Hvetja hvert annað áfram

Nýlega las ég um atburð sem snerti mig djúpt. Hann gerðist á bandaríska meistaramótinu í frjálsum íþróttum – keppni fyrir eldriborgara.

Einn af þátttakendunum í 1.500 metra hlaupinu var hinn 100 ára gamli Orville Rogers. Höfundurinn skrifar:

„Þegar skotið var úr ræsibyssunni þutu hlaupararnir af stað og Orville fór strax í síðasta sætið, þar sem hann var einn alla keppnina og skokkaði þar mjög hægt. [Þegar] síðasti hlauparinn á undan Orville lauk hlaupinu, átti Orville enn tvo og hálfan hring eftir. Nærri 3.000 áhorfendur sátu hljóðir og horfðu á hann hreyfast hægt eftir brautinni – algjörlega, hljóðlega og óþægilega einsamlan.

[En] þegar hann hóf síðasta hringinn reis mannfjöldinn á fætur, fagnandi og klappandi. Þegar hann nálgaðist lokasprettinn var mannfjöldinn öskrandi. Með fagnandi hvatningu þúsunda áhorfenda, kallaði Orville eftir síðustu orkudropum sínum. Mannfjöldinn fagnaði gríðarlega þegar hann fór yfir marklínuna og var faðmaður af keppinautum sínum. Orville veifaði auðmjúkur og þakklátur til mannfjöldans og gekk af brautinni með nýju vinum sínum.“

Þetta var fimmta keppni Orvilles í mótinu og í öllum hinum greinunum hafði hann einnig lent í síðasta sæti. Sumir gætu hafa freistast til að dæma Orville og hugsað með sér að hann hefði ekki einu sinni átt að keppa, á sínum aldri – að hann ætti ekki heima á brautinni vegna þess að hann lengdi grein sína fyrir alla aðra.

En þrátt fyrir að vera alltaf síðastur, sló Orville fimm heimsmet þennan dag. Enginn sem fylgdist með honum keppa hefði trúað því að það væri mögulegt, en hvorki áhorfendur né keppinautar hans voru dómararnir. Orville braut engar reglur og dómararnir lækkuðu enga staðla. Hann hljóp sömu keppni og uppfyllti sömu kröfur og allir aðrir keppendur. En erfiðleikastig hans – í þessu tilfelli aldur hans og takmörkuð líkamleg geta – var tekið með í reikninginn með því að setja hann í 100-plús aldursskiptinguna. Og í þeim flokki sló hann fimm heimsmet.

Rétt eins og það þurfti mikið hugrekki fyrir Orville að stíga út á brautina í hvert sinn, þá þarf líka mikið hugrekki fyrir sumar systur okkar og bræður að stíga inn á svið lífsins dag hvern, vitandi að þau kunni að verða dæmd af ósanngirni, jafnvel þótt þau geri sitt besta gegn ógnvekjandi líkum til að fylgja frelsaranum og heiðra sáttmála sína við hann.

Hvar sem við búum í heiminum, sama hver aldur okkar er, þá er það grundvallarþörf fyrir okkur öll að finna að við tilheyrum, að finna að við séum eftirsótt og þörf sé fyrir okkur og að líf okkar hafi tilgang og merkingu, burtséð frá aðstæðum okkar eða takmörkunum.

Í síðasta hring keppninnar fögnuðu áhorfendur Orville mjög og gáfu honum styrk til að halda áfram. Það skipti ekki máli að hann var síðastur. Fyrir þátttakendur og mannfjöldann snerist þetta um miklu meira en keppni. Á margan hátt var þetta fallegt dæmi um elsku frelsarans í verki. Þegar Orville lauk keppni glöddust allir saman.

Á sama hátt og meistaramótið, þá geta söfnuðir okkar og fjölskyldur verið staðir til samansöfnunar, þar sem við hvetjum hvert annað áfram – sáttmálssamfélög sem eru drifin áfram af elsku Krists til hvers annars – að hjálpa hvert öðru að sigrast á hvaða áskorun sem við stöndum frammi fyrir, veita hvert öðru styrk og hvatningu án þess að dæma hvert annað. Við þörfnumst hvers annars. Guðlegur styrkur er afleiðing einingar, þess vegna einsetur Satan sér að sundra okkur.

Því miður er stundum erfitt fyrir sum okkar að fara í kirkju af ýmsum ástæðum. Það gæti verið einhver sem glímir við spurningar um trú eða einhver sem er með félagsfælni eða þunglyndi. Það gæti verið einhver sem er frá öðru landi eða af öðrum kynþætti eða einhver sem hefur aðra lífsreynslu eða aðra sýn á hlutina, sem gæti fundist hann eða hún ekki passa í sama mót. Það gætu jafnvel verið svefnvana og tilfinningalega útkeyrðir foreldrar ungbarna og ungra barna eða einhver sem er einhleypur í söfnuði uppfullum af hjónum og fjölskyldum. Það gæti einnig verið einhver sem er að safna hugrekki til að snúa aftur eftir margra ára fjarveru eða einhver með þráláta tilfinningu um að standa ekki undir væntingum og muna aldrei ná að tilheyra.

Russell M. Nelson forseti sagði: „Ef hjón í deild ykkar skilja eða ungur trúboði kemur of snemma heim eða ungmenni efast um vitnisburð sinn, þurfa þau ekki á dómi ykkar að halda. Þau þurfa að upplifa kærleika Jesú Krists sem endurspeglast í orðum ykkar og gjörðum.“

Upplifun okkar í kirkjunni er ætlað að framkalla mikilvæg tengsl við Drottin og hvert annað, sem eru svo nauðsynleg fyrir líkamlega, tilfinningalega og andlega velferð okkar. Innbyggð í þeim sáttmálum sem við gerum við Guð, allt frá skírn, er ábyrgð okkar að elska og annast hvert annað, sem meðlimi í fjölskyldu Guðs, meðlimi í líkama Krists, og ekki bara til að haka við reit á aðgerðarlista sem ætlast er til að við ljúkum við.

Kristilegur kærleikur og umhyggja er æðri og heilagri. Kærleikurinn er hin hreina ást Krists. Eins og Nelson forseti kenndi: „Kærleikur knýr okkur til að ‚bera hvers annars byrðar‘ [Mósía 18:8] fremur en að hrúga byrðum á hvert annað.“

Frelsarinn sagði: „Á því munu allir þekkja að þér eruð mínir lærisveinar ef þér berið elsku hver til annars.“ Nelson forseti hefur líka bætt við: „Kærleikur er helsta einkenni hins sanna fylgjenda Jesú Krists. Boðskapur frelsarans er skýr: Sannir lærisveinar hans byggja upp, lyfta, uppörva, sannfæra og innblása. … Það skiptir miklu máli hvernig við tölum við og um aðra.“

Kennsla frelsarans varðandi þetta er mjög einföld. Þetta er dregið saman í Gullnu reglunni: Allt sem þér viljið að aðrir menn geri yður, það skuluð þér og þeim gera. Setjið ykkur í spor þessa einstaklings og komið fram við hann eins og þið mynduð vilja að komið væri fram við ykkur ef þið væruð í þeirra sporum.

Kristileg framkoma gagnvart öðrum nær langt út fyrir fjölskyldu okkar og söfnuði. Það á líka við um systur okkar og bræður sem eru annarrar trúar eða alls engrar trúar. Það á líka við um bræður okkar og systur frá öðrum löndum og menningarheimum og þá sem hafa aðrar stjórnmálaskoðanir. Við tilheyrum öll fjölskyldu Guðs og hann elskar öll börn sín. Hann þráir að börn hans elski hann og einnig hvert annað.

Líf frelsarans var fordæmi um að elska, safna saman og upplyfta, jafnvel þeim sem samfélagið hafði dæmt útskúfaða og óhreina. Hann er fordæmi sem okkur er boðið að fylgja. Við erum hér til að þróa kristilega eiginleika og að lokum verða eins og frelsari okkar. Fagnaðarerindi hans er ekki gátlisti; það er fagnaðarerindi þess að verða – verða eins og hann er og elska eins og hann gerir. Hann vill að við verðum fólk Síonar.

Þegar ég var tæplega þrítug fór ég í gegnum tímabil djúps þunglyndis og á þeim tíma var eins og sá raunveruleiki að Guð væri til, væri skyndilega horfinn. Ég get ekki útskýrt tilfinninguna fyllilega öðruvísi en að segja að mér fannst ég algjörlega týnd. Frá því að ég var barn hafði ég ætíð vitað að faðir minn á himnum væri til staðar og að ég gæti talað við hann. En á þeim tíma vissi ég ekki lengur hvort Guð væri til. Ég hafði aldrei upplifað neitt þessu líkt áður á ævinni og mér leið eins og öll undirstaðan mín væri að hrynja.

Af því leiddi að það var erfitt fyrir mig að fara í kirkju. Ég fór en það var að hluta til vegna þess að ég óttaðist að vera stimpluð „óvirk“ eða „minna virk“ og ég var hrædd við að verða úthlutuð sem verkefni einhvers. Það sem ég þurfti virkilega á að halda á þessum tíma, var að finna raunverulegan kærleika, skilning og stuðning frá þeim sem í kringum mig voru, ekki dómhörku.

Sumar af þeim ályktunum sem ég var hrædd um að fólk myndi draga um mig, hafði ég sjálf dregið um aðra þegar þeir komu ekki reglulega í kirkju. Þessi sársaukafulla persónulega reynsla kenndi mér dýrmæta lexíu um ástæðu þess að okkur hefur verið boðið að dæma ekki hvert annað ranglátlega.

Eru einhverjir á meðal okkar sem þjást í þögn og eru hræddir um að aðrir komist að leyndri baráttu þeirra, vegna þess að þeir vita ekki hver viðbrögðin verða?

Einungis Drottinn þekkir fyllilega hversu miklir erfiðleikar okkar eru, er við hlaupum okkar lífsins hlaup – byrðarnar, áskoranirnar og hindranirnar sem við stöndum frammi fyrir og aðrir fá oft ekki séð. Aðeins hann skilur að fullu þau lífsbreytandi sár og áföll sem sum okkar kunna að hafa upplifað á liðinni tíð og enn hafa áhrif á okkur á líðandi stundu.

Oft dæmum við jafnvel okkur sjálf harkalega og hugsum með okkur að við ættum að vera komin mun lengra á leið. Einungis Drottinn þekkir til fulls einstaklingsbundnar takmarkanir okkar og getu, og er þess vegna sá eini sem er fyllilega hæfur til að dæma frammistöðu okkar.

Systur og bræður, verum eins og áhorfendur í sögunni og hvetjum hvert annað áfram á lærisveinsvegferð okkar, hverjar sem aðstæður okkar eru! Það krefst þess ekki að við brjótum reglur eða lækkum staðla. Það er í raun annað æðsta boðorðið – að elska náunga okkar eins og okkur sjálf. Eins og frelsarinn hefur sagt: „Allt sem þér gerðuð einum minna minnstu … hafið þér gert mér,“ til góðs eða ills. Hann sagði okkur líka: „Ef þér eruð ekki eitt, eruð þér ekki mínir.“

Sá tími mun koma í lífi okkar allra að það verðum við sem þurfum á hjálp og hvatningu að halda. Við skulum einsetja okkur núna að gera það alltaf fyrir hvert annað. Þegar við gerum það, munum við þróa meiri einingu og veita frelsaranum rými til að framkvæma sitt helga verk að lækna og umbreyta hverju okkar.

Hvert og eitt ykkar sem kunnið að finnast þið vera langt á eftir í þessari keppni lífsins, þessari ferð jarðlífsins, haldið endilega áfram. Einungis frelsarinn getur fyllilega dæmt um stöðu ykkar á þessari stundu og hann er samúðarfullur og réttvís. Hann er hinn mikli dómari fyrir lífsins keppni og einungis hann skilur fyllilega erfiðleikastig hlaupsins sem þið hlaupið, gangið eða skokkið í gegnum. Hann mun taka tillit til takmarkana ykkar, getu, lífsreynslu ykkar og hinna huldu byrða sem þið berið, sem og þrá hjarta ykkar. Þið gætuð líka verið að slá táknræn heimsmet. Ekki missa vonina. Haldið áfram! Verið áfram! Þið tilheyrið vissulega! Drottinn þarfnast ykkar og við þörfnumst ykkar!

Hvar sem þið búið í heiminum, hversu afskekkt sem það kann að vera, hafið þá ætíð hugfast að himneskur faðir og frelsari ykkar þekkja ykkur algerlega og elska ykkur fullkomlega. Þeir gleyma ykkur aldrei. Þeir vilja leiða ykkur heim.

Hafið augun á frelsaranum. Hann er járnstöngin ykkar. Sleppið honum ekki. Ég ber vitni um að hann lifir og að þið getið treyst honum. Ég ber líka vitni um að hann hvetur ykkur áfram.

Megum við öll fylgja fordæmi frelsarans og hvetja hvert annað áfram, er bæn mín í nafni Jesú Krists, amen.