1 A wierklech, wierklech, ech soen iech: Ech hunn aner Schof, déi net vun dësem Land sinn, och net vum Land vu Jerusalem, och net vun iergendengem Deel vum Land ronderëm, wou ech gewiescht sinn, fir ze déngen.

2 Well déi, vun deenen ech schwätzen, sinn et, déi meng Stëmm nach net héieren hunn; och hunn ech mech hinnen zu kenger Zäit jee gewisen.

3 Mee ech hu vum Papp d’Gebot empfaangen, datt ech bei si goe soll an datt si meng Stëmm héiere sollen a menge Schof dobäigezielt solle ginn, fir datt et eng Häerd gëtt an een Hiert; dofir ginn ech, fir mech hinnen ze weisen.

4 An ech bieden iech, dës Wierder opzeschreiwen, nodeems ech fortgaange sinn, fir datt, wann et sou ass, falls mäi Vollek zu Jerusalem, dat mech gesinn huet a mat mir a mengem Ministère war, de Papp net a mengem Numm freet, fir datt si duerch den Hellege Geescht ee Wësse vun iech kréien, an och vun den anere Stämm, vun deenen si näischt wëssen, datt dës Wierder, déi dir opschreift, behale ginn a fir d’Heide manifestéiert ginn, fir datt duerch d’Fëllt vun den Heiden, den Iwwerrescht vun hiren Nokommen, déi op der Uewerfläch vun der Äerd verstreet gi, wéinst hirer Ongleewegt, fir datt si dozou bruecht kënne ginn zu, oder datt si dozou bruecht kënne gi vun engem Wësse vu mir, hirem Erléiser.

5 An da wëll ech si vun de véier Enne vun der Äerd asammelen; an da wëll ech d’Allianz erfëllen, déi de Papp fir d’ganzt Vollek vum Haus vun Israel gemaach huet.

6 A geséint sinn d’Heiden, wéinst hirem Glawen u mech, un a vum Hellege Geescht, deen hinne vu mir a vum Papp Temoignage gëtt.

7 Kuckt, wéinst hirem Glawen u mech, sou schwätzt den Här, a wéinst ärer Ongleewegt, O Haus vun Israel, wäert d’Wourecht an de Leschten Deeg bei déi Aner kommen, sou datt hinnen d’Fëllt dovunner gewise wäert ginn.

8 Mee Wéi, seet de Papp, den Ongleewege vun den Heiden—well onbeuecht vun deem, datt si an dësem Land ervirkomm sinn, hunn si mäi Vollek, dat aus dem Haus vum Israel ass, zerstreet; a mäi Vollek, dat aus dem Haus vum Israel ass, gouf aus hirer Mëtt verdriwwen a vun hinne mat Féiss getrëppelt;

9 An wéinst der Barmhäerzegkeet vum Papp géintiwwer den Heiden, an och den Urteeler vum Papp iwwer mäi Vollek, dat aus dem Haus vum Israel ass, wierklech, wierklech, soen ech iech, datt no all deem, an ech hu bewierkt, datt mäi Vollek, dat aus dem Haus vum Israel ass, geschloen a geplot an ëmbruecht gëtt, a vun hinnen erausgehäit a vun hinne gehaasst gëtt, a datt et ënnert hinne Spott a Blamage ginn—

10 An esou befielt mir de Papp, datt ech iech soe soll: Un deem Dag, wou d’Heide géint mäin Evangelium sëndegen an d’Fëllt vu mengem Evangelium verwerfen, a sech am Stolz vun hiren Häerzer iwwer all Natiounen an iwwer all Vëlker vun der ganzer Äerd erhiewen, a mat all Zorte vu Ligen, Bedruch, Béiswëllegt, all Zorte vun Heuchlerei, a Morden, a Priister-Handwierk, an Houeren a geheim Abscheilechkeete gefëllt sinn; a wann si all dës Saache maachen an d’Fëllt vu mengem Evangelium verwerfen, kuckt, seet de Papp, ech bréngen d’Fëllt vu mengem Evangelium vun hinnen ewech.

11 An da wäert ech der Allianz gedenken, deen ech fir mäi Vollek gemaach hunn, O Haus vun Israel, a wäert mäin Evangelium bei hie bréngen.

12 An ech wëll dir weisen, O Haus vun Israel, datt déi Aner keng Muecht iwwer dech wäerten hunn; mee ech wëll menger Allianz fir dech gedenken, O Haus vun Israel, an du wäerts zum Wësse vun der Fëllt vu mengem Evangelium kommen.

13 Wann awer déi Aner ëmkéieren an zu mir zeréckkomme wëllen, sou schwätzt de Papp, kuckt, da wäerten si mengem Vollek dobäi gezielt ginn, O Haus vun Israel.

14 An ech wäert net zouloossen, datt mäi Vollek, dat vum Haus vun Israel ass, ënnert hinnen erauskënnt an si nidder trëppelt, schwätzt de Papp.

15 Mee wann si sech mir net zouwennen an net op meng Stëmm lauschteren, da wäert ech zouloossen, datt si, jo, da wäert ech zouloossen, datt mäi Vollek, O Haus vun Israel, ënnert hinnen eraus kënnt an si nidder trëppelt, a si wäerte wéi Salz sinn, dat seng Gewierzkraaft verluer huet an dann zu näischt méi ze gebrauchen ass, wéi erausgeworf a vu mengem Vollek, O Haus vun Israel, zertrëppelt ze ginn.

16 Wierklech, Wierklech, ech soen iech, sou huet de Papp mir gebueden—datt ech dësem Vollek dëst Land als Ierfschaft soll ginn.

17 An da wäerten sech d’Wierder vum Prophet Jesaja erfëllen, déi do heeschen:

18 Deng Wiechter erhiewen d’Stëmm; mat vereenter Stëmm jäizen si; well A an A gesinn si, wéi den Här Zion erëmbréngt.

19 Briecht a Freed aus, jäizt mateneen, dir wüüst Plaze vu Jerusalem! Well den Här huet säi Vollek getréischt, huet Jerusalem erléist.

20 Säin hellegen Aarm huet den Här entbléisst virun den Ae vun allen Natiounen, an all Enne vun der Äerd wäerten d’Errettung gesinn, déi vu Gott ass.