1 An ech soen iech wierklech, ech ginn iech en Zeechen, fir datt dir d’Zäit wësst, wou dës Saache geschéien—datt ech aus hirem laangen Zerstreeë mäi Vollek versammelen, O Haus vun Israel, an ënnert hinne mäin Zion erëm etabléieren;

2 A kuckt, dëst ass d’Saach, déi ech iech als Zeeche wäert ginn—well wierklech, ech soen iech, datt wann dës Saachen, déi ech iech verkënnegen, an déi ech iech spéider vu mir selwer an duerch d’Muecht vum Hellege Geescht, deen iech vum Papp gi gëtt, den Heide bekannt gemaach ginn, fir datt si vun dësem Vollek wëssen, dat en Iwwerrescht vum Haus vum Jakob ass, an vun dësem mengem Vollek, dat vun hinne verstreet wàert ginn;

3 wierklech, wierklech, ech soen iech: Wann hinnen dëst vum Papp gewise gëtt an dëst vum Papp ausgeet a vun hinnen zu iech;

4 well et ass no der Weisheet vum Papp, datt hien si an dësem Land etabléiert, an datt si duerch d’Muecht vum Papp als fräit Vollek higestallt ginn, fir datt dëst vun hinnen un een Iwwerrescht vun ären Nokomme kënnt, fir datt sech d’Allianz vum Papp erfëllt, deen hie mat dësem Vollek, O Haus vun Israel, geschloss huet;

5 dofir, wann dës Wierker an déi Wierker, déi spéider nach ënnert iech vollbruecht ginn, vun den Aneren un är Nokomme kommen, déi wéinst hiren Ongerechtegkeeten an Ongleewegt verfalen;

6 well esou gefält et dem Papp, datt et vun den Aneren ausgeet, fir datt hien den Aneren seng Muecht weist zu deem Zweck, datt déi Aner, souwäit si hiert Häerz net verhäerten, ëmkéieren a bei mech kommen an sech a mengem Numm deefe loossen a vun de richtege Punkte vu menger Doktrinn wësse géifen, fir datt si mengem Vollek, O Haus vun Israel, dobäigezielt kënne ginn;

7 a wann dës Saachen sech erginn, datt deng Nokommen ufänken, dëst ze erkennen—sou wäert et hinnen een Zeeche sinn, sou datt si wësse kënnen, datt d’Wierk vum Papp schonn ugefaangen huet, nämlech fir d’Allianz ze erfëllen, deen hie fir déijéineg gemaach huet, déi vum Haus vun Israel sinn.

8 A wann deen Dag kënnt, sou wäert et sech erginn: Kinneke verschléissen de Mond; well si wäerte gesinn, wat hinnen net erzielt ginn ass; a wat si net héieren hunn, dat wäerten si lauschteren.

9 Well un deem Dag wäert de Papp wéinst menger ee Wierk bewierken, dat ee grousst a wonnerbaart Wierk ënnert hinne wäert sinn; an et wäerten ënnert hinnen e puer ginn, déi et net gleewe wäerten, obwuel ee Mënsch et hinne verkënnege wäert.

10 Mee kuckt, d’Liewe vu mengem Kniecht wäert a menger Hand sinn; dofir wäerten si hien net verletzen, obwuel hie wéinst hinnen entstallt wäert sinn. Mee ech wëll hien heelen, well ech wëll hinne weisen, datt meng Weisheet méi grouss ass ewéi d’Schlauheet vum Däiwel.

11 Dofir wäert et sech erginn, datt wien och ëmmer, deen net u meng Wierder gleeft, déi ech, de Jesus Christus schwätzen, déi beim Papp bewierken, datt hien se bei d’Heide brénge léisst, an hie gëtt him d’Muecht, datt hien se bei d’Heide brénge wäert (et wäert geschéien, sou wéi de Moses gesot huet), dee wäert aus mengem Vollek, dat vun der Allianz ass, ausgeschloss ginn.

12 A mäi Vollek, dat een Iwwerrescht vu Jakob ass, wäert ënnert den Anere sinn, jo, matzen dra vun hinne wéi ee Léif ënnert den Déiere vum Bësch, wéi ee jonke Léif ënnert den Häerde vu Schof, deen, wann hien erduerchgeet, niddertrëppelt an a Stécker räisst, a kee ka befreien.

13 Hir Hänn wäerten sech géint hir Géigner erhiewen, an all hir Feinde wäerten ausgerott ginn.

14 Jo, wéi den Aneren, wann si net ëmkéieren; well et wäert sech un deem Dag erginn, seet de Papp, datt ech deng Päerd aus denger Mëtt ewech huelen an deng Sträitween zerstéiere wäert;

15 an ech wäert d’Stied vun dengem Land ewech huelen an all deng Festungen nidder geheien;

16 an ech wäert d’Zauberei aus dengem Land ewech huelen, an du solls keng Warsager méi hunn;

17 deng Schnëttbiller wäert ech och ewech huelen an deng Standbiller aus denger Mëtt, an du solls d’Wierker vun dengen Hänn net méi ubieden.

18 An ech wäert deng Hecken aus denger Mëtt erausräissen; och wäert ech deng Stied zerstéieren.

19 An et wäert sech erginn: All Ligen a Bedruch, all Näid a Streidereien a béis Priistermuecht a Prostitutioun wäert ewechgemaach ginn.

20 Well, esou seet de Papp, et wäert sech erginn: Wien un deem Dag net ëmkéiert a bei mäi Jong, deen ech gären hunn, kënnt, dee wäert ech ewechhuelen aus mengem Vollek, O Haus vun Israel;

21 an ech wäert Vergeltung a Roserei un hinnen ausüben, jo, wéi un den Heiden, wéi si esou eppes nach net héieren hunn.

22 Awer wann si ëmkéieren an op meng Wierder lauschteren an hiert Häerz net verhäerten, wäert ech ënnert hinne meng Kierch opriichten, a si wäerten an d’Allianz antrieden an dësem Iwwerrescht vum Jakob dobäigezielt ginn, deem ech dëst Land als seng Ierfschaft ginn hunn;

23 a si wäerte mengem Vollek bäistoen, dem Iwwerrescht vum Jakob, an och alleguerte vum Haus vun Israel, déi komme wäerten, fir eng Stad ze bauen, déi dat Neit Jerusalem heesche wäert.

24 An da wäerten si mengem Vollek bäistoen, dat iwwer d’ganzt Land zerstreet ass nämlech, datt et gesammelt géif, eran an dat Neit Jerusalem.

25 An da wäert d’Muecht vum Himmel ënnert si erofkommen; an och ech wäert matzen dra sinn.

26 An da wäert d’Wierk vum Här un deem Dag ufänken, jo, wann dëst Evangelium ënnert dem Iwwerrescht vun dësem Vollek gepriedegt wäert ginn. Wierklech, ech soen iech: Un deem Dag wäert d’Wierk vu mengem Papp ënnert allen Zerstreete vu mengem Vollek ufänken, jo, och ënnert de Stämm, déi verluere sinn, déi de Papp aus Jerusalem ewechgefouert huet.

27 Jo, d’Wierk wäert ënnert allen Zerstreete vu mengem Vollek ufänken, beim Papp, fir de Wee ze bereeden, sou datt si bei mech komme kënnen, sou datt si a mengem Numm de Papp uruffe kënnen.

28 Jo, an da wäert d’Wierk ufänken ënnert allen Natiounen, beim Papp, fir hinnen de Wee ze bereeden, sou datt säi Vollek gesammelt ka ginn, heem an d’Land vun hirer Ierfschaft.

29 A si wäerten erausgoen aus allen Natiounen; an net presséiert wäerten si auszéien an net fortlafen; well ech wäert virun hinnen hir zéien, sprécht de Papp, an hannendru wäert ech sinn.