Brosandi andlit og þakklátt hjarta
Mikilleiki okkar heilögu í Afríku verður jafnvel enn augljósari er þeir standa frammi fyrir áskorunum lífsins og kröfum vaxandi kirkju.
Fyrir rétt rúmu ári, var ég leystur frá verkefni mínu í forsætisráði hinna Sjötíu, breyting sem kynnt var hér á aðalráðstefnu. Þar sem nafnið mitt var lesið upp á svipuðum tíma og þegar tilkynnt var um þá sem urðu fyrrverandi aðalvaldhafar, töldu margir að ég væri einnig að ljúka þjónustutíma mínum. Eftir ráðstefnuna bárust mér fjölmargar þakklætisorðsendingar og góðar óskir fyrir næsta æviskeið lífs míns. Sumir buðust jafnvel til að kaupa húsið mitt í North Salt Lake. Það var gott að finna að mín yrði saknað og einnig að vita að við myndum ekki eiga í vandræðum með að selja húsið okkar að starfslokum. En það er enn ekki komið að því.
Ég og Monica fórum í nýja verkefni mínu til hinnar fallegu Afríku, þar sem kirkjan blómstrar. Það hefur verið blessun að þjóna meðal hinna trúföstu heilögu á Suður-Afríkusvæðinu og verða vitni að elsku Drottins til þeirra. Það er hvetjandi að sjá fjölskyldur af mismunandi uppruna, þar á meðal marga farsæla og vel menntaða kirkjumeðlimi, helga tíma sinn og hæfileika til þjónustu annarra.
Á sama tíma, miðað við lýðfræðilega stöðu svæðisins, er margt efnalítið fólk að ganga í kirkjuna og breyta lífi sínu með blessunum trúfastrar tíundar og menntunartækifæra kirkjunnar. Úrræði eins og Success in School, EnglishConnect, hið heimslæga BYU–Pathway og Varanlegi menntunarsjóðurinn blessa mörg líf, einkum þeirra sem tilheyra hinni upprennandi kynslóð.
James E. Faust forseti sagði eitt sinn: „Sagt hefur verið að kirkjan laði ekki endilega að sér frábært fólk, heldur geri hún oftar venjulegt fólk frábært.“
Mikilleiki okkar heilögu í Afríku verður jafnvel enn augljósari er þeir standa frammi fyrir áskorunum lífsins og kröfum vaxandi kirkju. Þeir nálgast þær alltaf með jákvæðu viðhorfi. Þeir endurspegla vel hina vel þekktu kenningu Russells M. Nelson forseta:
„Gleðin sem við finnum hefur lítið að gera með aðstæður okkar í lífinu, en þess meira með það sem við einblínum á í lífinu.
Þegar við einblínum á sáluhjálparáætlun Guðs … og Jesú Krist og fagnaðarerindi hans, þá getum við fundið gleði, þrátt fyrir það sem gerist – eða gerist ekki – í lífi okkar.“
Þeir finna gleði, þrátt fyrir áskoranir sínar. Þeir hafa lært að samband okkar við frelsarann geri okkur mögulegt að takast á við erfiðleika með brosi á andliti og þakklæti í hjarta.
Ég ætla að miðla nokkrum af upplifunum mínum með þessum trúföstu heilögu, sem útskýra þessa reglu, og byrja á Mósambík.
Mósambík
Fyrir nokkrum mánuðum var ég í forsæti stikuráðstefnu eins árs gamallar stiku sem þegar hafði tíu einingar. Rúmlega 2.000 manns fylltu litlu kapelluna og þrjú tjöld sem fyrir utan stóðu. Stikuforsetinn er 31 árs, eiginkona hans 26 ára og þau eiga tvö lítil börn. Hann leiðir þessa vaxandi og krefjandi stiku án þess að mögla – aðeins með brosi á andliti og þakklæti í hjarta.
Í viðtali við patríarkann, komst ég að því að eiginkona hans var alvarlega veik og hann átti erfitt með að sjá fyrir umönnun hennar. Eftir að hafa rætt málið við stikuforsetann, veittum við henni prestdæmisblessun. Ég spurði patríarkann hve margar patríarkablessanir hann veitti að meðaltali.
„Átta til tíu,“ sagði hann.
Ég spurði: „Á mánuði?“
Hann svaraði: „Á viku!“ Ég ráðlagði honum að það væri ekki skynsamlegt að gera svona margar yfir hverja helgi.
„Öldungur Godoy,“ sagði hann, „þau koma í hverri viku, líka nýir meðlimir og mörg ungmenni.“ Aftur, engar kvartanir – aðeins brosandi andlit og þakklátt hjarta.
Eftir laugardagshluta stikuráðstefnunnar, á leið minni á hótelið, tók ég eftir fólki sem var að kaupa mat við veginn seint um kvöldið. Ég spurði bílstjórann minn að ástæðu þess að það gerði þetta þegar það væri svona dimmt, fremur en á daginn. Hann svaraði að það væri að vinna á daginn, til að hafa peninga til að versla síðar.
„Ó, það er að vinna í dag til að borða á morgun,“ sagði ég.
Hann leiðrétti mig: „Nei, það vinnur á daginn, til að borða á kvöldin.“ Ég hafði vonað að aðstæður meðlima okkar væru betri, en hann staðfesti að margir stæðu frammi fyrir svipuðum áskorunum í þessum landshluta. Morguninn eftir, á sunnudagshlutanum okkar og nýlega meðvitaður um aðstæður þeirra, varð ég jafnvel enn hrærðari af brosandi andlitum þeirra og þakklátu hjarta.
Sambía
Á leiðinni á samkomu á sunnudeginum, sáum ég og stikuforsetinn hjón ganga meðfram veginum með ungabarn og tvö ung börn. Við stoppuðum og buðum þeim far. Þau voru hissa og ánægð. Þegar ég spurði hversu langt þau þyrftu að ganga til kapellunnar, svaraði faðirinn að það gæti tekið 45 mínútur upp í klukkustund, allt eftir hraða barnanna. Þau tókust á við þetta ferðalag fram og til baka, alla sunnudaga, án nokkurs mögls – aðeins með brosandi andliti og þakklátu hjarta.
Malaví
Sunnudag nokkurn, fyrir stikuráðstefnu, heimsótti ég tvær greinar sem notuðu almenningsskóla sem samkomuhús. Mér ofbauð fábrotið og látlaust ástand bygginganna, sem skorti jafnvel ýmis grundvallarþægindi. Þegar ég hitti nokkra meðlimi þar, hugðist ég biðjast afsökunar á bágbornum aðstæðum samkomuhúss þeirra, en þau voru ánægð með að hafa stað í nágrenninu til að koma saman á, til að komast hjá hinni venjubundnu löngu göngu. Aftur voru engar kvartanir – aðeins brosandi andlit og þakklátt hjarta.
Simbabve
Eftir laugardagsleiðtogaþjálfun, fór stikuforsetinn með mig á sunnudagssamkomur sem haldnar voru í leiguhúsnæði. 240 manns voru þar saman komnir. Biskupinn kynnti tíu nýja meðlimi sem skírðust í vikunni. Söfnuðurinn skiptist yfir í tvö lítil herbergi, þar sem nokkrir meðlimir sátu einnig fyrir utan bygginguna og horfðu á samkomuna gegnum glugga og dyr. Aftur voru engar kvartanir – aðeins brosandi andlit og þakklátt hjarta.
Lesótó
Ég heimsótti þetta fallega litla land, sem líka er þekkt sem „fjallaríkið“, til að sjá kirkjuumdæmi búa sig undir að verða stika. Eftir samkomur á laugardegi, sótti ég sunnudagsþjónustur í einni af greinum þeirra í leiguhúsnæði. Sakramentisherbergið var yfirfullt af fólki sem stóð fyrir utan dyrnar til að taka þátt. Ég sagði greinarforsetanum að hann þyrfti stærra hús. Mér til undrunar sagði hann mér að þetta væri aðeins um helmingur meðlima hans. Hinn helmingurinn myndi mæta eftir seinni klukkustundina á aðra sakramentissamkomu. Aftur voru engar kvartanir – aðeins brosandi andlit og þakklátt hjarta.
Ég kom svo aftur til Lesótó síðar vegna banaslyss í umferðinni, þar sem nokkur ungmenni okkar áttu hlut að máli, sem öldungur D. Todd Christofferson hefur þegar minnst á hér áður. Þegar ég heimsótti fjölskyldurnar og leiðtogana bjóst ég við dapurlegu andrúmslofti. Í stað þess hitti ég sterka og þrautseiga heilaga, sem tókust á við aðstæður á upplyftandi og hvetjandi hátt.
Mpho Aniciah Nku, 14 ára, á þessari mynd, fórnarlamb slyssins sem lifði af, lýsti þessu vel með eigin orðum: „Treystið Jesú og lítið ætíð til hans, því hjá honum munið þið finna frið og hann mun hjálpa ykkur í lækningarferlinu.“
Þetta eru aðeins nokkur dæmi þar sem við urðum vitni að jákvæðu viðhorf fólksins, vegna þess að það hefur fagnaðarerindi Jesú Krists að þungamiðju lífs síns. Það veit hvar finna má hjálp og von.
Græðandi kraftur frelsarans
Hvers vegna getur frelsarinn liðsinnt þeim og okkur, hverjar sem aðstæður lífs okkar eru? Svarið má finna í ritningunum:
„Og hann mun ganga fram og þola alls kyns sársauka, þrengingar og freistingar. …
Hann mun kynnast vanmætti þess, svo að hjarta hans fyllist miskunn … svo að … fólki hans verði best liðsinnt í vanmætti þess.“
Líkt og öldungur David A. Bednar kenndi, þá er enginn líkamlegur sársauki, angist eða veikleiki sem við upplifum sem frelsarinn þekkir ekki. „Á veikleikastundu getum við hrópað: ,Enginn skilur [það sem ég geng í gegnum]. …‘ Mögulega veit það engin manneskja. En sonur Guðs fær algjörlega skilið og þekkt.“ Og hvers vegna? Vegna þess að „hann skynjaði og bar byrðar okkar áður en við gerðum það“.
Ég lýk með vitnisburði mínum um orð Krists í Matteusi 11:
„Komið til mín, öll þér sem erfiðið og þunga eruð hlaðin, og ég mun veita yður hvíld.
Takið á yður mitt ok og lærið af mér því að ég er hógvær og af hjarta lítillátur og þá munuð þér finna hvíld sálum yðar.
Því að mitt ok er ljúft og byrði mín létt.“
Á sama hátt og hinir heilögu í Afríku, veit ég að þetta loforð er raunverulegt. Það er raunverulegt þar og það er raunverulegt alls staðar. Um þetta vitna ég í nafni Jesú Krists, amen.