“நானே அவர்”

இது ஓய்வுநாள், கிறிஸ்துவைப் பற்றியும் சிலுவையில் அறையப்பட்ட அவரைப் பற்றியும் பேச நாம் கூடிவந்துள்ளோம். என் மீட்பர் உயிரோடிருக்கிறாரென நான் அறிவேன்!

இயேசுவின் பூலோக வாழ்வின் கடைசி வாரத்தின் இந்தக் காட்சியைக் கவனியுங்கள். ரோமானியப் படைவீரர்கள் தடிகளுடன் ஆயுதம் ஏந்தியவர்களும், வாள்களைக் கட்டியிருந்தவர்களும் உட்பட ஏராளமானோர் கூடியிருந்தனர். கையில் தீப்பந்தங்களை வைத்திருந்த பிரதான ஆசாரியர்களின் அதிகாரிகளால் வழிநடத்தப்பட்ட இந்த ஆர்வமிக்க கூட்டம் ஒரு நகரத்தை கைப்பற்ற வரவில்லை. இன்றிரவு அவர்கள் ஒரே ஒரு மனிதனைத் தேடிக்கொண்டிருந்தனர், வாழ்நாள் முழுதும் எந்த நேரத்திலும், ஆயுதம் ஏந்தியிருக்கவோ, இராணுவப் பயிற்சி பெறவோ, அல்லது உடல் ரீதியான போரில் ஈடுபட்டதாகவோ அறியப்படாத ஒரு மனிதனை தேடுகிறார்கள்.

படைவீரர்கள் நெருங்கியதும், இயேசு, தம் சீடர்களைக் காக்கும் முயற்சியில் முன்வந்து, கேட்டார்: “யாரைத் தேடுகிறீர்கள்?” அவர்கள் பதிலளித்தனர், “நசரேயனாகிய இயேசுவை.” இயேசு சொன்னார், “நானே அவர். … நானே அவர் என்று அவர் அவர்களிடத்தில் சொன்னவுடனே, அவர்கள் பின்னிட்டுத் தரையிலே விழுந்தார்கள்.”

என்னைப் பொறுத்தவரை, இது அனைத்து வசனங்களையும் விட மிகவும் பரபரப்பான வரிகளில் ஒன்றாகும். மற்றவற்றுடன், பழைய ஏற்பாட்டின் மாபெரும் யேகோவாவும் புதிய ஏற்பாட்டின் நல்மேய்ப்பருமான தேவ குமாரனும் —எந்தவொரு ஆயுதங்களையும் வைத்திருக்காதவர் பிரசன்னத்தில் இருப்பதை அது எனக்கு நேரடியாகச் சொல்கிறது—புயலில் இருந்து இந்தப் புகலிடத்தின் குரலைக் கேட்டாலே போதும், இந்த சமாதானப் பிரபு, வரப்போகும் நல்ல காரியங்களின் பிரதான ஆசாரியர், எதிரிகளைத் தடுமாறி பின்வாங்கச் செய்து, அவர்களைக் குவியலாகக் குவித்து, முழுக் குழுவையும் அவர்கள் அன்று இரவு சமையலறை வேலை ஒதுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று விரும்பும்படி செய்திருப்பார்.

சில நாட்களுக்கு முன்பு, அவர் வெற்றிகரமாக நகரத்திற்குள் நுழைந்தபோது,“யார் இவர்?” எனக் கேட்டு ​​​​“நகரம் முழுவதும் ஆச்சரியப்பட்டது” என்று வேதம் கூறுகிறது, “யார் இவர்?” என்று என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறது அந்தக் குழப்பமான வீரர்கள் இப்போது கேட்கும் கேள்வி!

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் அவருடைய தோற்றத்தில் இருந்திருக்க முடியாது, ஏனென்றால் ஏசாயா ஏழு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே தீர்க்கதரிசனம் சொன்னான், “அவருக்கு அழகுமில்லை, சௌந்தரியமும் இல்லை; அவரைப் பார்க்கும்போது, நாம் அவரை விரும்பத்தக்க ரூபம் அவருக்கு இல்லாதிருந்தது.” அது நிச்சயமாக அவரது பளபளப்பான உடைகளில் அல்லது சொந்த செல்வத்தில் இல்லை, அந்த இரண்டும் அவரிடத்தில் இல்லை. உள்ளூர் ஜெப ஆலயங்களில் எந்த ஒரு தொழில்முறைப் பயிற்சியும் பெற்றிருக்க முடியாது, ஏனென்றால் அவர் எதிலும் படித்ததற்கான ஆதாரம் நம்மிடம் இல்லை, இருப்பினும் அவர் தனது இளமை பருவத்தில் கூட அவரது கோட்பாட்டின் மூலம் “அதிகாரமுடையவர் போல” பிரமாதமாக ஆயத்தப்பட்டிருந்த எழுத்தாளர்களையும் வழக்கறிஞர்களையும் குழப்ப முடிந்தது.

தேவாலயத்தில் கற்பித்தல் முதல் ஜெருசலேமுக்குள் அவரது வெற்றிகரமான பிரவேசம் மற்றும் இந்த இறுதி, நியாயப்படுத்த முடியாத கைது வரை, இயேசு வழக்கமாக கடினமான, பெரும்பாலும் வஞ்சகமான சூழ்நிலைகளில் வைக்கப்பட்டார், அதில் அவர் எப்போதும் வெற்றி பெற்றார்—வெற்றிகள் தெய்வீக டிஎன்ஏவைத் தவிர நமக்கு எந்த விளக்கமும் இல்லை.

ஆயினும்கூட, வரலாற்றின் மூலம் பலர் அவரைப்போன்ற நமது உருவத்தையும், அவர் யார் என்பதற்கு அவருடைய சாட்சியையும் எளிமைப்படுத்தியுள்ளனர், மேலும் அற்பமாக்கியுள்ளனர். மனித வரலாற்றில், சிலர் அவருடைய நீதியை வெறுமனே நியாயமாகவும், அவருடைய நீதியை வெறும் கோபமாகவும், அல்லது அவருடைய இரக்கத்தை வெறும் அனுமதியாகவும் குறைத்துவிட்டனர். ஆகவே, நாம் அசௌகரியமாக கருதும் போதனைகளை வசதியாக புறக்கணிக்கும் இயேசு பற்றிய எளிமையான பிரசுரங்கள் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும். இந்த “ஊமையாக்குதல்“ என்பது அவரது இறுதி வரையறுக்கும் நல்லொழுக்கமான அவரது அன்பைப் பொறுத்தவரையில் கூட உண்மையாக உள்ளது.

இயேசு தம்முடைய பூலோக ஊழியத்தின்போது, ​​இரண்டு பெரிய கட்டளைகள் இருப்பதாகக் கற்பித்தார்: அவை இந்த மாநாட்டில் கற்பிக்கப்படுகின்றன மற்றும் எப்போதும் கற்பிக்கப்படும்: “உன் தேவனாகிய கர்த்தரில் அன்புகூருவாயாக [மற்றும்] உன்னிடத்தில் நீ அன்புகூருவதுபோல உன் அயலானிடத்திலும் அன்புகூருவாயாக.” ஆகவே, இந்த இரண்டு முக்கியமான மற்றும் பிரிக்கமுடியாத வகையில் இணைக்கப்பட்ட விதிகளில் நாம் இரட்சகரை உண்மையாகப் பின்பற்ற வேண்டுமானால், அவர் உண்மையில் சொன்னதை நாம் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும். மேலும் அவர் உண்மையில் கூறியது என்னவென்றால், “நீங்கள் என்னிடத்தில் அன்பாயிருந்தால் என் கற்பனைகளைக் கைக்கொள்ளுங்கள்.” அதே மாலைப்பொழுதில் அவர் சொன்னார், “நான் உங்களில் அன்பாயிருந்ததுபோல நீங்களும் ஒருவரிலொருவர் அன்பாயிருங்கள்.”

அந்த வசனங்களில், உண்மையான, கிறிஸ்துவைப் போன்ற அன்பை வரையறுக்கும் தகுதிவாய்ந்த சொற்றொடர்கள்—சில சமயங்களில் தயாளம் என்று குறிப்பிடப்படுவது— முற்றிலும் அவசியமானது.

அவை எதை வரையறுக்கின்றன? இயேசு எப்படி நேசித்தார்?

முதலாவதாக, அவர் தமக்கு ஆழ்ந்த வலியைக் குணப்படுத்தும் மற்றும் கடினமான உண்மைகளைப் பேசும் திறனைக் கொடுத்து, “[தம்] முழு இருதயத்தோடும், ஊக்கத்தோடும், மனதோடும், பலத்தோடும்” நேசித்தார், சுருக்கமாக, அவர் ஒரே நேரத்தில் கிருபையை கொடுத்து சத்தியத்தை வலியுறுத்தக்கூடியவர். லேகி தன் மகன் யாக்கோபை ஆசீர்வதித்ததுபோல, “மீட்பு பரிசுத்த மேசியாவிலும், அவர் மூலமுமே வருகிறது. ஏனெனில் அவர் கிருபையிலும், சத்தியத்திலும் நிறைந்திருக்கிறார்.” அவரது அன்பு தேவைப்படும்போது உற்சாகமான அரவணைப்பையும், விழுங்க வேண்டியிருக்கும் போது கசப்பான கோப்பையையும் அனுமதிக்கிறது. எனவே நாம் நேசிக்க முயல்கிறோம்—நமது முழு இருதயம், ஊக்கம், மனம் மற்றும் பலத்துடன்—ஏனெனில் அவர் நம்மை நேசிக்கும் விதம் இதுதான்.

இயேசுவின் அன்பின் இரண்டாவது குணாதிசயமான அவரது தெய்வீக தயாளம், தேவனின் வாயிலிருந்து வரும் ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் அவரது கீழ்ப்படிதல், எப்போதும் அவருடைய சித்தத்தையும் நடத்தையையும் அவருடைய பரலோக பிதாவுடன் இணைப்பதுதான்.

அவர் உயிர்த்தெழுந்ததைத் தொடர்ந்து இந்த அரைக்கோளத்திற்கு வந்தபோது, ​​கிறிஸ்து நேபியர்களிடம் கூறினார்: “இதோ, இயேசு கிறிஸ்து நானே. … பிதா எனக்குக் கொடுத்த அந்த கசப்பான பாத்திரத்திலிருந்து பானம் பண்ணியிருக்கிறேன், … ஆதியிலிருந்து … சகல காரியங்களிலும் பிதாவானவரின் சித்தத்திற்கு பொறுமையோடு கீழ்ப்படிந்திருக்கிறேன்.”

அவர் தம்மை அறிமுகப்படுத்தக்கூடிய எண்ணற்ற வழிகளில், பிதாவின் விருப்பத்திற்குக் கீழ்ப்படிவதாக அறிவித்ததன் மூலம் இயேசு அவ்வாறு செய்தார், அவருடைய மிகப்பெரிய தேவையின் நேரத்திற்கு சிறிது முன்பே, தேவனின் இந்த ஒரே குமாரன் தனது பிதாவால் முற்றிலும் கைவிடப்பட்டதாக உணர்ந்தாலும் அதைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை. கிறிஸ்துவின் தயாளம்—தெய்வீக சித்தத்திற்கு முழுமையான விசுவாசத்தில் வெளிப்படுகிறது—எளிதான மற்றும் வசதியான நாட்களில் மட்டுமல்ல, இருண்ட மற்றும் மிகவும் கடினமான நாட்களிலும் நிலைத்து, தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கிறது.

இயேசு ஒரு “துக்கம் நிறைந்தவரும்” என வேதம் சொல்கிறது. அவர் சோகம், சோர்வு, ஏமாற்றம் மற்றும் கடுமையான தனிமையை அனுபவித்தார். இவற்றிலும் எல்லா நேரங்களிலும், இயேசுவின் அன்பு மாறுவதில்லை, அவருடைய பிதாவின் அன்பும் மாறுவதில்லை. அத்தகைய முதிர்ந்த, உண்மையான அன்புடன்—உதாரணமாகி, அதிகாரமளித்து, அளிக்கும் வகை—நமது அன்பும்கூட தோல்வியடையாது.

எனவே, சில நேரங்களில் நீங்கள் கடினமாக முயற்சி செய்தால், அது மிகவும் கடினமாக தோன்றும்; உங்கள் வரம்புகள் மற்றும் குறைபாடுகளுடன் நீங்கள் வேலை செய்ய முயலும்போது, ​​உங்கள் விசுவாசத்துக்கு சவால் விடும் ஒருவரை அல்லது ஏதாவது ஒன்றை நீங்கள் கண்டால்; நீங்கள் அர்ப்பணிப்புடன் உழைக்கும்போது, ​​நீங்கள் இன்னும் பயத்தின் தருணங்களை உணர்ந்தால், உங்கள் யுகத்திலும் உண்மையிலேயே அற்புதமான மனிதர்களுக்கு அது இருந்திருக்கிறது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் செய்ய முயற்சிக்கும் ஒவ்வொரு நல்ல காரியத்தையும் எதிர்க்க உறுதியான ஒரு வல்லமை பிரபஞ்சத்தில் உள்ளது என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

எனவே, செழுமை மற்றும் ஏழ்மையின் நேரத்தில், தனிப்பட்ட பாராட்டுக்கள் மற்றும் பொது விமர்சனங்கள் மூலம், மறுஸ்தாபிதத்தின் தெய்வீக கூறுகள் மற்றும் தவிர்க்க முடியாமல் அதன் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் மனித குறைபாடுகள் மூலம், நாம் உண்மையான சபையை ஸ்தாபிப்பதற்கும் அதில் தரித்திருப்பதற்கும் தொடர்ந்து செல்கிறோம். ஏன்? ஏனென்றால், நமது மீட்பரைப் போலவே, முழுப் பாடத்திற்கும் நாம் கையொப்பமிட்டோம்—ஒரு சிறிய அறிமுக வினாடி வினா அல்ல, ஆனால் இறுதித் தேர்வு வரை. இதில் மகிழ்ச்சி என்னவென்றால், பாடம் தொடங்கும் முன்பே தலைமை ஆசிரியர் நமக்கு திறந்த புத்தகத்தில் பதில்களைத் தந்தார். மேலும், நம்மிடம் ஏராளமான ஆசிரியர்கள் உள்ளனர், அவர்கள் வழியில் வழக்கமான நிறுத்தங்களில் அந்த பதில்களை நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்கள். ஆனால், நிச்சயமாக, நாம் வகுப்புக்கு வராவிட்டால் இவை எதுவும் சரியாக வேலை செய்யாது.

“யாரைத் தேடுகிறீர்கள்?” நமது முழு இருதயத்தோடும் நாம் பதிலளிப்போம், “நசரேயனாகிய இயேசுவை.” அப்போது அவர் சொல்கிறார், “நானே அவர்” நாம் முழங்காலை மடக்கி, அவர் ஜீவிக்கும் கிறிஸ்து என்றும், அவர் ஒருவரே நம் பாவங்களுக்குப் பாவநிவர்த்தி செய்தார் என்றும், அவர் நம்மைக் கைவிட்டதாக நினைத்த போதும் அவர் நம்மைச் சுமந்துகொண்டிருக்கிறார் என்றும் நமது நாவினால் அறிக்கை செய்வோம். நாம் அவருக்கு முன்பாக நின்று, அவருடைய கை, கால் மற்றும் விலாவில் உள்ள காயங்களைப் பார்க்கும்போது, ​​அவர் நம்முடைய பாவங்களைச் சுமந்து, துக்கத்துடன் பழக வேண்டும், அவருடைய பிதாவின் விருப்பத்திற்கு முழுமையாகக் கீழ்ப்படிவதன் அர்த்தம் என்ன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குவோம்—அனைத்தும் நம் மீதுள்ள தூய அன்பினால்தான். விசுவாசம், மனந்திரும்புதல், ஞானஸ்நானம், பரிசுத்த ஆவியின் வரம், கர்த்தருடைய வீட்டில் நம்முடைய ஆசீர்வாதங்களைப் பெறுதல் போன்றவற்றை மற்றவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துதல்—இவையே அடிப்படையான “கொள்கைகள் மற்றும் நியமங்கள்“இறுதியில் நமது தேவன் மற்றும் அயலார் மீதுள்ள அன்பை வெளிப்படுத்தும் மற்றும் மகிழ்ச்சியுடன் குணாதிசயங்கள் கிறிஸ்துவின் உண்மையான சபையை வகைப்படுத்துகிறது.

சகோதர சகோதரிகளே, பிற்காலப் பரிசுத்தவான்களின் இயேசு கிறிஸ்து சபை, நம்முடைய அன்புக்குரியவர்களுடன் நாம் மேன்மையடைவதற்கு தேவன் வழங்கிய வாகனம் என்று நான் சாட்சியமளிக்கிறேன். அது போதிக்கும் சுவிசேஷம் உண்மையானது, அதை சட்டப்பூர்வமாக்கும் ஆசாரியத்துவம் மூலாதாரமற்றது. ரசல் எம். நெல்சன், அவருடைய முன்னோடிகளைப் போலவே, அவருக்குப் பின்வருபவர்களும் இருக்கப்போவது போலவே, நம் தேவனின் தீர்க்கதரிசி என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன், ஒரு நாள் அந்த தீர்க்கதரிசன வழிகாட்டுதல், நமது இரட்சிப்பின் தூதுவர் “மின்னல்போல் … கிழக்கிலிருந்து” இறங்குவதைப் பார்க்க ஒரு தலைமுறையை வழிநடத்தும், “நசரேயனாகிய இயேசு” என்று நாம் கூச்சலிடுவோம். என்றென்றும் நீட்டப்பட்ட கரங்களுடனும், மாறாத அன்புடனும், “நான்தான்” என்று அவர் பதிலளிப்பார். அப்போஸ்தல வல்லமையிலும், இயேசு கிறிஸ்துவாகிய அவருடைய பரிசுத்த நாமத்தின் அதிகாரத்திலும் நான் அவ்வாறே உறுதியளிக்கிறேன், ஆமென்.