1 An elo kuckt, et huet sech erginn: All Vollek vum Land huet dës Wierder héieren a war Zeien dovunner. An no dëse Wierder ass et eng Stëllt am Land ginn, vill Stonne laang;

2 well esou grouss war d’Staune vum Vollek, datt et opgehalen huet, ze jéimeren an ze kräische wéinst dem Verloscht vun hire Famillen, déi ëmbruecht gi waren; dofir war vill Stonne laang Stëllt am ganze Land.

3 An et huet sech erginn: Erëm ass eng Stëmm un d’Vollek gaangen, an all Vollek huet héieren a war Zeien dovunner, nämlech:

4 O dir Vollek vun dëse grousse Stied, déi gefall sinn, déi dir Nokomme vum Jakob sidd, jo, déi dir vum Haus vun Israel sidd, wéi dacks hunn ech iech gesammelt, wéi een Hong hir Jippelcher ënnert hir Flilleke sammelt, an hunn op iech opgepasst.

5 A weider: Wéi dacks hätt ech iech sammele kënnen, wéi een Hong hir Jippelcher ënnert hir Flilleke sammelt, jo, o dir Vollek vum Haus vun Israel, déi dir gefall sidd; o dir vum Haus Israel, déi dir a Jerusalem wunnt, wéi dir, déi dir gefall sidd; jo, wéi dacks hätt ech iech sammele kënnen, wéi een Hong seng Jippelcher ënnert hir Flilleke sammelt, an dir hutt net gewollt.

6 O dir Haus vun Israel, déi ech verschount hunn, wéi dacks wäert ech iech sammelen, wéi een Hong hir Jippelcher ënnert hir Flilleke sammelt, wann dir ëmkéieren a mat ganzem Häerz bei mech zeréckkomme wëllt.

7 Mee wann net, O Haus vun Israel, da wäerten d’Géigende vun ärem Wunne verwüüst gi bis zu där Zäit, wou äre Pappen d’Allianz erfëllt gëtt.

8 An elo huet et sech erginn: Nodeems d’Vollek dës Wierder héieren hat, kuckt, do hunn si erëm ugefaange mat kräischen a mat jäize wéinst dem Verloscht vun hire Famillen a Frënn.

9 An et huet sech erginn: Sou sinn dräi Deeg vergaangen. An et war am Mueren, an d’Däischtert huet sech vum Äerdbuedem ewech verdeelt, an d’Äerd huet opgehale mat zidderen, an d’Fielsen hunn opgehalen, sech ze splécken, an dat schrecklecht Jéimeren huet opgehalen, an all déi hefteg Geräischer si vergaangen.

10 An d’Äerd ass erëm beienee komm, esou datt se stoung; an dat Traueren an dat Kräischen an dat Jéimere vun de Mënschen, deenen hiert Liewe verschount gi war, hunn opgehalen, an hiert Traueren huet sech a Freed ëmgewandelt, an hiert Jéimeren a Luef an Dankbarkeet fir den Här Jesus Christus, hiren Erléiser.

11 An esou wäit waren d’Schrëften erfëllt, déi vun de Propheten ausgesprach gi waren.

12 An et war de méi gerechten Deel vum Vollek, dee gerett gouf, an et waren déi, déi d’Propheten ugeholl an net gestengegt hunn; an et waren déi, déi d’Blutt vun den Hellegen net vergoss hunn, déi verschount goufen—

13 A si goufe verschount an net an d’Äerd versenkt an doranner begruewen, net an den Déifte vum Mier erdränkt; a si goufen net duerch Feier verbrannt, och ass näischt iwwert si gefall an huet si zu Dout gequëtscht; a si goufen net am Tornado ewech gerass; och goufen si net duerch Fiseme vun Damp an Däischtert iwwerwältegt.

14 An elo, wien do liest, dee géif verstoen; wien d’Schrëften huet, soll doranner fuerschen an erkennen a gesinn, ob all dës Doudesfäll an Zerstéierungen duerch Feier, an duerch Damp, an duerch Stierm, an duerch Tornadoen an duerch d’Splécke vun der Äerd, fir si opzehuelen, an all dës Saachen, ob dëst alles net zur Erfëllung vun de Prophezeiunge vu ville vun den hellege Prophete ass.

15 Kuckt, ech soen iech; Jo, vill hunn dovunner temoignéiert, wéi de Christus komm ass, a sinn ëmbruecht ginn, well si dovunner temoignéiert hunn.

16 Jo, de Prophet Zenos huet dovunner temoignéiert, an och den Zenoch huet dovunner gesprach, well si besonnesch a Bezuch op eis temoignéiert hunn, déi mir een Iwwerrescht vun hiren Nokomme sinn.

17 Kuckt, eise Papp Jakob huet och a Bezuch op een Iwwerrescht vun den Nokomme vum Joseph temoignéiert. A kuckt, si mir net een Iwwerrescht vun den Nokomme vum Joseph? An dës Saachen, déi vun eis temoignéieren, sinn déi net op de Placken aus Messeng geschriwwen, déi eise Papp Lehi aus Jerusalem bruecht huet?

18 An et huet sech erginn, datt um Enn vum véierandrëssegste Joer, kuckt, ech wäert iech weisen, datt dem Vollek Nephi, dat verschount gouf, an och deenen, déi Lamanite genannt goufen, déi verschount goufen, grouss Gonscht erwisen a grouss Seegen iwwer hir Käpp ausgeschott goufen, sou datt de Christus sech hinne wierklech kuerz no senger Himmelfaart manifestéiert huet—

19 andeems hien hinne säi Leif gewisen an hinne gedéngt huet; an ee Bericht vu sengem geeschtleche Wierke gëtt spéider nach ginn. Dofir kommen ech mat menge Wierder op en Enn.