1 An elo huet den Abinadi zu hinne gesprach: Ech hätt gär, datt dir dëst verstitt: Gott selwer wäert ënner d’Mënschekanner erofkommen a säi Vollek erléisen.

2 A well hien am Fleesch wunnt, wäert hien de Jong Gottes genannt ginn, a well hien d’Fleesch dem Wëlle vum Papp ënnerworf huet, ass hien de Papp an de Jong—

3 De Papp, well hien duerch d’Muecht vu Gott empfaange gouf; an de Jong, wéinst dem Fleesch; esou ass hien de Papp an de Jong ginn—

4 A si sinn ee Gott, jo, selwer den éiwege Papp vum Himmel a vun der Äerd.

5 An sou ass d’Fleesch dem Geescht ënnerworf ginn, oder de Jong dem Papp, déi ee Gott sinn, an hie leid Versuchung a gëtt der Versuchung net no, mee toleréiert, datt hie verspott a gegäisselt an ausgestouss gëtt, enteegent vu sengem Vollek.

6 An no all deem, nodeems hie vill mächteg Wonner ënnert de Mënschekanner vollbruecht huet, gëtt hien higefouert, jo, a wéi de Jesaja gesot huet—wéi ee Schof virum Scherer stomm ass, sou mécht hie säi Mond net op.

7 Jo, sou wäert hien higefouert, gekräizegt an ëmbruecht ginn, wouduerch d’Fleesch dem Doud ënnerworf gëtt, an de Wëlle vum Jong ass am Wëlle vum Papp verschlongen.

8 An esou brécht Gott d’Bänner vum Doud, nodeems hien d’Victoire iwwert den Doud gewonnen huet; an huet dem Jong d’Muecht ginn, fir de Mënschekanner Fürbitt ze maachen—

9 wou hien an den Himmel opgefuer ass an häerzlecht Erbaarmen huet; wou hie vu Matleed fir d’Mënschekanner erfëllt ass; wou hien tëschent hinnen an der Gerechtegkeet steet; wou hien d’Bänner vum Doud zerrass an hir Ongerechtegkeeten an hir Iwwertriedungen op sech geholl huet; wou hien si erléist huet an d’Fuerderunge vun der Gerechtegkeet erfëllt huet.

10 An elo soen ech iech: Wie wäert seng Generatioun verkënnegen? Kuckt, ech soen iech, wann seng Séil zu engem Affer fir Sënd ginn ass, wäert hien seng Nokomme gesinn. An elo, wat sot dir? Wien sinn déi, déi seng Nokomme wäerte sinn?

11 Kuckt, ech soen iech, datt jiddereen, deen d’Wierder vun de Propheten héieren huet, jo, all déi helleg Propheten, déi iwwer d’Komme vum Här prophezeit hunn—ech soen iech, datt all déi, déi op hir Wierder gelauschtert hunn a gegleeft hunn, datt den Här säi Vollek erléise géif, an op deen Dag vun der Verzeiung vun hire Sënde gewaart hunn, ech soen iech, datt dëst seng Nokomme sinn, oder si sinn d’Ierwe vum Räich vu Gott.

12 Well si sinn et, deenen hir Sënden hie gedroen huet; si sinn et, fir déi hie gestuerwen ass, fir si vun hiren Iwwertriedungen ze erléisen. An elo, sinn si net seng Nokommen?

13 Jo, a sinn et net déi Propheten, jiddereen, dee säi Mond opgemaach huet ze prophezeien, deen net an Iwwertriedung gefall ass, ech mengen all déi helleg Prophete vum Ufank vun der Welt un? Ech soen iech, si sinn seng Nokommen.

14 An dat sinn déijéineg, déi Fridde verkënnegt hunn, déi déi gutt Noriicht vu Guddem bruecht hunn, déi d’Errettung verkënnegt an zu Zion gesprach hunn: Däi Gott regéiert!

15 A wéi schéi sinn op de Bierger hir Féiss gewiescht!

16 A weider: Wéi schéi sinn op de Bierger d’Féiss vun deenen, déi nach ëmmer Fridde verkënnegen!

17 A weider: Wéi schéi sinn op de Bierger d’Féiss vun deenen, déi herno Fridde verkënnege wäerten, jo, lo a fir ëmmer!

18 An kuckt, ech soen iech, dat ass net alles. Well, o wéi schéi sinn op de Bierger d’Féiss vun deem, dee gutt Noriicht bréngt, deen de Grënner vum Fridden ass, jo, souguer vum Här, dee säi Vollek erléist huet; jo, vun deem, dee sengem Vollek d’Erléisung geschenkt huet;

19 Well wär déi Erléisung net, déi hie fir säi Vollek prett gemaach huet an déi vun der Grondleeung der Welt bereet war, ech soen iech, wär dëst net, sou hätt déi ganz Mënschheet ënner misse goen.

20 Mee kuckt, d’Bänner vum Doud wäerten zerrass ginn, an de Jong regéiert an huet Muecht iwwer déi Doudeg; dofir bréngt hien d’Opersteeung vun den Doudegen zustanen.

21 An et kënnt eng Operstéiung, jo, eng éischt Operstéiung; jo, eng Operstéiung vun deenen, déi waren, an déi sinn, an déi wäerte sinn, bis zur Operstéiung vum Christus—well esou wäert hie genannt ginn.

22 An elo, d’Opersteeung vun alle Propheten an all deenen, déi hire Wierder gegleeft hunn, oder all deenen, déi d’Geboter Gottes gehalen hunn, wäert sech an der éischten Opersteeung erginn; dofir sinn si déi éischt Opersteeung.

23 Si ginn erhuewen, fir bei Gott ze wunnen, deen si erléist huet; sou hunn si éiwegt Liewen duerch Christus, deen d’Bänner vum Doud zerrass huet.

24 An dës sinn et, déi un der éischten Opersteeung Deel huelen; an et sinn déijéineg, déi, bevir Christus komm ass, an hirer Onwëssenheet gestuerwe sinn, ouni datt hinnen d’Errettung verkënnegt ginn ass. An op dës Weis bréngt den Här hir Restauratioun zustanen; a si hunn Deel un der éischten Opersteeung, oder si hunn éiwegt Liewen, well si si jo duerch den Här erléist.

25 A kleng Kanner hunn och éiwegt Liewen.

26 Mee kuckt a fäert iech an ziddert viru Gott, well dir sollt zidderen; well den Här erléist keng, déi sech géint hie rebelléieren an an hire Sënde stierwen; jo, all déijéineg, déi vum Ufank der Welt un an hire Sënden ëmkomm sinn, déi sech virsätzlech géint Gott rebelléiert hunn, déi d’Geboter Gottes kannt hunn, se awer net hale wollten, si sinn et, déi keen Deel un der éischten Opersteeung hunn.

27 Sollt dir dofir net zidderen? Well sou ee wäert d’Errettung net kréien, well den Här huet sou een net erléist, jo, den Här kann sou een och net erléisen, well hie kann sech net selwer verleegnen; well hie kann net d’Gerechtegkeet leegnen, wann se Usproch erhieft.

28 An elo soen ech iech: D’Zäit wäert kommen, wou jiddwer Natioun, jiddwer Geschlecht, jiddwer Sprooch a jiddwer Vollek d’Errettung, déi vum Här ass, verkënnegt ginn.

29 Jo, Här, deng Wiechter erhiewen d’Stëmm; mat vereenter Stëmm jäizen si; well A an A gesinn si, wéi den Här Zion erëm bréngt.

30 Briecht a Freet aus, jäizt mateneen, dir wüüst Site vu Jerusalem; well den Här huet säi Vollek getréischt, huet Jerusalem erléist.

31 Säin hellegen Aarm huet den Här ausgedoe virun den Aen aller Natiounen, an all Enner vun der Äerd gesinn d’Errettung, déi vun eisem Gott ass.