1 Ech, den Zeniff, nodeems ech an der ganzer Sprooch vun den Nephiten ënnerriicht gi war, an nodeems ech d’Land vum Nephi oder d’Land vun der éischter Ierfschaft vun eise Pappe kennegeléiert hat, an nodeems ech als Spioun ënner d’Lamaniter geschéckt gi war, fir hir Truppen auszespionéieren, fir datt eis Arméi op si kéint kommen an si zerstéiere kéint—awer wéi ech dat Gutt ënnert hinne gesinn hunn, wollt ech, datt si net zerstéiert solle ginn.

2 Dofir hunn ech mat menge Bridder an der Wüüst gestridden, well ech wollt, datt eisen Herrscher e Vertrag mat hinne géif maachen; awer hie war en haarden a blutt-duuschtrege Mann, an hien huet kommandéiert, datt ech ëmbruecht sollt ginn; awer ech gouf gerett duerch d’Vergéisse vu vill Blutt; well de Papp huet géint de Papp gekämpft, an de Brudder géint de Brudder, bis de gréissten Deel vun eiser Arméi an der Wüüst zerstéiert gouf; an déi vun eis, déi verschount gi waren, sinn zeréckkomm an d’Land Zarahemla, fir déi Geschicht hire Fraen an hire Kanner ze erzielen.

3 Awer ech, well ech ze iwweräifreg war, d’Land vun eise Bridder ze iwwerhuelen, hunn der esou vill wéi méiglech zesummegesicht, déi gewëllt waren eropzegoen, fir d’Land a Besëtz ze huelen, an hu mech nees op de Wee duerch d’Wüüst gemaach, fir erop an d’Land ze goen; awer mir si vun Hongersnout a schwéiert Leed geschloe ginn; well mir ware lues, un den Här, eise Gott, ze denken.

4 Trotzdeem, nodeems mir vill Deeg an der Wüüst gewandert waren, hu mir eis Zelter op där Plaz opgeriicht, wou eis Bridder ëmbruecht goufen, wat no beim Land vun eise Pappe war.

5 An et huet sech erginn, datt ech erëm mat véier vu menge Männer an d’Stad gaange sinn, bei de Kinnek, fir datt ech d’Astellung vum Kinnek wësse kéint, an ob ech mat mengem Vollek era goe kéint an d’Land a Fridden a Besëtz huele kéint.

6 An ech sinn zum Kinnek gaangen, an hien huet e Pakt mat mir gemaach, datt ech d’Land Lehi-Nephi an d’Land Shilom kéint besëtzen.

7 An hien huet och gebueden, datt säi Vollek aus dem Land fortgoe soll, an ech a mäi Vollek sinn an d’Land gaangen, fir et ze besëtzen.

8 An mir hunn ugefaangen, Gebaier ze bauen an d’Mauere vun der Stad ze flécken, jo, souguer d’Mauere vun der Stad Lehi-Nephi an der Stad Shilom.

9 An dann hu mir ugefaangen, de Buedem ze bebauen, jo, mat allerlee Som: mat Som vu Mais, a vu Weess, a vu Gerst, an och mat Neas a mat Scheum, an och mat Som vu ville verschiddene Friichten; an dann hu mir ugefaangen, eis ze multiplizéieren an am Land opzegoen.

10 Elo war et d’Schlauheet an d’Hannerlëschtegt vum Kinnek Laman, fir mäi Vollek a Sklaverei ze bréngen, sou datt hien d’Land opginn huet, fir datt mir et kéinte besëtzen.

11 Dofir huet et sech erginn: Nodeems mir zwielef Joer laang an deem Land gewunnt haten, huet de Kinnek Laman ugefaangen, onroueg ze ginn aus Angscht, mäi Vollek kéint an deem Land zouhuelen, sou datt si et net méi iwwerwältegen an a Sklaverei brénge kéinten.

12 Si waren awer ee lidderegt a gëtzendéngschtegt Vollek; dofir haten si de Wonsch, eis a Sklaverei ze bréngen, fir datt si et sech duerch d’Aarbecht vun eisen Hänn wuel goe loosse kéinten, jo, fir sech un den Häerden an eise Felder gutt goen ze loossen.

13 Dofir huet et sech erginn, datt de Kinnek Laman ugefaangen huet, säi Vollek opzeruffen, fir datt et mat mengem Vollek streide soll; dofir huet et ugefaangen, Kricher a Streidereien am Land ze ginn.

14 Well, am dräizéngte Joer vu menger Herrschaft am Land Nephi, südlech vum Land Shilom, wéi mäi Vollek hir Häerden gedränkt a gefiddert huet, an hir Lännereie beaarbecht huet, ass eng grouss Arméi vu Lamaniten op si komm an huet ugefaangen, si ëmzebréngen, an hir Häerden an d’Käre vun hire Felder ze klauen.

15 Jo, an et huet sech erginn, datt si all déi, déi net iwwerwältegt goufen, geflücht sinn, souguer an d’Stad Nephi, a mech ëm Schutz ugeruff hunn.

16 An et huet sech erginn, datt ech si mat Béi a mat Feiler, mat Schwäerter a mat Zimeter a mat Krommdolcher a mat Schleideren a mat all Zorte vu Waffen, déi mir erfanne konnten, bewaffnet hunn, an ech a mäi Vollek sinn ausgezunn, fir géint d’Lamaniten ze kämpfen.

17 Jo, mat der Stäerkt vum Här si mir eraus gaangen, fir géint d’Lamaniten ze kämpfen; well ech a mäi Vollek hu mächteg zum Här gejaut, hie géif eis aus den Hänn vun eise Feinde befreien; well an eis ass d’Erënnerung un d’Befreiung vun eise Pappe waakreg ginn.

18 A Gott huet eist Jäizen héieren an eis Gebieder erhéiert; a mir si mat senger Muecht ausgezunn; jo, mir si géint d’Lamanite virgeréckt, an an engem Dag an enger Nuecht hu mir där dräidausenddräiavéierzeg ëmbruecht; jo, mir hunn si ëmbruecht, bis mir si aus eisem Land gejot haten.

19 An ech selwer hu mat mengen eegenen Hänn gehollef, hir Doudeger ze begruewen. A kuckt, zu eisem grousse Leed a Kloe waren och zweehonnertnéngasiwwenzeg vun eise Bridder ëmbruecht ginn.