1 An et huet sech erginn: Hien huet de Leit an och senge Jünger gebueden, si sollten ophale mat bieden. An hien huet hinne gebueden, si sollten net ophalen, am Häerzen ze bieden.

2 An hien huet hinnen den Uerder ginn, datt si opstoe sollten an sech op d’Féiss stelle sollten. An si sinn opgestan an hunn sech op d’Féiss gestallt.

3 An et huet sech erginn: Nach eng Kéier huet hien d’Brout gebrach an huet et geséint an huet de Jünger ze iesse ginn.

4 A wéi si giess haten, huet hien hinne gebueden, Brout ze briechen an de Leit ze ginn.

5 A wéi si de Leit ginn haten, huet hien hinnen och Wäin ze drénke ginn an hinne gebueden, de Leit dovunner ze ginn.

6 Elo war awer kee Brout an och kee Wäi vun de Jünger bruecht ginn, och net vun de Leit;

7 mee hien huet hinne wierklech Brout ze iessen an och Wäin ze drénke ginn.

8 An hien huet zu hinne gesprach: Wien dëst Brout ësst, deen ësst vu mengem Leif fir seng Séil; a wie vun dësem Wäin drénkt, deen drénkt vu mengem Blutt fir seng Séil; a seng Séil wäert ni méi héngeren nach duuschtereg sinn, mee wäert saturéiert sinn.

9 Wéi awer all déi Leit giess a gedronk haten, kuckt, do goufen si vum Geescht erfëllt; a si hu wéi mat enger Stëmm geruff an de Jesus gelueft, deen si gesinn an héieren hunn.

10 An et huet sech erginn: Wéi si alleguerten de Jesus gelueft haten, huet hien zu hinne gesot: Kuckt, elo vollenden ech dat Gebot, dat de Papp mir fir dëst Vollek gebueden huet, dat een Iwwerrescht vum Haus vun Israel ass.

11 Dir erënnert iech drun, datt ech zu iech geschwat hunn a gesot hunn, datt wann d’Wierder vum Jesaja erfëllt wäerte ginn—kuckt, se sti geschriwwen, dir hutt se virun iech, dofir fuerscht an hinnen—

12 a wierklech, wierklech, ech soen iech: Wann se sech erfëlle wäerten, dann ass et d’Erfëllung vun der Allianz, déi de Papp fir dëst Vollek gemaach huet, O Haus vun Israel.

13 An da ginn d’Iwwerreschter, déi op der Uewerfläch vun der Äerd verstreet sinn, vum Osten a vum Westen, vum Süden a vum Norden zesummegesammelt; a si ginn zum Wësse vum Här, hirem Gott, bruecht, deen si erléist huet.

14 An de Papp huet mir gebueden, iech dëst Land als är Ierfschaft ze ginn.

15 An ech soen iech, datt wann d’Heiden net ëmkéieren, nodeems si de Seege kréien, deen si kréien, nodeems si mäi Vollek verstreet hunn—

16 da sollt dir, déi dir een Iwwerrescht vum Haus vum Jakob sidd, ënnert si higoen; an dir wäert matze vun deene sinn, déi vill wäerte sinn; an dir wäert ënnert hinne sinn ewéi ee Léif ënnert den Déiere vum Bësch an ewéi ee jonke Léif ënnert den Häerde vu Schof, dee, wann hien doduerch geet, niddertrëppelt an a Stécker räisst, a kee ka befreien.

17 Deng Hand wäert iwwer deng Géigner gehuewe ginn, an all deng Feinde wäerten ausgerott ginn.

18 An ech wäert mäi Vollek sammelen, wéi ee Garbe vum dréchne Buedem sammelt.

19 Well ech wäert mäi Vollek maachen, mat deem de Papp e Bond gemaach huet, jo, ech wäert däin Har aus Eise maachen, an ech wäert deng Hief aus Messeng maachen. An du wäerts vill Leit zerstéieren; an ech wäert hire Gewënn dem Här konsekréieren, an hire Besëtz dem Här vun der ganzer Äerd. A kuckt, ech sinn et, deen dëst mécht.

20 An et wäert sech erginn, seet de Papp, datt d’Schwäert vu menger Gerechtegkeet un deem Dag iwwert hinnen hänke wäert; an, ausser si kéieren ëm, et wäert op si falen, seet de Papp, jo, souguer op all d’Natioune vun den Heiden.

21 An et wäert sech erginn: Ech wäert mäi Vollek opriichten, O Haus vun Israel.

22 A kuckt, ech wäert dëst Vollek an dësem Land opriichten, fir datt d’Allianz erfëllt gëtt, deen ech mat ärem Papp Jakob gemaach hunn; An et wäert een Neit Jerusalem sinn. An d’Muechte vun den Himmel wäerte matzen an dësem Vollek sinn; jo, ech selwer wäert an hirer Mëtt sinn.

23 Kuckt, ech sinn et, vun deem de Moses geschwat huet, nämlech: Ee Prophet wäert den Här, äre Gott, aus äre Bridder iech erwächen, mir gläich; op hie sollt dir lauschteren an allem, wat och ëmmer hien iech soe wäert. An et wäert sech erginn, datt all Séil, déi net op dëse Prophet héiert, aus dem Vollek ausgeschloss gëtt.

24 Wierklech, ech soen iech: Jo, an all Propheten zënter dem Samuel an deenen, déi no him komm sinn, alleguerten, déi gesprach hunn, déi hu vu mir temoignéiert.

25 A kuckt, dir sidd d’Kanner vun de Propheten; an dir sidd vum Haus vun Israel; an dir sidd vun där Allianz, déi de Papp mat äre Pappe gemaach huet, andeems hien zum Abraham gesprach huet: An an dengen Nokomme wäerten all Geschlechter vun der Äerd geséint sinn.

26 De Papp huet elo mech als éischt fir iech erwächt a mech geschéckt, iech ze séinen, andeems ech jiddweree vun iech vu sengen Ongerechtegkeeten detournéieren; an dëst, well dir d’Kanner vun der Allianz sidd—

27 An nodeems dir geséint sidd, dann erfëllt de Papp d’Allianz, deen hie mam Abraham gemaach huet, andeems hie gesot huet: An dengen Nokomme sollen all d’Geschlechter vun der Äerd geséint ginn—bis zum Ausgéisse vum Hellege Geescht duerch mech op d’Heiden, an dëse Seegen op den Anere wäert si mächteg maachen iwwert alles, sou datt si mäi Vollek zerstreeën, o Haus Israel.

28 A si wäerten dem Vollek vun dësem Land eng Gäissel sinn. Mee wann si d’Fëllt vu mengem Evangelium empfaange wäerten hunn a wann si dann hiert Häerz géint mech verhäerten, sou wäert ech hinnen hir Ongerechtegkeeten op d’eegent Haapt vergëllten, seet de Papp.

29 An ech wäert mech un d’Allianz erënneren, deen ech mat mengem Vollek gemaach hunn; an ech hunn eng Allianz mat hinne gemaach, datt ech si zu menger eegener Zäit zesummebrénge géif, datt ech hinnen d’Land vun hire Pappen als Ierfschaft géif zeréckginn, wat d’Land vu Jerusalem ass, wat hinnen dat versprachent Land fir ëmmer ass, seet de Papp.

30 An et wäert sech erginn: Déi Zäit kënnt, wou hinnen d’Fëllt vu mengem Evangelium gepriedegt wäert ginn;

31 a si wäerten u mech gleewen, datt ech de Jesus Christus sinn, de Jong Gottes, a si wäerten a mengem Numm zum Papp bieden.

32 Da wäerten hir Wiechter d’Stëmm erhiewen; mat vereenter Stëmm wäerten si jäizen, well si wäerten A an A gesinn.

33 Da wäert de Papp si erëm sammelen an hinne Jerusalem als d’Land vun hirer Ierfschaft ginn.

34 Da wäerten si a Freed ausbriechen—Jäizt mateneen, dir wüüst Site vu Jerusalem; well de Papp huet säi Vollek getréischt, huet Jerusalem erléist.

35 Säin hellegen Aarm huet de Papp entbléisst virun den Ae vun allen Natiounen, an all Enne vun der Äerd wäerten d’Erléisung gesinn, déi vum Papp ass; an de Papp an ech sinn eent.

36 An da wäert dat geschéie wat geschriwwe steet: Erwäch, erwäch erëm, a lee deng Stäerkt un, O Zion; kleet dech an deng schéi Kleeder, O Jerusalem, helleg Stad, well et wäert vun elo un keen Onbeschniddenen a keen Onrengen an dech eragoen.

37 Schëddel dir de Stëbs of; erhief dech, sëtz dech hin, o Jerusalem; léis dech vun de Fesselen un dengem Hals, du gefaangen Duechter vun Zion.

38 Well esou seet den Här: Dir hutt iech fir näischt verkaf, an dir wäert ouni Geld erléist ginn.

39 Wierklech, wierklech, ech soen iech: Mäi Vollek wäert mäin Numm kennen; jo, un deem Dag wäerten si wëssen, datt ech et sinn, dee schwätzt.

40 An da sollen si soen: Wéi schéin op de Bierger sinn d’Féiss vun deem, deen hinne gutt Noriichte bréngt, deen de Fridde verkënnegt; deen hinne gutt Noriichte vum Gudde bréngt, deen d’Erléisung verkënnegt; deen zu Zion seet: Äre Gott regéiert!

41 An da wäert sech ee Jäizen erhiewen: Ewech, ewech, gitt vun do eraus; paakt näischt Onrenges un; gitt eraus aus hirer Mëtt; sidd reng, déi dir d’Schëffer vum Här drot.

42 Well net presséiert sollt dir auszéien an net fortlafen; well den Här zitt virun iech hier, an är Garde hannen ass de Gott vun Israel.

43 Kuckt, mäi Kniecht wäert raisonnabel handelen; hie wäert erhéicht an erhuewe ginn a ganz héich sinn.

44 Wéi vill iwwer dech erstaunt waren—säin Ausgesi war esou entstallt, méi ewéi iergendee Mann, a seng Gestalt méi ewéi d’Mënschekanner—

45 sou vill Natioune wäert hien explodéieren; iwwert hie wäerte Kinneken de Mond verschléissen. Well si wäerte gesinn, wat hinnen net erzielt ginn ass; a wat si net héieren hunn, dat wäerten si lauschteren.

46 Wierklech, wierklech, ech soen iech: Dëst alles wäert gewëss antrieden, ewéi de Papp mir gebueden huet. Da wäert d’Allianz, deen de Papp mat sengem Vollek geschloss huet, erfëllt ginn; an da wäert Jerusalem erëm vu mengem Vollek bewunnt ginn, an et soll d’Land vun hirer Ierfschaft sinn.