1 An et wäert eng Rutt spréissen aus dem Stamm vum Jesse, an eng Branche wäert aus senge Wuerzele wuessen.

2 An de Geescht vum Här wäert op him rouen, de Geescht vun der Weisheet a vum Verstoen, de Geescht vum Rotschlag an der Muecht, de Geescht vum Wëssen an der Angscht virum Här,

3 An hie soll him e séiert Verständnis an der Angscht virum Här ginn; an hie soll net no der Siicht vu sengen Aen urteelen, an net no deem, wat seng Oueren héieren, riichten.

4 Mee mat Gerechtegkeet wäert hien déi Aarm riichten, an déi Duuss vun der Äerd mat Equitéit riichten; an hie wäert d’Äerd mat der Rutt vu sengem Mond schloe, a mam Otem vu senge Lëpse wäert hien déi Béis ëmbréngen.

5 Gerechtegkeet wäert de Rimm vu senge Lende sinn, senger Hëfte Rimm d’Trei.

6 De Wollef wunnt da beim Lämmchen, an de Panther lagert beim Béckchen, an d’Kallef an de jonke Léif an d’Mastvéi si bäisummen; ee klengt Kand dreift se dorëmmer.

7 A Kou a Bier weide mateneen; hir Jonge lageren zesummen; an de Léif frësst Stréi ewéi d’Rënd.

8 An de Bébé spillt un der Höhl vun der Otter, an dat entwinnte Kand streckt seng Hand an d’Lach vun der Viper.

9 Et deet een net méi wéi, zerstéiert näischt op mengem ganzen hellege Bierg; well wéi d’Waasser de Mieresbuedem bedeckt, sou wäert d’Land voll si vum Wësse vum Här.

10 An un deem Dag gëtt et eng Wuerzel vum Jesse, déi als Zeeche vum Vollek stoe wäert; no där wäerten d’Heide sichen; a seng Rou wäert herrlech sinn.

11 An et wäert sech erginn: Un deem Dag wäert den Här fir zweet seng Hand hiewen, fir den Iwwerrescht vu sengem Vollek, deen iwwreg bliwwen ass, zeréckzegewannen aus Assyrien an aus Ägypten, aus Pathros an aus Kusch, aus Elam an aus Schinar, aus Hamath a vun den Insele vum Mier.

12 An hie wäert e Banner fir d’Natiounen opriichten, an hie wäert déi Verstousse vun Israel zesummebréngen, an déi Verstreete vu Juda aus de véier Ecke vun der Äerd zesummesammelen.

13 Och den Näid vun Efraim wäert weechen, an d’Géigner vu Judas wäerten ausgeschloss ginn; Efraim wäert Juda net beneiden, a Juda wäert Efraim net ploen.

14 Mee si wäerten no Weste fléien, de Philister op d’Schëlleren; vereent wäerten si déi vun Oste plünderen; si wäerten hir Hand un Edom a Moab leeën, an dem Ammon seng Kanner wäerten hinne follegen.

15 Den Här wäert d’Zong vum ägyptesche Mier vëlleg zerschloen; hie schwéngt seng Hand iwwert dem Floss mat sengem mächtege Wand, an a siwe Stréim wäert hien e schloen a Mënsche mat dréchenem Schung doriwwer goe loossen.

16 An et wäert eng Strooss sinn aus Assyrien fir den Iwwerrescht vu sengem Vollek, deen nach iwwreg bliwwen ass, wéi och eng gewiescht ass fir Israel un deem Dag, wou et aus dem Land Ägypten eropgezunn ass.