Hið fjölskyldumiðaða fagnaðarerindi Jesú Krists

Kenning Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu hefur fjölskylduna að þungamiðju. Musterið er nauðsynlegt í kenningu okkar um fjölskylduna. Helgiathafnirnar sem við meðtökum þar, gera okkur kleift að snúa aftur til návistar himnesks föður okkar sem eilífar fjölskyldur.

Frá og með aðalráðstefnunni í apríl 2025, hafði Russell M. Nelson forseti tilkynnt um byggingu 200 nýrra mustera. Hann hafði unun af því að tilkynna um ný musteri í lok hverrar aðalráðstefnu og við fögnuðum öll með honum. Þar sem fjöldinn allur af musterum er nú á fyrstu stigum skipulagningar og byggingar, er viðeigandi að við hægjum á tilkynningu nýrra mustera. Með samþykki Tólfpostulasveitarinnar, munum við því ekki tilkynna nein ný musteri á þessari ráðstefnu. Við munum nú halda áfram að sjá kirkjuþegnum um allan heim fyrir helgiathöfnum musterisins, þar með talið hvar og hvenær tilkynna á byggingu nýrra mustera.

Þessi hluti ræðu minnar, sem hef rétt í þessu flutt, var ritaður eftir andlát okkar ástkæra Russells M. Nelson forseta. Það sem nú fer hér á eftir, var ritað og samþykkt fyrir nokkrum vikum en stendur enn fyrir kenningar mínar, innblásnar af Drottni.

Fjölskylduyfirlýsingin, sem gefin var fyrir 30 árum, segir að „fjölskyldan er vígð af Guði“ og að hún „er kjarninn í áætlun skaparans um eilíf örlög barna hans“. Hún segir líka „að boðorð Guðs til barna hans um að margfaldast og uppfylla jörðina er enn í gildi“. Og „við lýsum því jafnframt yfir að Guð hefur boðið að hinn helgi sköpunarkraftur skuli aðeins notaður milli karls og konu í löglega vígðu hjónabandi.“ Þáverandi öldungur Russell M. Nelson, kenndi áheyrendum í Brigham Young-háskóla, að fjölskyldan væri „miðpunktur í áætlun Guðs. … Tilgangur áætlunarinnar er í raun að upphefja fjölskylduna“.

Kirkja Jesú Krists er stundum sögð vera fjölskyldumiðuð kirkja. Hún er það! Samband okkar við Guð og tilgangur hins dauðlega lífs eru útskýrð í tengslum við fjölskylduna. Fagnaðarerindi Jesú Krists er áætlun himnesks föður til heilla fyrir andabörn hans. Við getum með sanni sagt að okkur hafi fyrst verið kennt um áætlun fagnaðarerindisins í ráði hinnar eilífu fjölskyldu. Hún er framkvæmd gegnum okkar jarðnesku fjölskyldur og tilgangur hennar er að upphefja börn Guðs í eilífum fjölskyldum.

Þrátt fyrir þetta kenningarlega samhengi, er andstaða. Í Bandaríkjunum höfum við orðið fyrir öfugþróun í hjónabandi og barneignum. Í tæp hundrað ár, hefur hlutfall heimila með giftum hjónum lækkað og fæðingartíðni líka. Hjónabönd og fæðingartíðni meðlima kirkjunnar eru mun jákvæðari, en þeim hefur líka fækkað verulega. Mikilvægt er að Síðari daga heilagir glati ekki skilningi sínum á tilgangi hjónabands og virði barna. Það er sú framtíð sem við keppum að. „Upphafning er fjölskyldumál,“ hefur Nelson forseti kennt okkur. „Aðeins með endurleysandi helgiathöfnum fagnaðarerindis Jesú Krists geta fjölskyldur hlotið upphafningu.“

Hnignandi fjöldi hjónabanda og barneigna á landsvísu er skiljanlegur af sögulegum ástæðum, en gildi og hegðun Síðari daga heilagra ættu að draga úr – ekki fylgja – þeirri þróun.

Á æskuárum mínum fyrir 70 árum, bjó ég á sveitabæ afa míns og ömmu, í umhverfi þar sem næstum allt sem gerðist yfir daginn var undir handleiðslu fjölskyldunnar. Engin sjónvarpstæki eða önnur raftæki voru til staðar til að trufla fjölskylduathafnir. Aftur á móti upplifa fáir meðlimir í þéttbýlissamfélagi nútímans reglubundnar fjölskyldumiðaðar athafnir. Borgarbúseta og nútímasamgöngur, skipulögð skemmtun og háhraða samskipti, hafa stuðlað að því hjá ungmennum að þau líti á heimili sín sem gistiheimili, þar sem þau sofa og fá sér endrum og eins máltíðir og þar sem mun minna er um foreldramiðaða handleiðslu í athöfnum þeirra.

Áhrif foreldra hafa líka minnkað af því hvernig flestir núverandi meðlimir kirkjunnar afla sér tekna. Á liðnum tímum var einn mesti áhrifavaldurinn sem sameinaði fjölskyldur, það atferli að keppa saman að sameiginlegu markmiði – svo sem að yrkja óbyggðirnar eða afla sér viðurværis. Fjölskyldan var skipulögð og stjórnuð eining efnahagslegrar framleiðslu. Í dag eru flestar fjölskyldur einingar efnahagslegrar neyslu, sem krefst ekki mikils fjölskylduskipulags og samvinnu.

Eftir því sem áhrif foreldranna minnka, hafa Síðari daga heilagir enn þá ábyrgð frá Guði að kenna börnum sínum að búa sig undir örlög fjölskyldu okkar í eilífðinni (sjá Kenning og sáttmálar 68:25). Mörg okkar verða að gera þetta þegar fjölskyldur okkar eru ekki allar hefðbundnar. Hjónaskilnaður, andlát og aðskilnaður eru raunveruleiki. Ég upplifði það í þeirri fjölskyldu sem ég ólst upp í.

Faðir minn lést þegar ég var sjö ára og því ólumst ég og yngri bróðir minn og systir upp hjá ekkjumóður. Í erfiðustu aðstæðum hélt hún lífinu áfram. Hún var ein og brotin, en með hjálp Drottins, nutum við leiðsagnar af máttugri kennslu hennar um kenningu hinnar endurreistu kirkju. Hún bað um himneska aðstoð við að ala upp börnin sín og hún var blessuð! Við ólumst upp á hamingjusömu heimili, þar sem látinn faðir okkar var alltaf raunverulegur. Hún kenndi okkur að við ættum föður og hún eiginmann og að við yrðum alltaf fjölskylda, sökum musterishjónabands þeirra. Faðir okkar væri tímabundið í burtu, því Drottinn hefði kallað hann til annars verks.

Ég veit að margar aðrar fjölskyldur eru ekki svo lánsamar, en hver einasta móðir getur kennt um elsku himnesks föður og endanlegar blessanir musterishjónabands. Þið getið líka gert þetta! Áætlun himnesks föður tryggir öllum þennan möguleika. Við erum öll þakklát fyrir musterishjónabandið og væntanlegar blessanir þess að innsiglast sem eilíf fjölskylda. Líkt og móðir mín, þá höfum við unun af því að vitna í loforð Lehís til sonar hans, Jakobs, um að Guð „muni helga þrengingar [okkar okkur] til góðs“ (2. Nefí 2:2). Það á við um allar fjölskyldur Síðari daga heilagra, fullskipaðar eða ófullskipaðar eins og er. Við erum fjölskyldukirkja.

Kenningar okkar og trú á eilífar fjölskyldur styrkja okkur og tengja. Ég mun aldrei gleyma loforði móðurafa míns, Harris, þegar við börnin bjuggum á býli hans nálægt Payson, Utah. Hann færði mér þær sorglegu fréttir að faðir minn hefði látist langt í burtu, í Denver, Colorado. Ég hljóp inn í svefnherbergið, kraup við hlið rúmsins og grét af öllu hjarta. Afi kom á eftir mér, féll á kné við hlið mér og sagði: „Ég skal vera faðir þinn.“ Þetta ljúfa loforð er áhrifaríkt dæmi um hvað afar og ömmur geta gert til að fylla í skarðið þegar fjölskyldur missa meðlim eða hann vantar.

Foreldrar, einhleypir eða giftir – og aðrir, eins og afar og ömmur, sem gegna þessu hlutverki fyrir börn – eru meistarakennararnir. Árangursríkasta kennsla þeirra er með fordæmi. Áhrifasvið fjölskyldunnar er tilvalinn staður til að sýna og læra eilíf gildi, eins og um mikilvægi hjónabands og barna, tilgang lífsins og hina sönnu uppsprettu gleði. Hann er líka besti staðurinn til að læra aðrar lífsins lexíur, eins og góðvild, fyrirgefningu, sjálfsstjórn og gildi menntunar og heiðarlegrar vinnu.

Auðvitað eiga margir kirkjumeðlimir ástkæra fjölskyldumeðlimi sem tileinka sér ekki gildi og væntingar fagnaðarerindisins. Slíkir meðlimir þarfnast elsku okkar og þolinmæði. Í samskiptum við hvert annað, ættum við að hafa í huga að sú fullkomnun sem við leitumst eftir takmarkast ekki við streituvaldandi aðstæður jarðlífsins. Hin dásamlega kennsla í Kenningu og sáttmálum 138:57–59 fullvissar okkur um að iðrun og andlegur vöxtur geti haldið áfram í andaheiminum að jarðlífinu loknu. Það sem mikilvægara er, þegar fjölskyldur sameinast til að styrkja hvert annað, ættum við öll að hafa í huga að syndirnar og hina óhjákvæmilegu annmarka, sem við öll upplifum í jarðlífinu, er hægt að fyrirgefa með iðrun, sökum hinnar dýrðlegu og frelsandi friðþægingar Jesú Krists.

Frelsari okkar, Jesús Kristur, er okkar mesta fyrirmynd. Við verðum blessuð ef við lögum líf okkar eftir kenningum hans og sjálfsfórn. Að fylgja Kristi og þjóna hvert öðru, er besta lausnin gegn óeigingirni og einstaklingshyggju, sem virðist svo algeng nú á tímum.

Foreldrum ber einnig skylda til að kenna börnum sínum hagnýta þekkingu, aðra en grundvallarreglur fagnaðarerindisins. Fjölskyldur sameinast þegar þær vinna saman að þýðingarmiklum hlutum. Fjölskyldugarðar byggja upp fjölskyldusambönd. Hamingjusamar fjölskylduupplifanir styrkja fjölskylduböndin. Útilegur, íþróttaiðkun og önnur afþreying eru einkar dýrmæt til tengingar fjölskyldna. Fjölskyldur ættu að skipuleggja ættarmót til að minnast áa, sem leiðir að musterinu.

Foreldrar ættu að kenna börnum grunnfærni þess að lifa, þar á meðal að vinna í garðinum og heima. Tungumálanám er gagnlegur undirbúningur fyrir trúboðsþjónustu og nútíma lífshátt. Kennarar þessara viðfangsefna geta verið foreldrar, afar og ömmur eða stórfjölskylda. Fjölskyldur blómstra þegar þær læra saman sem hópur og eiga samráð um öll mál sem varða fjölskylduna og meðlimi hennar.

Sumir segja: „En við höfum engan tíma fyrir neitt af þessu.“ Til að finna tíma til að gera það sem er sannlega þess virði, munu margir foreldrar komast að því að þau geta vakið áhuga fjölskyldu sinnar, ef þau slökkva öll á tækjum sínum. Og foreldrar, munið að það sem þessi börn vilja raunverulega í kvöldmatinn, er tími með ykkur.

Fjölskyldur hljóta miklar blessanir ef þær biðja saman, krjúpa kvölds og morgna til að þakka fyrir blessanir og biðjast fyrir vegna sameiginlegra áhyggjuefna. Fjölskyldur eru einnig blessaðar þegar þær tilbiðja saman á kirkjusamkomum og á öðrum trúarsamkomum. Fjölskyldubönd styrkjast líka með ættarsögum, sköpun fjölskylduhefða og miðlun helgra upplifana. Spencer W. Kimball forseti minnti okkur á að „andlegar frásagnir frá eigin lífi og áa okkar … eru öflug kennslutæki“. Oft eru þær besta uppspretta innblásturs fyrir okkur og afkomendur okkar.

Ég ber vitni um Jesú Krist, sem er hinn eingetni sonur Guðs, hins eilífa föður. Hann býður okkur að fylgja sáttmálsveginum, sem leiðir til himnesks fjölskyldumóts. Innsiglunarvald prestdæmisins, sem stjórnað er með lyklunum sem endurreistir voru í Kirtland-musterinu, sameinar fjölskyldur um eilífð (sjá Kenning og sáttmálar 110:13–16). Þeir eru nú notaðir í vaxandi fjölda mustera Drottins um heim allan. Þetta er raunverulegt. Við skulum eiga hlutdeild í því, í nafni Jesú Krists, amen.