« ការចាកចេញពីទីក្រុងណៅវូ ហើយទៅទិសខាងលិច » ដំណើររឿងព្រះគម្ពីរគោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា ( ឆ្នាំ២០២៤ )
« ការចាកចេញពីទីក្រុងណៅវូ ហើយទៅទិសខាងលិច » ដំណើររឿងព្រះគម្ពីរគោលលទ្ធិ និងសេចក្ដីសញ្ញា
ខែមិថុនា ឆ្នាំ១៨៤៤–ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៨៤៧
ការចាកចេញពីទីក្រុងណៅវូ ឆ្ពោះទៅទិសខាងលិច
ពួកបរិសុទ្ធចុះ និងរក្សាសេចក្តីសញ្ញារបស់ពួកគេចំពោះព្រះអម្ចាស់
យ៉ូសែប ស្ម៊ីធ បានទទួលមរណភាព ។ ឥឡូវនេះ ព្រិកហាំ យ៉ង់ និងពួកសាវកផ្សេងទៀតបានដឹកនាំសាសនាចក្រ ។ ព្រិកហាំ ដឹងថាពួកបរិសុទ្ធមិនមានសុវត្ថិភាពទៀតទេនៅទីក្រុងណៅវូ ។ ពួកគេនឹងត្រូវចាកចេញ ។ ប៉ុន្តែជាដំបូង ព្រះអម្ចាស់ចង់ឲ្យពួកគេបញ្ចប់ការសាងសង់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធសិន ។ ទ្រង់ចង់ឲ្យពួកគេចុះសេចក្តីសញ្ញាជាមួយនឹងទ្រង់ ហើយត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាគ្រួសារ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:៥៧១, ៥៧៩–៥៨០
បន្ទាប់ពីប៉ុន្មានខែក្រោយមក ព្រះវិហារបរិសុទ្ធបានត្រៀមរួចរាល់សម្រាប់មនុស្សដើម្បីធ្វើសេចក្តីសញ្ញានៅទីនោះ ។ ពួកបរិសុទ្ធរាប់ពាន់នាក់បានមកព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ។ ព្រិកហាំ បាននៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធរហូតដល់យប់ជ្រៅ ដើម្បីជួយសមាជិកទាំងនោះធ្វើសេចក្តីសញ្ញាជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់ ។ នៅទីបំផុត ព្រិកហាំ បានប្រាប់សមាជិកទាំងនោះថា ពួកគេត្រូវចាកចេញពីទីក្រុង ណៅវូ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:៥៨២
នៅពេលដែល ព្រិកហាំ ភ្ញាក់ពីដំណេកនៅព្រឹកបន្ទាប់ ពួកបរិសុទ្ធជាច្រើននាក់ទៀតបានកំពុងរង់ចាំនៅឯព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ។ ព្រិកហាំ បានប្រាប់ពួកគេថា វាមិនមានសុវត្ថិភាពទេក្នុងការស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងណៅវូ ។ ពួកគេត្រូវស្វែងរកផ្ទះថ្មីនៅទិសខាងលិច ។ លោកបានសន្យាថា ពួកគេអាចសាងសង់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធថ្មីមួយនៅពេលដែលពួកគេបានទៅដល់ទីនោះ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:៥៨២–៥៨៣; ២:១៣–១៤
ប៉ុន្តែពួកបរិសុទ្ធមិនបានចាកចេញទៅទេ ។ ពួកគេចង់ធ្វើសេចក្តីសញ្ញាជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់ មុនពេលពួកគេចាប់ផ្តើមដំណើររបស់ពួកគេទៅកាន់ផ្ទះថ្មី ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:៥៨៣
ព្រិកហាំ បានឃើញទឹកមុខរបស់ពួកគេ ហើយក៏បានផ្លាស់ប្តូរគំនិតរបស់លោក ។ លោកបានចំណាយពេលនៅសល់នៃថ្ងៃនោះ និងថ្ងៃបន្ទាប់ក្នុងការជួយពួកបរិសុទ្ធធ្វើសេចក្តីសញ្ញានៅក្នុងព្រះវិហារបរិសុទ្ធ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ១:៥៨៣
ឥឡូវនេះ ពួកបរិសុទ្ធបានធ្វើសេចក្តីសញ្ញាជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់ វាដល់ពេលដែលត្រូវចាកចេញពីទីក្រុងណៅវូហើយ ។ ព្រិកហាំ បានដឹងថាព្រះអម្ចាស់មានកន្លែងមួយដែលបានរៀបចំសម្រាប់ពួកគេ ។ លោកបានឃើញវានៅក្នុងការនិមិត្តមួយ ។ ពួកគេបានចាប់ផ្តើមដំណើររបស់ពួកគេ ។ អាកាសធាតុគឺត្រជាក់ និងមានដីភក់ ។ មនុស្សបានឈឺ ។ ពួកគេបានអស់ស្បៀងអាហារ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ២:១៦–១៨, ២០–២១
ពួកបរិសុទ្ធត្រូវធ្វើដំណើរដ៏សែនវែងឆ្ងាយទៀត ។ ព្រិកហាំ គិតថាតើពួកគេអាចធ្វើដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ និងលំបាកបែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច ។ លោកបានទូលអង្វរសូមជំនួយរបស់ព្រះ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ២:៤៦
ព្រះអម្ចាស់បានផ្តល់ឲ្យ ព្រិកហាំ នូវវិវរណៈមួយ ។ ទ្រង់បានបង្រៀន ព្រិកហាំ ពីរបៀបដឹកនាំពួកបរិសុទ្ធ ។ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា ពួកគេគួរតែជួយគ្នាទៅវិញទៅមកថែទាំអ្នកដែលខ្វះខាត ។
គោលលទ្ធិ និងសេចក្តីសញ្ញា ១៣៦:១–៨
ព្រះអម្ចាស់បានមានបន្ទូលថា ពួកបរិសុទ្ធគួរតែចងចាំនូវសេចក្តីសញ្ញាដែលពួកគេបានធ្វើជាមួយនឹងទ្រង់ ។ ប្រសិនបើពួកគេចងចាំសេចក្តីសញ្ញា នោះទ្រង់នឹងប្រទានពរដល់ពួកគេ និងជួយពួកគេក្នុងការធ្វើដំណើររបស់ពួកគេ ។
គោលលទ្ធិ និងសេចក្ដី សញ្ញា ១៣៦:៤, ១១, ៤២, ពួកបរិសុទ្ធ, ២:៤៧
ការធ្វើដំណើរនៅតែលំបាកខ្លាំងណាស់ ។ មនុស្សមួយចំនួនបានស្លាប់ ។ ប៉ុន្តែដោយសារតែសេចក្តីសញ្ញានៃព្រះវិហារបរិសុទ្ធរបស់ពួកគេ ពួកបរិសុទ្ធបានដឹងថាពួកគេនឹងជួបសមាជិកគ្រួសាររបស់ពួកគេម្តងទៀត ។
ប៉ុន្មានខែក្រោយមក ពួកបរិសុទ្ធដំបូងគេបានមកដល់ជ្រលងភ្នំ សលត៍ លេក ក្នុងឆ្នាំ១៨៤៧ ។ នៅពេល ព្រិកហាំ យ៉ង់ បានមើលឃើញជ្រលងភ្នំនេះ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា « នេះជាទីកន្លែងដ៏ត្រឹមត្រូវ » ។ វាជាកន្លែងដូចគ្នាដែលលោកបានឃើញនៅក្នុងការនិមិត្តមួយ ។ នេះគឺជាកន្លែងដែលពួកបរិសុទ្ធនឹងមានសុវត្ថិភាព ។ នៅទីនេះ ពួកគេអាចថ្វាយបង្គំព្រះអម្ចាស់ ហើយធ្វើកិច្ចការរបស់ទ្រង់ដោយភាពសុខសាន្ដ ។
ពួកបរិសុទ្ធ, ២:១៧, ៦៤–៦៧
ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ ពួកបរិសុទ្ធកាន់តែច្រើនឡើងបានមកដល់ទីនេះ ។ ពួកគេបានសាងសង់ព្រះវិហារបរិសុទ្ធជាច្រើនទៀត ជាកន្លែងដែលមនុស្សអាចធ្វើសេចក្តីសញ្ញាជាមួយនឹងព្រះអម្ចាស់ ។ ពួកគេបានបញ្ជូនពួកអ្នកផ្សព្វផ្សាយសាសនាទៅទូទាំងពិភពលោក ដើម្បីបង្រៀនដំណឹងល្អរបស់ព្រះយេស៊ូវគ្រីស្ទ ។ សាសនាចក្ររបស់ព្រះអង្គសង្រ្គោះបានបន្តរីកចម្រើន ដោយប្រទានពរដល់បុត្រាបុត្រីរបស់ព្រះវរបិតាសួគ៌នៅគ្រប់ទីកន្លែង ។