« ជំរំអ៊ីស្រាអែល » ដំណើររឿងព្រះគម្ពីរគោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ( ឆ្នាំ២០២៤ )
« ជំរំអ៊ីស្រាអែល » ដំណើររឿងព្រះគម្ពីរគោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា
ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៨៣៣–ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ១៨៣៥
ជំរំអ៊ីស្រាអែល
ការរៀនទុកចិត្តទៅលើព្រះអម្ចាស់
ពួកបរិសុទ្ធដែលបានរស់នៅក្នុងក្រុងអ៊ិនឌីប៉ែនដែនស៍ រដ្ឋមិសសួរី ត្រូវការជំនួយ ។ ពួកគេបានធ្វើការយ៉ាងលំបាកដើម្បីកសាងក្រុងស៊ីយ៉ូនដូចដែលព្រះបានស្នើ ។ ប៉ុន្តែមនុស្សផ្សេងទៀតនៅក្នុងទីក្រុងមិនចង់ឲ្យពួកគេនៅទីនោះទេ ។ ពួកគេបានធ្វើឲ្យពួកបរិសុទ្ធចាកចេញពីផ្ទះរបស់ពួកគេ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:១៩៥
យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ កំពុងរស់នៅទីក្រុងខឺតឡង់ ។ លោកបានឮអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះពួកបរិសុទ្ធនៅរដ្ឋមិសសួរី ហើយលោកបានមានភាពសោកសៅ ។ លោកបានអធិស្ឋានដើម្បីដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វី ។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រាប់យ៉ូសែបឲ្យស្វែងរកមនុស្ស ដើម្បីទៅជាមួយលោកទៅកាន់រដ្ឋមិសសួរី ។ ពួកគេសង្ឃឹមថា រដ្ឋាភិបាលនឹងជួយពួកបរិសុទ្ធទទួលបានផ្ទះរបស់ពួកគេត្រឡប់មកវិញ ។
គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដី សញ្ញា ១០៣:១–២, ១១–២០, ៣០–៣៤, ពួកបរិសុទ្ធ, ១:១៩៥–១៩៦
មនុស្សប្រហែល ១០០ នាក់ស្ម័គ្រចិត្តចូលរួមជាមួយលោក ។ ព្យាការីបានហៅក្រុមនេះថា ជំរំអ៊ីស្រាអែល ។ ពួកគេសប្បាយចិត្តក្នុងការទៅជួយពួកបរិសុទ្ធនៅរដ្ឋមិសសួរី ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:១៩៧–១៩៩
ព្រិកហាំ យ៉ង់ និងមិត្តភក្តិរបស់លោក ហ៊ីប៊ើរ ឃិមបឹល គឺជាផ្នែកមួយនៃក្រុមនោះ ។ យុវជនម្នាក់ឈ្មោះ វិលហ្វូឌ វូឌដ្រុព្វ បានមកពីទីក្រុងញូវយ៉កដើម្បីជួយ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:១៩៧–១៩៨
មនុស្សកាន់តែច្រើនបានចូលរួមក្នុងជំរំ ។ ពួកគេបានធ្វើដំណើរអស់មួយខែពេញ និងបានឆ្លងកាត់ទន្លេដ៏ធំចូលទៅក្នុងរដ្ឋមិសសួរី ។ ពួកគេអស់កម្លាំង ហើយមានអ្នកឈឺ ។ ការធ្វើដំណើរដ៏ឆ្ងាយក៏បានធ្វើឲ្យមនុស្សមួយចំនួនមានអារម្មណ៍មួម៉ៅផងដែរ ។ ពួកគេនៅត្រូវដើរលើផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយទៀត ដើម្បីទៅដល់ទីក្រុងអ៊ិនឌីប៉ែនដែនស៍ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:២០០–២០១
ខណៈពួកគេបន្តដំណើរ ស្ត្រីម្នាក់បានស្រែកហៅពួកគេ ។ នាងបាននិយាយថា បុរសមួយក្រុមបានកំពុងមកដើម្បីសម្លាប់ពួកគេ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:២០៣
ជំរំអ៊ីស្រាអែលបានឈប់សម្រាកពេលយប់នៅលើភ្នំមួយខាងលើនៃទន្លេមួយ ។ នៅពេលដែលពួកគេរៀបចំបោះជំរំ បុរសប្រាំនាក់នោះបានជិះសេះសំដៅទៅរកពួកគេ ។ ពួកគេបានអួតថាមានបុរស ៣០០ នាក់បន្ថែមទៀតកំពុងធ្វើដំណើរមកដើម្បីវាយប្រហារជំរំនេះ ។ សមាជិកជាច្រើនក្នុងជំរំអ៊ីស្រាអែលមានការព្រួយបារម្ភ ។ យ៉ូសែបបានប្រាប់ពួកគេឲ្យមានជំនឿថា ព្រះនឹងជួយពួកគេ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:២០៣
មិនយូរប៉ុន្មាន មេឃបានពោរពេញទៅដោយពពកពណ៌ប្រផេះ ។ ភ្លៀងចាប់ផ្តើមធ្លាក់យ៉ាងខ្លាំង ។ ទឹកទន្លេកាន់តែជន់ឡើង ។ ខ្យល់បានបក់បោករំលំដើមឈើជាច្រើន ។ ផ្លេកបន្ទោរបានបន្លឺពេញមេឃ ។ យ៉ូសែប និងអ្នកដទៃទៀតបានរកឃើញព្រះវិហារតូចមួយ ជាកន្លែងដែលពួកគេអាចមានសុវត្ថិភាព ។ ពួកគេបានច្រៀងបទទំនុកតម្កើងពេញមួយយប់ ។ យ៉ូសែបបានមានប្រសាសន៍ « ព្រះទ្រង់គង់នៅកណ្ដាលខ្យល់ព្យុះនេះ ! »
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:២០៣–២០៤
ព្យុះនេះបានរារាំងពួកមនុស្សដែលចង់វាយប្រហារពួកគេ ។ សមាជិកនៃជំរំនោះបានមានសុវត្ថិភាព ។ ប៉ុន្តែរដ្ឋាភិបាលបាននិយាយថា ពួកគេនឹងមិនជួយពួកបរិសុទ្ធទេ ។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រាប់យ៉ូសែបថា ជំរំអ៊ីស្រាអែលនឹងអាចត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញបាន ។ ពួកបរិសុទ្ធគួរតែកសាងទីក្រុងស៊ីយ៉ូន ដោយការរក្សាព្រះបញ្ញត្តិរបស់ព្រះ ។ ទ្រង់បានសន្យាថា ទ្រង់នឹង « ច្បាំងចម្បាំងទាំងឡាយនៃស៊ីយ៉ូន » ។
គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ១០៥:១–១៩, ពួកបរិសុទ្ធ, ១:២០៤–២០៥
សមាជិកមួយចំនួននៃជំរំមានការមិនសប្បាយចិត្ត នៅពេលដែលពួកគេបានឮរឿងនេះ ។ ពួកគេសោកស្តាយដែលពួកគេមិនបានប្រយុទ្ធសម្រាប់ស៊ីយ៉ូន ។ មនុស្សមួយចំនួនគិតថា ជំរំអ៊ីស្រាអែលបានបរាជ័យ ។ ប៉ុន្តែអ្នកដទៃទៀតដូចជា ព្រិកហាំ យ៉ង់, ហ៊ីប៊ើរ, និង វិលហ្វូឌ បានមានអរគុណចំពោះឱកាសដើម្បីនៅជាមួយព្យាការីយ៉ូសែប និងរៀនពីលោក ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:២០៥–២០៦
ក្រោយមក ព្រះអម្ចាស់បានប្រាប់ យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ ឲ្យហៅសាវកដប់ពីរនាក់ ដើម្បីជួយដឹកនាំសាសនាចក្ររបស់ទ្រង់ ។ ពួកសាវកនឹងធ្វើជាសាក្សីដ៏ពិសេសនៃព្រះនាមនៃព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទនៅទូទាំងពិភពលោក ។ សាវកប្រាំបីនាក់ក្នុងចំណោមសាវកដប់ពីរនាក់បានធ្វើដំណើរនៅក្នុងជំរំអ៊ីស្រាអែល ។ ការបម្រើជាមួយយ៉ូសែបបានជួយរៀបចំពួកគេ សម្រាប់ការហៅដ៏សំខាន់នេះ ។
គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ១៨:២៦–២៧; ១០៧:២៣, ពួកបរិសុទ្ធ, ១:២១៤–២១៧