„გიყვარვარ?”

ტიბერიადის ზღვაზე პეტრესა და მკვდრეთით აღმდგარ უფალს შორის გამართული ინსტრუქციული საუბრისას ჩვენ ვსწავლობთ, თუ როგორ შეგვიძლია გამოვავლინოთ ჩვენი სიყვარული უფლის მიმართ.

„იესო ეუბნება სიმონ-პეტრეს: სიმონ იოანესო, ამათზე მეტად გიყვარვარ? და მან უპასუხა მას: დიახ, უფალო, შენ იცი, რომ მიყვარხარ.

უფლის ამ გამოკითხვაში მთავარი კითხვაა „ამათზე მეტად გიყვარვარ?“ ჩვენ ვაჩვენებთ ჩვენს სიყვარულს უფლის მიმართ, როდესაც მას „ამათზე“ მაღლა ვაყენებთ და „ესენი“ შეიძლება იყოს ნებისმიერი ადამიანი, ნებისმიერი საქმიანობა ან ყველაფერი, რაც მას ჩვენს ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანი გავლენის მოხდენისგან აშორებს.

ერთ დღეში, ერთ კვირაში, ერთ თვეში ან წელიწადში არასდროს იქნება საკმარისი დრო იმისთვის, რომ გავაკეთოთ ყველაფერი, რაც გვჭირდება ან გვინდა, რომ მივაღწიოთ. მოკვდავი ცხოვრების გამოცდის ნაწილია დროის ძვირფასი რესურსის გამოყენება ჩვენი მარადიული სიკეთისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანისთვის და უარი ვთქვათ ნაკლებად მნიშვნელოვან საკითხებზე.

პრეზიდენტმა რასელ მ. ნელსონმა თქვა: „თითოეული ჩვენგანისთვის კითხვა ყველასთვის … ერთი და იგივეა … თქვენ თანახმა ხართ, ღმერთს ჰქონდეს ყველაზე მნიშვნელოვანი გავლენა თქვენს ცხოვრებაზე? დართავთ ნებას მის სიტყვებს, მცნებებსა და აღთქმებს, იქონიონ გავლენა თქვენს ყოველდღიურ ქმედებებზე? ნებას დართავთ იმას, რომ მისი ხმა ყველაზე პრიორიტეტული გახდეს? თანახმა ხართ, საკუთარ ამბიციებზე ზემოთ დააყენოთ ის, რისთვისაც მას სჭირდებით? თანახმა ხართ, თქვენი ნება შთაინთქას მის ნებაში? ჩვენ ვაჩვენებთ ჩვენს მოწაფეობას და სიყვარულს ღმერთის მიმართ, როდესაც მას ჩვენს მთავარ პრიორიტეტად ვაქცევთ.

პეტრესა და მხსნელს შორის იმავე საუბარში ვიგებთ კიდევ ერთ გზას, რომლითაც უფალი აღიარებს ჩვენს სიყვარულის გამოხატულებას: „[უფალი] ეუბნება მას კვლავ მეორედ, სიმონ იოანესო, გიყვარვარ? ის ეუბნება მას: დიახ, უფალო, შენ იცი, რომ მიყვარხარ. უპასუხა მას იესომ: აძოვე ჩემი ცხვრები.“

ჩვენ ვავლენთ სიყვარულს ზეციერი მამის მიმართ, როდესაც ვემსახურებით, ვუსმენთ, გვიყვარს, ვამაღლებთ ან ვზრუნავთ მის შვილებზე. ეს მსახურება შეიძლება ისეთივე მარტივი იყოს, როგორც სხვების დანახვა განსჯის გარეშე. მოძღვრება და აღთქმების 76-ე ნაწილში ჩვენ ვხედავთ იმ ადამიანების ხასიათს, რომლებიც ცელესტიალურ დიდებას დაიმკვიდრებენ: „ისინი ხედავენ, როგორც თავად არიან ხილულნი და იციან, როგორც თავად არიან ცნობილნი.” ისინი სხვებს ისე ხედავენ, როგორც ღმერთი ხედავს მათ და ის ხედავს მათ ისეთებად, როგორებიც ისინი შეიძლება გახდნენ, დიდებული ღვთაებრივი პოტენციალით.

მისიიდან სახლში დაბრუნების შემდეგ, მე განვაგრძე გაზონის მოვლის ბიზნესი, რომელიც მე და ჩემმა ძმებმა მოზარდობის ასაკში დავიწყეთ. ასევე, უნივერსიტეტის სწავლით ვიყავი დაკავებული. გაზაფხულის ერთ კვირას, ძლიერმა წვიმამ და მოახლოებულმა საბოლოო გამოცდებმა გადატვირთული და ეზოს სამუშაოებს ჩამორჩენილი დამტოვა.

კვირის შუა რიცხვებში ცა მოიწმინდა და გაკვეთილების შემდეგ ეზოს სამუშაოების შესრულებას ვაპირებდი. მაგრამ როდესაც სახლში მივედი, ჩემი სატვირთო მანქანა და აღჭურვილობა ადგილზე არ დამხვდა. ცნობისმოყვარეობის გამო, სამუშაოდ დაგეგმილი ეზოები მოვინახულე; თითოეული უკვე ლამაზად იყო მოვლილი. გეგმით გათვლილ ბოლო ეზოში დავინახე ჩემი უმცროსი ძმა, რომელიც ბალახის საკრეჭი მანქანის უკან მოდიოდა. მან შემომხედა, გაიღიმა და ხელი დამიქნია. მადლიერებით აღსავსემ, ჩავეხუტე და მადლობა გადავუხადე. მისმა მნიშვნელოვანმა მსახურებამ გააღრმავა ჩემი სიყვარული და ერთგულება მის მიმართ. ერთმანეთის მსახურება უტყუარი გზაა, რომლითაც ჩვენ ვავლენთ ჩვენს სიყვარულს ღმერთისა და მისი საყვარელი ძის მიმართ.

ჩვენ ასევე ვავლენთ ღვთისადმი სიყვარულს მადლიერი გულით. უფალმა თქვა, „და არაფრით შეურაცხყოფს ადამიანი ღმერთს, … გარდა მათი, რომლებიც არ აღიარებენ მის ხელს ყოველივეში.” ჩვენ ღვთისადმი ჩვენს სიყვარულს იმით ვავლენთ, რომ მას ჩვენს ცხოვრებაში ყველა სიკეთის წყაროდ ვაღიარებთ.

კომპანიის დაარსების პირველ დღეებში, მე და ჩემი ბიზნესპარტნიორი მნიშვნელოვანი შეხვედრების წინ გულმხურვალედ ვლოცულობდით და ზეციერ მამას დახმარებას ვთხოვდით. ღმერთმა არაერთხელ უპასუხა ჩვენს ლოცვებს და ჩვენი შეხვედრებიც კარგად მიდიოდა. ერთი შეხვედრის შემდეგ ჩემმა ბიზნესპარტნიორმა აღნიშნა, რომ სწრაფები ვიყავით დახმარების თხოვნაში, თუმცა ნელები მადლიერების გამოხატვაში. მას შემდეგ ჩვევად გვექცა მადლიერების გულწრფელი ლოცვების აღვლენა, რითაც ვაღიარებდით უფლის ხელს ჩვენს წარმატებებში. ჩვენ ღვთისადმი სიყვარულს „მადლიერების განწყობით“ ვავლენთ.

კიდევ ერთი გზა, რომლითაც ჩვენ ვავლენთ სიყვარულს ზეციერი მამისა და მისი საყვარელი ძის მიმართ, არის მათი მორჩილების არჩევა. მხსნელმა თქვა, „თუ მე გიყვარვართ, ჩემი მცნებანი დაიცავით.” ამგვარი მორჩილება არც ბრმაა და არც სავალდებულო, არამედ სიყვარულის გულწრფელი და ნებაყოფლობითი გამოხატულებაა. ზეციურ მამას სურს, რომ ჩვენ გვსურდეს მორჩილები ვიყოთ. და თამარა ვ. რუნიამ ამას უწოდა „სიყვარულით სავსე მორჩილება.” მან თქვა, „მიუხედავად იმისა, რომ ჯერარ გვაქვს სრულყოფილი მორჩილება, ჩვენ ვცდილობთ სიყვარულით სავსე მორჩილება გვქონდეს ახლა, ვირჩევთ რა ყოველ ჯერზე დარჩენას, რადგან ჩვენ უფალი გვიყვარს.”

ზეციურმა მამამ მოგვცა თავისუფალი არჩევანი, რათა შთაგვაგონოს, რომ გვსურს მისი არჩევა. მისი საქმე და დიდება არა მხოლოდ ჩვენთვის მარადიული სიცოცხლის მოტანაა, არამედ იმედსაც მოიცავს, რომ ჩვენი უდიდესი სურვილი მასთან დაბრუნებაა. თუმცა, ის არასდროს გვაიძულებს მორჩილებას. ჰიმნში „იცოდე, რომ ყოველი სული თავისუფალია“ ჩვენ ვმღერით:

როგორც მისიის ხელმძღვანელები, მე და ჩემი მეუღლე, კრისტინა, შთაგონებული ვიყავით მრავალი მისიონერით, რომლებმაც მორჩილება აირჩიეს არა მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს მისიონერული სტანდარტი იყო, არამედ იმიტომაც, რომ მათ სურდათ უფლისადმი სიყვარულის გამოხატვა მისი წარმომადგენლობის თავმდაბლურად არჩევით.

უხუცესმა დეილ გ. რენლანდმა თქვა: „ჩვენი მამაზეციერის მშობლობის როლი არ გულისხმობს, აიძულოს თავისი შვილები, გააკეთონ სწორი არჩევანი; მისმა შვილებმა თავად უნდა გააკეთონ სწორი არჩევანი და საბოლოო ჯამში დაემსგავსონ მას. მას უბრალოდ ჩვენი მორჩილება რომ სდომოდა, იგი იმ წუთასვე დაგვაჯილდოებდა ან დაგვსჯიდა, რათა გავლენა მოეხდინა ჩვენს საქციელზე.” ჩვენ ღვთისადმი სიყვარულს მაშინ ვავლენთ, როდესაც მისადმი მორჩილებას და მის კვალზე სიარულს ვირჩევთ.

ჩვენი ზეციერი მამა და ჩვენი მხსნელი აღიარებენ ჩვენ მიერ მათ მიმართ გამოხატულ სიყვარულს, როდესაც მათ ჩვენს ცხოვრებაში პირველ ადგილზე ვაყენებთ, ერთმანეთს ვემსახურებით, მადლიერებით ვაღიარებთ მათგან მიღებულ ყოველ კურთხევას და ვირჩევთ მათ მორჩილებასა და მიმდევრობას.

მე ვმოწმობ, რომ თითოეული ჩვენგანი ჭეშმარიტად ღვთის შვილია, და მას სრულყოფილად ვუყვარვართ. მე ვმოწმობ, რომ მას სურს, რომ ჩვენ განვიცადოთ მისი სიყვარული ისე, როგორც ჩვენ ვცნობთ და გვესმის. და მშვენიერი პარადოქსი ის არის, რომ ჩვენ კიდევ უფრო ღრმად განვიცდით მის სიყვარულს ჩვენს მიმართ, როდესაც ჩვენს სიყვარულს მის მიმართ გამოვავლენთ. იესო ქრისტეს სახელით, ამინ.