1 An elo huet et sech erginn: Wéi de Jesus an den Himmel opgefuer war, hunn sech d’Leit zerstreet, a jiddwer Mann huet seng Fra a seng Kanner geholl an ass a säin Haus zeréckgaangen.

2 An direkt, nach bevir et däischter gouf, ass ënnert dem Vollek Rieds gaangen, datt d’Leit de Jesus gesinn haten an datt hien hinne gedéngt hat an datt hien sech de Leit och den nächsten Dag weise géif.

3 Jo, an déi ganz Nuecht laang ass Rieds iwwer de Jesus gaangen, an esou vill gouf dem Vollek dovunner matgedeelt, datt et der vill gi sinn, jo, eng immens grouss Unzuel, déi sech an där ganzer Nuecht iwwer d’Moossen ugestrengt hunn, fir um Mueren un deem Uert ze sinn, wou de Jesus sech de Leit weise géif.

4 An et huet sech erginn, datt de nächsten Dag, wéi d’Leit zesummekomm waren, do war den Nephi a säi Brudder, deen hie vun den Doudegen operstanen hat, deem säin Numm Timotheus war, an och säi Jong, deem säin Numm Jonas war, an och de Mathoni, a säi Brudder Mathonihah, an de Kumen, an de Kumenonhi, an de Jeremia, an de Schemnon, an de Jonas, an de Zedekia, an de Jesaja—dat waren d’Nimm vun de Jünger, déi de Jesus erausgesicht hat—an et huet sech erginn, datt si erausgaange sinn a sech an d’Mëtt vun de Leit gestallt hunn.

5 A kuckt, d’Meng vun de Leit war esou grouss, datt si se an zwielef Gruppen deele gelooss hunn.

6 An déi Zwielef hunn de Leit gepriedegt; a kuckt, si hunn d’Leit sech op d’Uewerfläch vun der Äerd nidderknéie gelooss an am Numm vum Jesus zum Papp biede gelooss.

7 An och d’Jünger hunn am Numm vum Jesus zum Papp gebiet. An et huet sech erginn: Si sinn opgestanen an hunn dem Vollek gedéngt.

8 An nodeems si déi selwecht Wierder gesot haten, déi de Jesus geschwat hat—näischt anescht wéi déi Wierder, déi de Jesus geschwat hat—da sinn si erëm op d’Knéie gaang an hunn am Numm vum Jesus zum Papp gebiet.

9 A si hunn ëm dat gebiet, wat si am meeschte gewënscht hunn; a si hu gewënscht, et géif hinnen den Hellege Geescht gi ginn.

10 A wéi si esou gebiet haten, sinn si un de Rand vum Waasser gaangen, an d’Leit sinn hinnen nokomm.

11 An et huet sech erginn: Den Nephi ass an d’Waasser gaangen a gouf gedeeft.

12 An hien ass aus dem Waasser erauskomm an huet ugefaange mat deefen. An hien huet alleguerte gedeeft, déi de Jesus ernimmt hat.

13 An et huet sech erginn: Wéi alleguerte gedeeft waren an aus dem Waasser erauskomm waren, ass den Hellege Geescht op si gefall, a si goufe vum Hellege Geescht a vu Feier erfëllt.

14 A kuckt, si ware wéi vu Feier ëmschloss; an et koum vum Himmel erof, an d’Leit waren dovunner Zeien an hunn Temoignage dovunner ginn; an Engele koumen aus dem Himmel erof an hunn hinne gedéngt.

15 An et huet sech erginn: Wéi d’Engelen de Jünger gedéngt hunn, kuckt, do koum de Jesus a stoung an hirer Mëtt an huet hinne gedéngt.

16 An et huet sech erginn: Hien huet zu de Leit geschwat an hinne gebueden, erëm op de Buedem nidderzeknéien, an och seng Jünger sollten sech op de Buedem nidderknéien.

17 An et huet sech erginn: Wéi se alleguerten um Buedem niddergeknéit waren, huet hie senge Jünger gebueden zu bieden.

18 A kuckt, si hunn ugefaange mat bieden; a si hunn zum Jesus gebiet an hunn hien hiren Här an hire Gott genannt.

19 An et huet sech erginn: De Jesus ass aus hirer Mëtt gaangen an ass eng kleng Streck vun hinnen ewech gaangen an huet sech op de Buedem niddergeknéit a gesprach:

20 Papp, ech soen dir Merci, datt s du den Hellege Geescht deene ginn hues, déi ech ernimmt hunn; a wéinst hirem Glawen u mech hunn ech si aus der Welt ernimmt.

21 Papp, ech bieden dech, du wéilts den Hellege Geescht alleguerten deene ginn, déi un hir Wierder gleewen.

22 Papp, du hues hinnen den Hellege Geescht ginn, well si u mech gleewen; an du gesäis, datt si u mech gleewen, well s du si héiers a si zu mir bieden; a si bieden zu mir, well ech bei hinne sinn.

23 An elo, Papp, bieden ech dech fir si an och fir alleguerten, déi un hir Wierder gleewen, fir datt si u mech gleewen, fir datt ech an hinne wier, wéi s du, Papp, a mir bass, fir datt mir eens wieren.

24 An et huet sech erginn: Wéi de Jesus esou zum Papp gebiet hat, koum hien zu senge Jünger, a kuckt, si hu weider gemaach, ouni opzehalen zu him ze bieden; a si hunn net vill Wierder gemaach, well et ass hinnen aginn, wat si biede sollten, a si goufe vu Verlaangen erfëllt.

25 An et huet sech erginn, datt de Jesus si geséint huet, wéi si zu him gebiet hunn; a säi Gesiicht huet si u gelächelt, an d’Liicht vu sengem Gesiicht huet op si geschéngt, a kuckt, si waren sou wäiss wéi d’Gesiicht an och d’Kleeder vum Jesus; a kuckt, hir Wäisst huet all hir Wäisst iwwerschratt, jo, et kéint och näischt op der Äerd sou wäiss gi wéi hir Wäisst.

26 An de Jesus huet zu hinne gesprach: Biet weider; an esou hunn si net opgehale mat bieden.

27 An hien huet sech erëm vun hinne gewannt an ass eng kleng Streck ewech gaangen an huet sech op de Buedem niddergeknéit; an hien huet erëm zum Papp gebiet, nämlech:

28 Papp, ech soen dir Merci, datt s du déi, déi ech ernimmt hunn wéinst hirem feste Glawe reng gemaach hues, an ech biede fir si an och fir déi, déi un hir Wierder gleewen, datt s si duerch de Glawen un hir Wierder a mir reng gemaach ginn, jo, esou wéi si a mir reng gemaach sinn.

29 Papp, ech bieden net fir d’Welt, mee fir déi, déi s du mir wéinst hirem feste Glawe wëllen aus der Welt ginn hues, datt si a mir reng gemaach ginn, fir datt ech an hinne wier, wéi s du, Papp, a mir bass, fir datt mir eens wieren, fir datt ech an hinne verherrlecht ginn.

30 A wéi de Jesus dës Wierder geschwat hat, koum hien erëm zu senge Jünger; a kuckt, si hunn onverännert gebiet, ouni opzehalen, zu him; an hien huet hinnen erëm zou gelächelt; a kuckt, si ware wäiss, jo, wéi de Jesus.

31 An et huet sech erginn: Hien ass erëm eng kleng Streck ewech gaangen an huet zum Papp gebiet;

32 an d’Zong kann déi Wierder net schwätzen, déi hie gebiet huet, och kënnen déi Wierder, déi hie gebiet huet, vu Mënschen net niddergeschriwwe ginn.

33 An d’Leit hunn et héieren a gëtt Temoignage; an hiert Häerz war op, a si hunn am Häerzen d’Wierder verstanen, déi hie gebiet huet.

34 Mee waren déi Wierder, déi hie gebiet huet, esou grouss a wonnerbar, datt se net niddergeschriwwe konnte ginn, och kënnen si vu Mënschen net geschwat ginn.

35 An et huet sech erginn: Wéi de Jesus mat sengem Bieden op en Enn komm war, koum hien erëm zu de Jünger an huet zu hinne gesprach: Esou groussen a feste Glawen hunn ech ënnert alle Judden nimools gesinn; dowéinst konnt ech hinnen esou grouss Wonner net weisen, wéinst hirer Ongleewegt.

36 Wierklech, ech soen iech: Kee vun hinnen huet esou Grousses gesinn, wéi dir et gesinn hutt; och hunn si net esou Grousses héieren, wéi dir et héieren hutt.