« គ្រួសារ ចាកសុន » ដំណើររឿងព្រះគម្ពីរគោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ( ឆ្នាំ២០២៤ )
« គ្រួសារ ចាកសុន » ដំណើររឿងព្រះគម្ពីរគោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា
ខែឧសភា–ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៨៥៦
គ្រួសារ ចាកសុន
ដំណើរនៃសេចក្តីជំនឿ និងការជួយសង្គ្រោះ
បន្ទាប់ពីក្រុមដំបូងនៃពួកបរិសុទ្ធបានទៅដល់ជ្រលងភ្នំ សលត៍ លេក ពួកបរិសុទ្ធរាប់ពាន់នាក់ផ្សេងទៀតក៏បានធ្វើដំណើរទៅផងដែរ ។ ពួកគេបានធ្វើដំណើរដ៏សែនឆ្ងាយ ហើយព្រះអម្ចាស់បានជួយពួកគេ ។ គ្រួសារមួយដែលបានធ្វើដំណើរមកគឺគ្រួសារ ចាកសុន ។ ពួកគេបានចាកចេញពីផ្ទះរបស់ពួកគេនៅប្រទេសអង់គ្លេស ហើយមានសេចក្តីរំភើបក្នុងការទៅជួយពួកបរិសុទ្ធកសាងក្រុងស៊ីយ៉ូន ។
គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ១៣៦:១–១១, ពួកបរិសុទ្ធ, ២:២២២–២២៣
គ្រួសារ ចាកសុន បានឆ្លងមហាសមុទ្រនៅលើកប៉ាល់មួយ ។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានជិះរថភ្លើងបន្តដំណើរទៅកាន់ជ្រលងភ្នំ សលត៍ លេក ។ ពួកគេនឹងត្រូវដើរដោយថ្មើរជើងបន្ទាប់ពីនោះ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ២:២២២–២២៣
ពួកគេបានធ្វើរទេះអូសតូចមួយដើម្បីដឹកស្បៀងអាហារ សម្លៀកបំពាក់ និងរបស់របរផ្សេងទៀតដែលពួកគេចង់យកទៅជាមួយ ។ ពួកបរិសុទ្ធជាច្រើនបានធ្វើដំណើរដោយសុវត្ថិភាពទៅដល់ជ្រលងភ្នំតាមវិធីនេះ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ២:២២៣–២២៦
អេលីស្សាប៊ែត និង អើរ៉ុន ចាកសុន បានទាញរទេះអូសដ៏ធ្ងន់របស់ពួកគេ ។ កូនៗរបស់ពួកគេ ម៉ាថា ម៉ារី និង អើរ៉ុន ជុញ្ញ័រ បានដើរពីក្រោយ ។ ការធ្វើដំណើរនេះលំបាកណាស់ ។ ពួកគេសង្ឃឹមថានឹងទៅដល់ជ្រលងភ្នំមុនរដូវរងា ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលរដូវស្លឹកឈើជ្រុះមកដល់ ពួកគេនៅតែបន្តដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយទៀត ។ អាកាសធាតុចាប់ផ្តើមត្រជាក់ ហើយពួកគេកំពុងតែជិតអស់ស្បៀងអាហារ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ២:២២៣–២២៦, ២២៩, ២៣១–២៣២
នៅទីក្រុង សលត៍ លេក ព្រិកហាំ យ៉ង់ បានដឹងអំពីពួកបរិសុទ្ធដែលនឹងមកដល់ជ្រលងភ្នំ ។ គាត់បានព្រួយបារម្ភអំពីពួកគេ ។ ថ្ងៃបន្ទាប់នៅឯព្រះវិហារ លោកបានប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ពួកបរិសុទ្ធទាំងនេះបានជួបបញ្ហា ។ លោកបានស្នើឲ្យពួកគេដឹករបស់របរតាមរទេះដើម្បីនឹងផ្គត់ផ្គង់ពួកបរិសុទ្ធដែលត្រូវការ ។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា « ចូរទៅ ហើយនាំមនុស្សទាំងនោះមក » ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ២:២២៩–២៣០
ពួកស្ត្រីនៅក្នុងការប្រជុំបានដោះស្រោមជើងរបស់ពួកគេ ហើយដាក់វានៅក្នុងរទេះ ។ អ្នកផ្សេងទៀតបានផ្តល់អាហារ ភួយ ស្បែកជើង និងសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេ ។ ពីរថ្ងៃក្រោយមក បុរសជាង ៥០ នាក់ និងរទេះចំនួន ២០ បានចាកចេញពីជ្រលងភ្នំដើម្បីទៅជួយ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ២:២៣០
ខណៈដែលគ្រួសារ ចាកសុន បន្តធ្វើដំណើរ នោះព្រិលបានចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចុះ ។ អើរ៉ុនបានធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្ងន់ធ្ងរ ។ លោកពិបាកក្នុងការធ្វើដំណើរ ។ ពួកបរិសុទ្ធត្រូវឆ្លងទន្លេដ៏ត្រជាក់នេះ ហើយការណ៍នេះបានធ្វើឲ្យអើរ៉ុនកាន់តែចុះខ្សោយ ។ យប់នោះ អើរ៉ុនបានទទួលមរណភាព ។ គួរឲ្យសោកស្តាយ គ្រួសាររបស់គាត់នឹងត្រូវបន្តដំណើរដោយគ្មានរូបគាត់ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ២:២៣២–២៣៤
ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ មានព្រិលជាច្រើនធ្លាក់នៅលើដី ។ គ្រួសារ ចាកសុន និងពួកបរិសុទ្ធផ្សេងទៀតបានរុញ និងអូសរទេះរបស់ពួកគេកាត់ព្រិល ។ ពួកគេបានអធិស្ឋានជារៀងរាល់ថ្ងៃ ថាព្រះនឹងជួយពួកគេ ។
គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១៣៦:២៩, ពួកបរិសុទ្ធ, ២:២៣៤–២៣៥
យប់មួយ អេលីស្សាប៊ែត កំពុងព្រួយបារម្ភអំពីកូនៗរបស់នាង ។ ពួកគេឃ្លាន និងរងា ។ តើពួកគេនឹងធ្វើដំណើរទៅដល់ជ្រលងភ្នំ សលត៍ លេក ដែរឬទេ ? នាងគេងលក់ហើយសុបិនថា នាងបានឃើញអើរ៉ុន ។ គាត់បាននិយាយថា « រីករាយឡើង អេលីស្សាប៊ែត » ។ គាត់បានប្រាប់នាងថា ជំនួយនឹងមកដល់ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ២:២៣៥–២៣៦
អើរ៉ុននិយាយត្រូវ ។ មិនយូរប៉ុន្មាន ពួកបុរសមកពីទីក្រុង សលត៍ លេក បានមកដល់ជាមួយនឹងរទេះរបស់ពួកគេ ។ ពួកគេបានផ្តល់អាហារ និងសម្លៀកបំពាក់ដល់ពួកបរិសុទ្ធ ។ ពួកបរិសុទ្ធបានអបអរសាទរ និងសើច ហើយឱបពួកបុរសទាំងនោះ ។ ពួកគេបានច្រៀងទំនុកតម្កើងមួយ និងអរគុណព្រះវរបិតាសួគ៌សម្រាប់ការឆ្លើយតបការអធិស្ឋានរបស់ពួកគេ ។
គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ១៣៦:២៨, ពួកបរិសុទ្ធ, ២:២៣៦
នៅពេលដែលពួកគេបានទៅដល់ជ្រលងភ្នំ នោះវាគឺជាថ្ងៃអាទិត្យ ។ ព្រិកហាំ យ៉ង់ បានប្រាប់សមាជិកនៃសាសនាចក្រនៅទីក្រុង សលត៍ លេក ថាជំនួសឲ្យការទៅព្រះវិហារ ពួកគេគួរតែទៅស្វាគមន៍ពួកបរិសុទ្ធដែលទើបបានមកដល់ ។ ពួកគេបានស្វាគមន៍ពួកបរិសុទ្ធដែលកំពុងរងា និងអស់កម្លាំង ហើយបានអញ្ជើញពួកគេឲ្យស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់ពួកគេ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ២:២៣៩–២៤០