ຈິດວິນຍານທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍຄຸເຂົ່າທີ່ແທ່ນບູຊາ

ໂດຍ ແອວເດີ ແຈຣາມີ ອາ ຢາກກີ

ແຫ່ງສາວົກເຈັດສິບ

ເມື່ອເຮົາເຮັດ ແລະ ໃຫ້ກຽດພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ, ເຮົາຜູກມັດຕົວເຮົາໄວ້ກັບພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, ເຂົ້າເຖິງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ການປົກປ້ອງ, ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ການປິ່ນປົວ, ແລະ ການພັກຜ່ອນ.

ຂໍຂອບໃຈກຸ່ມນັກຮ້ອງ, ສຳລັບປະຈັກພະຍານຂອງພວກທ່ານຜ່ານທາງເພງສວດໃໝ່ນັ້ນ.

ເພງສວດສິນລະລຶກ “Bread of Life, Living Water [ເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງຊີວິດ, ນ້ຳທີ່ປະກອບດ້ວຍຊີວິດ]” ໄດ້ເຕີມເຕັມຈິດວິນຍານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ເນື້ອເພງສວດທ່ອນໜຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າມາຢູ່ຕໍ່ໜ້າແທ່ນບູຊາ, ມອບຫົວໃຈທີ່ຊອກຊ້ຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ກັບພຣະອົງ.”

ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າກ່ຽວກັບຄຳເຫລົ່ານັ້ນກໍເລິກເຊິ່ງຍິ່ງຂຶ້ນບໍ່ດົນຫລັງຈາກທີ່ຄອບຄົວຂອງພວກເຮົາອອກເດີນທາງຈາກເມືອງນິວເບີຣີ ພາກ, ລັດຄາລິຟໍເນຍ, ເພື່ອຮັບໃຊ້ໃນເຂດເຜີຍແຜ່ຢູທາ ອອກເດັນ ໃນປີ 2015. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການເຊີນໃຫ້ໄປຢ້ຽມຊົມຖານທັບອາກາດ ຮິວ ໃກ້ເມືອງເລຕັນ, ລັດຢູທາ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍເຂົ້າຮ່ວມຖານທັບທະຫານ, ທັງບໍ່ເຄີຍພົບກັບຄຸນພໍ່ປະຈຳກອງທັບ ຫລື ຍິງ ແລະ ຊາຍ ຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກເພື່ອຄວາມປອດໄພ ແລະ ປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດບ້ານເມືອງຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ຄຸນພໍ່ຮາບ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄຸນພໍ່ອາສາສະໝັກ ແລະ ມືອາຊີບຫລາຍພັນຄົນທີ່ຮັບໃຊ້ໃນຄຸກ, ໂຮງໝໍ, ແລະ ກອງທັບທະຫານຂອງພວກເຮົາ ທີ່ສ້າງຕັ້ງຢູ່ທົ່ວໂລກ, ໄດ້ເປັນແຮງບັນດານໃຈ ແລະ ໄດ້ຍົກລະດັບຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ບ່ອນສຸດທ້າຍທີ່ເຮົາໄປນັ້ນກໍຄືສະຖານທີ່ນະມັດສະການ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖາມຄຸນພໍ່ຄົນນັ້ນວ່າເພິ່ນໄດ້ເຮັດພິທີກຳໃຫ້ກັບທຸກຄົນຜູ້ປາດຖະໜາທີ່ຈະໄຕ່ຕອງ, ອະທິຖານ, ນັ່ງສະມາທິ, ແລະ ນະມັດສະການບໍ. ເພິ່ນໄດ້ຍ່າງໄປທີ່ຝາດ້ານໜ້າຫ້ອງນະມັດສະການ ແລະ ເພິ່ນໄດ້ດຶງເອົາໄມ້ກາງແຂນອອກມາຈາກດ້ານຫລັງຜ້າກັ້ງ. ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າເພິ່ນໃຊ້ໄມ້ກາງແຂນສຳລັບພິທີກຳຂອງນິກາຍໂປເຕສະຕັງ ແລະ ກາໂຕລິກ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖາມວ່າເພິ່ນໃຊ້ສິ່ງໃດສຳລັບອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຊາວຢິວຂອງເຮົາ, ແລະ ເພິ່ນໄດ້ຍ່າງໄປອີກດ້ານໜຶ່ງຂອງຝາດ້ານໜ້າ, ແລະ ເພິ່ນໄດ້ດຶງເອົາດາວແຫ່ງດາວິດອອກມາ.

ຈາກນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖາມອີກວ່າ, “ແລ້ວທ່ານໃຊ້ຫຍັງສຳລັບພິທີກຳຂອງໄພ່ພົນຍຸກສຸດທ້າຍ?” ເພິ່ນໄດ້ຍູ້ສັນຍາລັກເຫລົ່ານັ້ນອອກໄປ ແລະ ຊີ້ໄປທີ່ໄມ້ຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ຕັ້ງຢູ່ລະຫວ່າງກາງຂອງຫ້ອງນະມັດສະການ. ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ ສະມາຊິກຂອງສາດສະໜາຈັກຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດແຫ່ງໄພ່ພົນຍຸກສຸດທ້າຍກຽມ ແລະ ໃຫ້ພອນເຂົ້າຈີ່ ແລະ ນ້ຳຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊານັ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖາມຖ້າວ່າແທ່ນບູຊາຂະໜາດໃຫຍ່, ທີ່ຖືກຕິດຕັ້ງໄວ້ຢ່າງດີນີ້ ຕ້ອງຖືກນຳອອກໄປກ່ອນພິທີກຳຂອງອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຊາວຢິວ, ມຸດສະລິມ, ກາໂຕລິກ ຫລື ໂປເຕສະຕັງຂອງເຮົາບໍ. ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າແທ່ນບູຊາຈະຍັງຢູ່ບ່ອນນັ້ນ, ເນື່ອງຈາກສາດສະໜາໃນຫລາຍນິກາຍກໍໃຊ້ແທ່ນບູຊາບໍ່ທາງໃດກໍທາງໜຶ່ງ.

ອັບຣາຮາມໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາ, ຜູກມັດອີຊາກໄວ້, ແລະ ກຽມພ້ອມທີ່ຈະຖວາຍລູກຊາຍຄົນດຽວຂອງເພິ່ນ, ແຕ່ມືຂອງເພິ່ນຖືກຫ້າມໄວ້, ແລະ ເພິ່ນໄດ້ປະກາດ, ເໝືອນດັ່ງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະກາດວ່າ “ໂດຍຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້”! ຈັກເທື່ອແລ້ວທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຫລື ໜຶ່ງໃນສາດສະດາຂອງພຣະອົງໄດ້ກ່າວໂດຍສະໝັກໃຈວ່າ “ໂດຍ ຂ້ານ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້”?

ໃນລະຫວ່າງການເທດສະໜາຢູ່ເທິງໂນນພູ, ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ເຊື້ອເຊີນເຮົາໃຫ້ຄືນດີກັບອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຂອງເຮົາກ່ອນທີ່ເຮົາຈະເຂົ້າໃກ້ແທ່ນບູຊາ. ໂປໂລໄດ້ສິດສອນວ່າ ເຮົາໄດ້ “ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ” ຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາ ຜ່ານທາງການຊົດໃຊ້ຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.

ສາດສະດາລີໄຮ “ໄດ້ປະຖິ້ມເຮືອນຊານ … ຂອງມີຄ່າຂອງເພິ່ນ. … [ຈາກນັ້ນ] ເພິ່ນໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາ …⁠ ແລະ ທຳການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ … , ແລະ ຂອບພຣະຄຸນແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

ພຣະຄຣິສຕະທຳຄຳພີ ແລະ ພຣະຄຳພີມໍມອນສິດສອນເຮົາໃຫ້ນະມັດສະການພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ແທ່ນບູຊາ. ເປັນຫຍັງ?

ບິດາມານດາຜູ້ທຳອິດຂອງເຮົາ, ອາດາມ ແລະ ເອວາ, ໄດ້ສ້າງ ແລະ ນະມັດສະການຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາ. ຫລັງຈາກທີ່ພວກເພິ່ນໄດ້ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກສວນເອເດນ ແລະ ໄດ້ນະມັດສະການຢູ່ເປັນເວລາ“ຫລາຍມື້,” ທູດອົງໜຶ່ງໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມ ແລະ ຖາມຄຳຖາມທີ່ສະເທືອນໃຈ ທີ່ສາມາດຖາມເຮົາແຕ່ລະຄົນໄດ້ວ່າ: “ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງຖວາຍເຄື່ອງບູຊາແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ?”

ອາດາມໄດ້ຕອບໄປວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍບໍ່ຮູ້.”

ການຕອບສະໜອງຂອງທູດຕໍ່ການຍອມຮັບຢ່າງຖ່ອມຕົວຂອງອາດາມນັ້ນເປັນທີ່ໜ້າປະຫລາດໃຈວ່າ: “ສິ່ງນີ້ … ເປັນແບບຂອງການເສຍສະລະຂອງພຣະອົງດຽວທີ່ຖືກຳເນີດຈາກພຣະບິດາ. … ດັ່ງນັ້ນ, ເຈົ້າຈົ່ງກະທຳທັງໝົດທີ່ເຈົ້າກະທຳໃນ ພຣະນາມຂອງພຣະບຸດ, ແລະ ເຈົ້າຈົ່ງກັບໃຈ ແລະ ຮ້ອງຫາພຣະເຈົ້າໃນພຣະນາມຂອງພຣະບຸດຕະຫລອດໄປ.”

ໂຕະສິນລະລຶກ ແລະ ແທ່ນບູຊາໃນພຣະວິຫານ ເປັນສັນຍາລັກຂອງການເສຍສະລະຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ແລະ ການຊົດໃຊ້ອັນບໍ່ມີຂອບເຂດຂອງພຣະອົງ.

ເມື່ອເຮົາເຮັດ ແລະ ໃຫ້ກຽດພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ, ການຮັບເອົາພິທີການຕ່າງໆຂອງສິນລະລຶກທີ່ໂບດ ແລະ ຂອງປະທານສັກສິດ ແລະ ການຜະນຶກທີ່ພຣະວິຫານ, ເຮົາຜູກມັດຕົວເຮົາໄວ້ກັບພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, ເຂົ້າເຖິງຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ການປົກປ້ອງ, ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ການປິ່ນປົວ, ແລະ ການພັກຜ່ອນ.

ຄວາມເມດຕາ ແລະ ການປົກປ້ອງຜ່ານທາງພັນທະສັນຍາ

ຕອນເປັນຊາຍໜຸ່ມອາຍຸ 15 ປີ, ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍຂໍພໍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ຈະຂາດກອງປະຊຸມສິນລະລຶກ—ພຽງແຕ່ວັນອາທິດດຽວໃນເດືອນມັງກອນ ເພື່ອຮັບຊົມເກມກິລາບານເຕະພິເສດຂອງອາເມຣິກາ. ເພິ່ນໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າຂ້າພະເຈົ້າໃຫຍ່ພໍທີ່ຈະຕັດສິນໃຈດ້ວຍຕົວເອງ ແລະ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າພິຈາລະນາຄຳແນະນຳໜຶ່ງຂໍ້. ເພິ່ນໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຖ້າເຈົ້າເລືອກທີ່ຈະຂາດສິນລະລຶກຄັ້ງໜຶ່ງ, ມັນກໍງ່າຍຂຶ້ນທີ່ຈະເລືອກຂາດອີກຄັ້ງ.”

ຖ້າຫາກພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດເປັນຜູ້ເຊື່ອມໂຍງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່, ແລ້ວຜູ້ປໍລະປັກກໍເປັນຜູ້ແຍກອອກ. ຊາຕານ ມັນລໍ້ລວງເຮົາໃຫ້ແຍກຕົວອອກຈາກສະຖານທີ່ຖວາຍບູຊາ ແຫ່ງການນະມັດສະການ ແລະ ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ. ເມື່ອເຮົານະມັດສະການພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, ເຮົາໄດ້ຮັບ “ອຳນາດເພື່ອຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປກົງກັນຂ້າມກັບກະແສຂອງຊາວໂລກ.” ເມື່ອເຮົາໃຊ້ເວລາຮ່ວມສົນທະນາກັບພຣະອົງ, ເຮົາໄດ້ຮັບຄຳສັນຍາວ່າຈະ “ຖືກປົດປ່ອຍຈາກຊາຕານ.” “ແລ້ວ, ເມື່ອເຮົາຮັກສາພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ, ພຣະອົງຈະມອບອຳນາດທີ່ … ໃຫ້ຄວາມເຂັ້ມແຂງ ຂອງພຣະອົງ ແກ່ເຮົາ.” ໂອ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຊື່ນຊົມກັບປະສົບການຂອງການສື່ສານກັບພຣະຜູ້ຊວ່ຍໃຫ້ລອດຜ່ານທາງພັນທະສັນຍາທີ່ເຮັດໄວ້ຢູ່ເທິງແທ່ນບູຊາອັນສັກສິດ.

ການສ້າງຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບການຊົດໃຊ້ນິລັນດອນຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດເປັນບັນທັດ, ເປັນຂໍ້ເລັກໆໜ້ອຍໆ, ຈະຊ່ວຍເສີມສ້າງພູມຄຸ້ມກັນທາງວິນຍານເພື່ອຕໍ່ຕ້ານກົນອຸບາຍຂອງຜູ້ປໍລະປັກ. ແອວເດີໜຸ່ມ ຢາກກີ ໃນປະເທດແມັກຊິໂກ, ຊາສະເຕີ ຢາກກີ ໃນປະເທດແບນຊິກ, ແລະ ຜູ້ສອນສາດສະໜາຄົນອື່ນໆໃນທົ່ວໂລກ ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເຫັນໝູ່ເພື່ອນຂອງເຂົາເຈົ້າທວງເອົາພອນແຫ່ງການບັບຕິສະມາ ແລະ ການຮັບເອົາຂອງປະທານແຫ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຖ້າວ່າເພື່ອນຂອງເຂົາເຈົ້າມາຮ່ວມກອງປະຊຸມສິນລະລຶກພາຍໃນອາທິດທຳອິດຂອງການຕິດຕໍ່.

ຜູ້ໃຫຍ່ໜຸ່ມໃນປະເທດຕົງກາ ຫລື ປະເທດຊາມົວ ກໍມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະໄດ້ຮັບການຜະນຶກໃນບ້ານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຖ້າວ່າເຂົາເຈົ້າກຽມພ້ອມ ແລະ ຮັບເອົາຂອງປະທານສັກສິດຂອງເຂົາເຈົ້າບໍ່ດົນຫລັງຈາກການຮຽນຈົບຊັ້ນມັດທະຍົມປາຍ. ໃນການຮັບເອົາຂອງປະທານສັກສິດ, ສະມາຊິກຖືກເຊື້ອເຊີນໃຫ້ດຳລົງຊີວິດ, ເຊື່ອຟັງ, ແລະ ຮັກສາກົດຫ້າຂໍ້ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍອຳນາດ ແລະ ການປົກປັກຮັກສາ. ເມື່ອເຮົາເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຄວາມສຳພັນແບບຕອບແທນກໍຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ເຮົາສະແດງຄວາມຈົງຮັກພັກດີ ແລະ ຄວາມຮັກຕໍ່ພຣະອົງ. ຄວາມເຂັ້ມແຂງ ແລະ ອຳນາດຂອງເຮົາ ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນກັບແຕ່ລະຄຳສັນຍາທີ່ໄດ້ເຮັດ ແລະ ຮັກສາໄວ້.

ການໄຕ່ຕອງ ແລະ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ

ເມື່ອເຮົາຄຸເຂົ່າລົງທີ່ແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍສັນຍາລັກ ແລະ ຄວາມຖ່ອມຕົວ, ນັ້ນຄືໂອກາດສຳລັບການໄຕ່ຕອງ, “ຍົກເລີກຄວາມທະນົງໃຈ [ຂອງເຮົາ], … [ຖ່ອມຕົວເຮົາເອງ] ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ.” ກ່ອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອອກໄປທ່ຽວກັບໝູ່ເພື່ອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນຕອນເປັນໄວ້ລຸ້ນ, ແມ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າມັກຈະເວົ້າວ່າ, “ຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າເຈົ້າເປັນໃຜ, ແລະ ແຈ້ງໃຫ້ຮູ້ວ່າເຈົ້າກັບມາຮອດເຮືອນແລ້ວ.” ບາງຄືນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລືມການແຈ້ງບອກ ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າກັບມາຮອດເຮືອນຊ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າເສຍດາຍທີ່ພາດໂອກາດສຳຄັນທີ່ຈະຢ້ຽມຢາມກັບແມ່.

ປະຈຸບັນນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຄອງຄອຍວັນເວລາທີ່ຈະຕິດຕໍ່ພົວພັນກັບພຣະບິດາເທິງສະຫວັນ. ໃນແບບແຜນການນະມັດສະການສ່ວນຕົວປະຈຳວັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຄຸເຂົ່າອະທິຖານ, ຢູ່ຂ້າງຕຽງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຫລື ການລວມຕົວກັນເປັນຄອບຄົວ, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດເຖິງພາບຕົວເອງທີ່ກຳລັງຄຸເຂົ່າຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາ, ກຳລັງໄຕ່ຕອງ ແລະ ສຳຫລວດຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດກ່ຽວກັບສິນລະລຶກ, ແມ່ນແຕ່ເຂົ້າຈີ່ປ່ຽງໜຶ່ງ, ທີ່ຖືກຫັກ ແລະ ຈີກເປັນຕ່ອນໆເພື່ອເຮົາ, ແຕ່ລະຕ່ອນແມ່ນເປັນສັນຍາລັກເຖິງພຣະກາຍຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດທີ່ຖືກແຕກຫັກ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດເຖິງຄຳສອນຂອງປະທານດາລິນ ເອັຈ ໂອກສ໌ ທີ່ວ່າ “ແຕ່ລະຕ່ອນຈຶ່ງໂດດເດັ່ນ, ເຊັ່ນດຽວກັບທຸກຄົນຜູ້ຮັບສ່ວນກໍໂດດເດັ່ນ.” ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຄຸເຂົ່າອະທິຖານ, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະມອບຄວາມປະສົງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ກັບພຣະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ.

ແອວເດີ ເດວິດ ເອ ແບ໊ດນາ ໄດ້ສິດສອນວ່າ “ພິທີສິນລະລຶກເປັນການເຊື້ອເຊີນທີ່ສັກສິດ ແລະ ຊ້ຳເກົ່າ ເພື່ອໃຫ້ກັບໃຈຢ່າງຈິງໃຈ ແລະ ເກີດໃໝ່ທາງວິນຍານ. ພຽງແຕ່ການຮັບສ່ວນສິນລະລຶກເທົ່ານັ້ນ, ຈະບໍ່ປົດບາບ. ແຕ່ຂະນະທີ່ເຮົາກະກຽມ ແລະ ມີສ່ວນຮ່ວມໃນພິທີການທີ່ສັກສິດນີ້ ດ້ວຍໃຈທີ່ຊອກຊ້ຳ ແລະ ວິນຍານທີ່ສຳນຶກຜິດ, ແລ້ວເຮົາຈະໄດ້ຮັບຕາມທີ່ຖືກສັນຍາໄວ້ວ່າ ເຮົາຈະມີພຣະວິນຍານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ນຳ ຕະຫລອດເວລາ. ແລະ ໂດຍອຳນາດທີ່ເຮັດໃຫ້ສັກສິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໃນຖານະທີ່ເປັນເພື່ອນຂອງເຮົາຕະຫລອດເວລາ, ເຮົາຈະສາມາດ ຮັກສາການປົດບາບຂອງເຮົາໄວ້ ຢູ່ສະເໝີ.”

ເມື່ອເອມີ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າພິຈາລະນາປະສົບການຊີວິດຂອງພວກເຮົາຢ່າງໃກ້ຊິດ, ພວກເຮົາໄດ້ສະຫລອງຂອງປະທານແຫ່ງຄວາມຮັກ ແລະ ການເສຍສະລະອັນສົມບູນແບບຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ພວກເຮົາຍັງໄດ້ເຫັນວ່າຄວາມຄຽດແຄ້ນແຫ່ງນະລົກໄດ້ຖືກປົດປ່ອຍອອກໄປແນວໃດ. ເຮົາຈະສາມາດເອົາຊະນະສາຍຕາທີ່ຕັດສິນ, ຄວາມກັງວົນ, ອາການຊຶມເສົ້າ, ໂຣກມະເລັງ, ໂຣກເບົາຫວານ, ການດູຖູກຂົ່ມເຫັງທາງອອນລາຍ, ການລັກເອົາຕົວຕົນ, ການແທ້ງລູກ, ການສູນເສຍລູກ, ອ້າຍນ້ອງ, ແລະ ພໍ່ ໄປໄດ້ແນວໃດ? ຍ້ອນພຣະເຢຊູໄດ້ດື່ມຈາກຈອກແຫ່ງຄວາມສັ່ນສະທ້ານອັນຂົມຂື່ນ, ຈອກແຫ່ງການລົງໂທດທັນ—ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າ, ຄອບຄົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ເພື່ອເຮົາທຸກຄົນ!

“ຈອກອັນຂົມຂື່ນ” ທີ່ພຣະອົງໄດ້ດື່ມໃນສວນເຄັດເຊມາເນ ແລະ ຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພຣະອົງ “ທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ” ຢູ່ເທິງໄມ້ກາງແຂນທີ່ພູກະໂຫລກຫົວ ນັ້ນເຮັດໃຫ້ເຮົາສາມາດວາງຄວາມແຂງກະດ້າງ, ຄວາມດູໝິ່ນ, ຄວາມຮຸນແຮງ, ຄວາມຄຽດແຄ້ນ, ແລະ ສັ່ນສະເທືອນໄວ້ທີ່ແທ່ນບູຊາຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ຖືກ “ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ໂດຍການຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ,” ຕະຫລອດເວລາ.

ຊິດສະເຕີ ພາທຣິເຊຍ ຮໍແລນ ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ຄຳອະທິຖານທີ່ເລິກເຊິ່ງທີ່ສຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າສຳລັບທ່ານ ແລະ ຕົວຂ້າພະເຈົ້າເອງໃນມື້ນີ້ກໍຄື, ໃຫ້ເຮົາວາງຕົວເຮົາໄວ້ທີ່ແທ່ນບູຊາແຫ່ງຄຳສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂໍໃຫ້ມີແຕ່ສັນຕິສຸກບໍ່ວ່າເຮົາຈະຢູ່ແຫ່ງຫົນໃດກໍຕາມ ແລະ ບໍ່ວ່າເຮົາໄດ້ເຮັດສິ່ງໃດກໍຕາມ.”

ສະຖານທີ່ແຫ່ງການປິ່ນປົວ ແລະ ພັກຜ່ອນ

ເມື່ອເຮົາມາທີ່ແທ່ນບູຊາ, ເຮົາບໍ່ໄດ້ກຳລັງຮັບເອົາລາງວັນ; ເຮົາກຳລັງຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບພຣະຜູ້ປະທານຂອງປະທານນັ້ນ. ໃນການຮຽນຮູ້ ແລະ ພັນທະສັນຍາທີ່ຜູກພັນນັ້ນ ການປິ່ນປົວຈະມີມາ. ນີໄຟໄດ້ກ່າວວ່າ, “ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ, ຈົນວ່າເນື້ອໜັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອນຮົນ.” ແລະ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດທີ່ຊົງຮັກຂອງເຮົາໄດ້ເຊື້ອເຊີນວ່າ, “ບັດນີ້ພວກເຈົ້າຍັງຈະບໍ່ຫັນກັບມາຫາເຮົາບໍ, ແລະ ກັບໃຈຈາກບາບຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ປ່ຽນໃຈເຫລື້ອມໃສ, ເພື່ອເຮົາຈະໄດ້ປິ່ນປົວພວກເຈົ້າ?”

ຕອນທີ່ລູກສາວໃຫຍ່ສອງຄົນຂອງພວກເຮົາ, ແມັກເຄັນຊີ ແລະ ເອມມາ, ຍັງນ້ອຍ, ເລື່ອງເລົ່າທີ່ພວກເຂົາມັກເລື່ອງໜຶ່ງແມ່ນ The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe [ຕຳນານແຫ່ງນາເນຍ: ລາສະສີ, ແມ່ມົດ ແລະ ຕູ້ເສື້ອຜ້າ]. ພວກເຮົາທຸກຄົນຕ່າງກໍໄດ້ຕົກຫລຸມຮັກກັບລາສະສີ, ອາສະລານ. ໜຶ່ງໃນຄືນທີ່ໜ້າຈົດຈຳຂອງການອ່ານປຶ້ມຫົວນັ້ນກໍຄືຕອນທີ່ລາສະສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ມອບຊີວິດຂອງມັນເພື່ອເອດມັນ. ເປັນທີ່ໜ້າຈົດຈຳເພາະວ່າພໍ່ແມ່ ແລະ ລູກສາວພາກັນເຊັດນ້ຳຕາໃນຕອນທີ່ຊີວິດຂອງລາສະສີໄດ້ຖືກເອົາໄປຢູ່ເທິງໂຕະຫີນໂດຍແມ່ມົດ. ເປັນທີ່ໜ້າຈົດຈຳເພາະຄວາມຫວັງຄົງມີຢູ່, ແມ່ນວ່າຈະເກີດຄວາມໂສກເສົ້າ, ຈົນກວ່າສິ່ງທີ່ໜ້າຕື່ນຕາຕື່ນໃຈໄດ້ເກີດຂຶ້ນ. ສຽງຮ້ອງແຫ່ງຄວາມຊື່ນຊົມໄດ້ດັງຂຶ້ນໄປທົ່ວຫ້ອງນອນນ້ອຍໆ ເມື່ອອາສະລານໄດ້ຟື້ນຄືນຊີວິດ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ຖ້າແມ່ມົດຮູ້ຄວາມໝາຍທີ່ແທ້ຈິງຂອງການເສຍສະລະ, … ລາວກໍຈະຮູ້ວ່າເຫຍື່ອທີ່ເຕັມໃຈ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ສິ່ງໃດ ໄດ້ຕາຍແທນຜູ້ທໍລະຍົດ, ໂຕະກ້ອນຫີນນັ້ນຈະແຕກອອກ, ແລະ ຄວາມຕາຍເອງກໍຈະເລີ່ມຈືດຈາງອອກໄປ.”

ພຣະເຢຊູຄຣິດປິ່ນປົວທຸກບາດແຜ. ພຣະເຢຊູຄຣິດຊົງເຮັດໃຫ້ເປັນໄປໄດ້ສຳລັບເຮົາທີ່ຈະມີຊີວິດອີກຄັ້ງ.

ໃນການກ່າວປາໄສຂອງເພິ່ນທີ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ສາມັນ ເດືອນຕຸລາ 2022, ປະທານຣະໂຊ ເອັມ ແນວສັນ ໄດ້ບັນຍາຍກ່ຽວກັບກຸ່ມຄະນະທ່ອງທ່ຽວກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ໄດ້ເດີນທາງມາຢ້ຽມຊົມການເປີດຊົມພຣະວິຫານ. ມີທ້າວນ້ອຍຄົນໜຶ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ປະທານແນວສັນໄດ້ສິດສອນວ່າ:

“ເມື່ອກຸ່ມເຂົາເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຮັບຂອງປະທານສັກສິດ, ທ້າວນ້ອຍໄດ້ຊີ້ໃສ່ແທ່ນບູຊາ, ບ່ອນທີ່ຜູ້ຄົນໃຊ້ຄຸເຂົ່າເມື່ອເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ, ແລະ ທ້າວນ້ອຍເວົ້າວ່າ, ‘ໂອ, ບ່ອນຫັ້ນງາມ. ບ່ອນນີ້ເປັນບ່ອນໃຫ້ຜູ້ຄົນ ເຊົາເມື່ອຍ ຈາກການເດີນທາງໃນພຣະວິຫານຂອງເຂົາເຈົ້າ.’

“… ລາວຄົງບໍ່ຮູ້ຈັກກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງລະຫວ່າງການເຮັດພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າໃນພຣະວິຫານ ກັບຄຳສັນຍາອັນໜ້າງຶດງໍ້ຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ:

“‘ບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດການໜັກໜ່ວງ ແລະ ແບກພາລະໜັກ, ຈົ່ງມາຫາເຮົາ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບ ຄວາມເຊົາເມື່ອຍ.

“‘ຈົ່ງເອົາແອກຂອງເຮົາແບກໄວ້, ແລ້ວຮຽນຮູ້ຈາກເຮົາ; … ແລ້ວຈິດໃຈຂອງພວກເຈົ້າຈະໄດ້ພົບ ຄວາມເຊົາເມື່ອຍ.

“‘ດ້ວຍວ່າແອກຂອງເຮົາກໍພໍເໝາະ, ແລະ ພາລະຂອງເຮົາກໍເບົາ’ [ມັດທາຍ 11:28–30]; ເນັ້ນຄຳເນີ້ງ].”

“ບຸດມະນຸດບໍ່ມີບ່ອນຈະວາງຫົວນອນ,” ແຕ່ພຣະອົງຍັງໄດ້ເຊື້ອເຊີນໃຫ້ສາວົກຂອງພຣະອົງ, ທ່ານ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າ, ໃຫ້ມາທີ່ໂຕະສິນລະລຶກ ແລະ ພັກຜ່ອນກັບພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ເມື່ອ “ຈິດວິນຍານທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍຄຸເຂົ່າທີ່ແທ່ນບູຊາ,” ສັນຕິສຸກກໍຈະມີຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ພຣະຫັດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງເຮົາໄດ້ຍື່ນອອກໄປ; ໂຕະຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ຖືກຂະຫຍາຍອອກ. ຈົ່ງມານະມັດສະການພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາອັນສັກສິດ. ໃນພຣະນາມຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ອາແມນ.