Մարչինսների ընտանիքը

Էլվեսիո Մարչինսը աշխատանքից տուն էր գնում Բրազիլիայի Ռիո դե Ժանեյրո քաղաքում: Փողոցն այնքան լի էր մեքենաներով, որ դրանցից ոչ մեկը չէր կարողանում շարժվել։ Էլվեսիոն մտածում էր իր կյանքի մասին։ Նա լավ աշխատանք ուներ։ Նա սիրում էր իր կնոջը՝ Րուդային, և երկու երեխաներին՝ Մարկուսին ու Մարիսային։ Բայց նա զգում էր, որ ինչ-որ բան պակասում է։

Սրբեր, 4․229-30

Էլվեսիոն դուրս եկավ մեքենայից և սկսեց աղոթել։ «Աստված իմ,- ասաց նա,- գիտեմ, որ դու այնտեղ ես ինչ-որ տեղ, բայց չգիտեմ՝ որտեղ»։ Նա ասաց Երկնային Հորը, որ իր ընտանիքն ինչ-որ բան էր փնտրում, և նրանք Նրա օգնության կարիքն ունեին։ Ապա Էլվեսիոն վերադարձավ իր մեքենան և տուն գնաց։

Սրբեր, 4․230

Ավելի ուշ Տերը միսիոներներ ուղարկեց Միացյալ Նահանգներից։ Նրանք այցելեցին Մարչինսների ընտանիքին։ Էլվեսիոն նկատեց, որ նրանք խաղաղ ոգի են բերել իր տուն։ Նա գիտեր, որ այդ ժամանակ Միացյալ Նահանգներում մուգ մաշկ ունեցող մարդկանց հաճախ լավ չէին վերաբերվում։ Նա հարցրեց. «Ինչպե՞ս է ձեր կրոնը վերաբերվում սևամորթներին»։

Սրբեր, 4․230-31

Միսիոներները բացատրեցին, որ Աստծո բոլոր զավակները կարող են մկրտվել։ Սակայն այդ ժամանակ Աֆրիկացի նախնիներ ունեցող սևամորթները չէին կարող քահանայություն կրել կամ ստանալ տաճարային օրհնությունների մեծ մասը։ Էլվեսիոն և Րուդան շատ հարցեր ունեին։ Միսիոներները լավագույն կերպով պատասխանեցին այդ հարցերին։

Սրբեր, 4․231

Տարիներ շարունակ մարգարեներն աղոթել են իմանալու համար, թե երբ կարող են քահանայության և տաճարային օրհնություններ տրվել բոլոր մարդկանց։

Սրբեր, 4․71

էլվեսիոն և Րուդան որոշեցին փորձել եկեղեցի գնալ։ Այնտեղի Սրբերը շատ սիրալիր և բարի էին։ Մարչինսների ընտանիքին դուր էր գալիս եկեղեցում սովորածը։

Սրբեր, 4․231-32

Մի օր եկեղեցուց տուն վերադառնալիս Մարկուսն իր ընտանիքին ասաց, որ նկատել է, որ նրանք ավելի երջանիկ են։ «Ես գիտեմ դրա պատճառը»,- ասաց նա: «Հիսուս Քրիստոսի ավետարանը»։ Ընտանիքի մնացած անդամները գիտեին, որ Մարկուսը ճիշտ էր։ Նրանք որոշեցին մկրտվել և հաստատվել։

Սրբեր, 4․232

Տարիներ անց Բրազիլիայի Սրբերը զբաղված էին տաճար կառուցելով։ Մարչինսների ընտանիքը միաժամանակ ուրախ էր և տխուր։ Նրանք չէին կարողանա մտնել տաճար դրա նվիրագործումից հետո։ «Մի անհանգստացիր»,- ասաց Էլվեսիոն Րուդային: «Տերն ամեն ինչ գիտի»։

Սրբեր, 4․293-94

Հավատարիմ մնալը հեշտ չէր։ Մարդիկ ծաղրում էին Մարչինսների ընտանիքին։ Նույնիսկ նրանց ընկերները չէին կարողանում հասկանալ, թե ինչու էին նրանք մնում Եկեղեցում։ Բայց Էլվեսիոն և նրա ընտանիքը գիտեին, որ դա Հիսուս Քրիստոսի Եկեղեցին էր։

Սրբեր, 4․251-52

Մի օր, երբ Էլվեսիոն աշխատանքից տուն վերադարձավ, Րուդան ասաց. «Ես նորություններ ունեմ, հրաշալի նորություններ»։ Շատ ծոմապահությունից և աղոթքից հետո մարգարեն՝ նախագահ Սպենսեր Վ. Քիմբալը, հայտնություն է ստացել։ Աստված նրան ասաց, որ յուրաքանչյուր ոք, անկախ մաշկի գույնից, կարող է ունենալ քահանայության և տաճարի բոլոր օրհնությունները։

Պաշտոնական հայտարարություն 2, Սրբեր, 4․318–19

Մարչինսների ընտանիքը և շատ ուրիշներ այնքան երկար էին սպասել։ Այժմ սպասումն ավարտվեց։ Էլվեսիոն և Մարկուսը ստացան քահանայություն։ Էլվեսիոն, Րուդան և նրանց երեխաները կնքվեցին որպես ընտանիք տաճարում։ Նրանք այժմ կարող էին ստանալ ավետարանի բոլոր օրհնությունները։

Սրբեր, 4․319-21