geschwuer a gesot: Sécher, wéi ech geduecht hunn, sou soll et geschéien; a wéi ech et virgehat hunn, sou soll et bestoen—

25 a mäi Land wëll ech den Assyrer bréngen an op menge Bierger hien zertrëppelen; da wäert säi Joch vun hinne weechen, a meng Charge wäert vun hire Schëllere weechen.

26 Dëst ass de Beschloss, dee beschloss ass iwwer déi ganz Äerd; an dës ass d’Hand, déi ausgestreckt ass iwwert all Natiounen.

27 Well den Här vun den Arméien huet et virgesinn, a wie wäert et ophiewen? A seng Hand ass ausgestreckt, a wie wäert se zeréckdréinen?

28 An deem Joer, wou de Kinnek Ahaz gestuerwen ass, ass dës Charge opkomm:

29 Free dech net, ganz Palästina, well d’Staang vun deem, deen dech geschloen huet, gebrach ass; well aus der Wuerzel vun der Schlaang kënnt eng Basilika eraus, a seng Fruucht ass eng feiereg fléiend Schlaang.

30 An déi Éischtgebuere vun den Aarme wäerten sech ernären, an déi Bedürfteg wäerten sech sécher nidderleeën; an ech wäert deng Wuerzel mat Hongersnout ëmbréngen, an hie wäert däin Iwwerrescht ëmbréngen.

31 Huerel, O Paart; jäiz, O Stad; du, ganz Palästina, bass zerstéiert; well aus dem Norde kënnt en Damp, a kee wäert eleng sinn a senge festgeluechten Zäiten.

32 Wat wäerten dann d’Messagéier vun den Natiounen äntweren? Datt den Här Zion gegrënnt huet, an déi Aarm vu sengem Vollek wäerten dorobber vertrauen.