Einfaldleiki í Kristi

Fyrir þrjátíu og þremur árum hlaut ég köllun til að þjóna sem trúboði í Ogden-trúboðinu í Utah. Þar sem ég var frá Evrópu, voru nokkrar staðbundnar hefðir í Utah, eins og „grænt hlaup með gulrótum“ og „jarðarfararkartöflur“, auðvitað svolítið sérkennilegar að því að mér fannst!

Ég var hins vegar mjög hrifinn af tryggð og lærisveinsdómi margra hinna heilögu, þeim mikla fjölda fólks sem sótti kirkjusamkomur og umfangi fullvirkrar kirkjudagskrár. Þegar trúboði mínu lauk, vildi ég vera viss um að gleðin sem ég upplifði og sá andlegi styrkur og þroski sem ég sá, yrði einnig mögulegur fyrir framtíðarfjölskyldu mína. Ég var staðráðinn í því að snúa fljótt til baka, til að lifa lífinu í „skugga hinna ævarandi hæða“.

Drottinn hafði þó aðrar áætlanir. Fyrsta sunnudaginn minn heima, kallaði vitur biskupinn mig til að þjóna sem Piltafélagsforseti deildar okkar. Ég komst fljótt að því, þegar ég þjónaði þessum frábæra piltahópi, að gleðin sem hlýst af því að vera lærisveinn Krists hefur lítið að gera með stærð kirkjusamkoma eða umfang dagskrárinnar.

Þegar ég giftist svo fallegu konunni minni, Margret, ákváðum við því af gleði að vera áfram í Evrópu og ala upp börn okkar í Þýskalandi, heimalandi okkar. Saman urðum við vitni að því sem Russell M. Nelson forseti kenndi fyrir mörgum árum: „Gleðin sem við finnum hefur lítið að gera með okkar lífsins aðstæður, en þess meira með það sem við einblínum á í lífinu.“ Þegar Kristur og boðskapur fagnaðarerindis hans eru þungamiðjan í lífi okkar, getum við upplifað allar blessanir lærisveinsins, hvar sem við búum.

Í heimi sem er sífellt veraldlegri, flóknari og ruglingslegri, með mismunandi og oft mótsagnarkenndum boðskap og kröfum, hvernig getum við þá forðast að augu okkar blindist og hjörtun herðist og að við einblínum áfram á hin „auðskiljanlegu og mjög dýrmætu atriði“ fagnaðarerindis Jesú Krists? Á glundroðatíma veitti Páll postuli hinum heilögu í Korintu góð ráð, með því að minna þá á að einblína á „einlæga og hreina tryggð við Krist“.

Kenningar Krists og lögmál fagnaðarerindisins eru svo einföld að jafnvel lítil börn fá skilið þau. Við getum haft aðgang að endurleysandi krafti Jesú Krists og hlotið allar þær andlegu blessanir sem himneskur faðir hefur fyrirbúið okkur, með því að iðka trú á Jesú Krist, iðrast, láta skírast, helgast með gjöf heilags anda og standast allt til enda. Nelson forseti lýsti þessari ferð svo fallega sem „sáttmálsveginum“ og ferlinu að verða „trúfastir lærisveinar Jesú Krists“.

Ef boðskapurinn er svona einfaldur, af hverju virðist þá áskorunin að lifa eftir lögmáli Krists og fylgja fordæmi hans oft svona mikil? Það gæti verið að við misskiljum einfaldleika sem eitthvað sem auðvelt er að ná án fyrirhafnar eða kostgæfni. Að fylgja Kristi krefst stöðugrar viðleitni og sífelldra breytinga. Við þurfum að „losa [okkur] úr viðjum hins náttúrlega manns og verða … sem barn“. Þetta felur í sér að „treysta Drottni“ og sleppa flækjunum, rétt eins og lítil börn gera. Að beita kenningu Krists á einfaldaðan og einbeittan hátt, mun hjálpa okkur að finna gleði í daglegu lífi, veita leiðsögn í köllunum okkar, svara sumum af erfiðustu spurningum lífsins og veita okkur styrk til að takast á við stærstu áskoranir okkar.

En hvernig getum við á hagkvæman hátt innbyggt þennan einfaldleika í ævilanga ferð okkar sem lærisveinar Krists? Nelson forseti minnti okkur á að einblína á „hreinan sannleika, hreina kenningu og hreina opinberun“ er við leitumst við að fylgja frelsaranum. Það að spyrja sig reglulega „hvað myndi Drottinn Jesús Kristur vilja að ég gerði?“ opinberar djúpstæða leiðsögn. Það að fylgja fordæmi hans veitir örugga leið í gegnum óvissuna og kærleiksríka, leiðandi hönd til að halda í daglega. Hann er Friðarhöfðinginn og góði hirðirinn. Hann er huggari okkar og hjálpari. Hann er bjarg okkar og hæli. Hann er vinur – vinur ykkar og vinur minn! Hann býður okkur öllum að elska Guð, halda boðorð hans og elska náunga okkar.

Þegar við veljum að fylgja fordæmi hans og sækja fram með trú á Krist, meðtaka kraft friðþægingar hans og minnast sáttmála okkar, mun kærleikur fylla hjörtu okkar, von og lækning lyfta anda okkar og í stað biturleika og sorgar koma þakklæti og þolinmæði til að bíða eftir fyrirheitnum blessunum. Stundum gætum við þurft að fjarlægja okkur frá óheilbrigðum aðstæðum eða leita til fagaðila. En í öllum tilvikum getum við, með því að beita einföldum reglum fagnaðarerindisins, unnið úr áskorunum lífsins að hætti Drottins.

Stundum vanmetum við styrkinn sem við hljótum af einföldum verkum eins og bæn, föstu, ritningarnámi, daglegri iðrun, því að meðtaka sakramentið vikulega og tilbiðja reglulega í húsi Drottins. Þegar okkur verður ljóst að við þurfum ekki að vinna „erfitt verk“ og við einblínum á að beita hreinni og einfaldri kenningu, förum við að sjá hvernig fagnaðarerindið „virkar dásamlega“ fyrir okkur, jafnvel við erfiðustu aðstæður. Við finnum styrk og „traust frammi fyrir Guði“, jafnvel þegar við upplifum sorg. Öldungur M. Russell Ballard hefur margsinnis minnt okkur á það að „það er í þessum einfaldleika sem [við munum] finna … frið, gleði og hamingju“.

Með því að beita einfaldleikanum sem er í Kristi, setjum við fólk í forgang fram yfir ferli og eilíf sambönd fram yfir skammtímahegðun. Við einblínum á „það sem mestu skiptir“ í verki Guðs til sáluhjálpar og upphafningar, í stað þess að festast í stjórnun hirðisþjónustu okkar. Við gerum okkur frjáls til að forgangsraða því sem við getum gert, frekar en að íþyngja okkur með því sem við getum ekki gert. Drottinn minnti okkur á: „Þreytist þess vegna ekki á að gjöra gott, því að þér eruð að leggja grunninn að miklu verki. Og af hinu smáa sprettur hið stóra.“ Hvílík kröftug hvatning til að breyta af einfaldleika og auðmýkt, hverjar sem aðstæður okkar eru.

Amma mín, Marta Cziesla, var dásamlegt fordæmi þess að gera „hið smáa og einfalda“ svo að hið stóra yrði að veruleika. Við kölluðum hana ástúðlega Oma Cziesla. Oma tók á móti fagnaðarerindinu í litla þorpinu Selbongen í Austur-Prússlandi, ásamt langömmu minni, þann 30. maí 1926.

Marta Cziesla (til hægri) á skírnardegi sínum.

Hún unni Drottni og fagnaðarerindi hans og var staðráðin í að halda sáttmálana sem hún hafði gert. Árið 1930 giftist hún afa mínum, sem ekki var meðlimur kirkjunnar. Þegar hér var komið var orðið útilokað fyrir Oma að sækja kirkjusamkomur, því býlið hans afa míns var langt í burtu frá næsta söfnuði. Hún einbeitti sér þó að því sem hún gat gert. Oma hélt áfram að biðjast fyrir, lesa ritningarnar og syngja söngva Síonar.

Sumir gætu hafa talið að hún væri ekki lengur virk í trú sinni, en það var fjarri sannleikanum. Þegar frænka mín og faðir fæddust var ekkert prestdæmi á heimilinu og engar kirkjusamkomur eða aðgangur að helgiathöfnum í nágrenninu, þá gerði hún aftur það sem hún gat gert og einbeitti sér að því að kenna börnum sínum „að biðja og ganga grandvör frammi fyrir Drottni“. Hún las fyrir þau úr ritningunum, söng með þeim söngva Síonar og bað auðvitað með þeim – á hverjum degi. Fullkomlega heimilismiðuð kirkjuupplifun.

Árið 1945 þjónaði afi minn langt að heiman í stríðinu. Þegar óvinir færðust nær býli þeirra, tók Oma litlu börnin sín tvö og yfirgaf ástkært býli þeirra til að leita skjóls á öruggari stað. Eftir erfiða og lífshættulega ferð, leituðu þau loks skjóls í Norður-Þýskalandi í maí 1945. Þau áttu ekkert eftir nema spjarirnar sem þau stóðu í. Oma hélt þó áfram og gerði það sem hún gat: hún baðst fyrir með börnum sínum – á hverjum degi. Hún söng með þeim söngva Síonar, sem hún hafði lært utanbókar – á hverjum degi.

Lífið var mjög erfitt og í mörg ár snerist lífið einfaldlega um að tryggja að matur væri á borðum. En árið 1955 fór faðir minn, þá 17 ára, í iðnskóla í Rendsburg. Hann gekk fram hjá byggingu og sá lítið skilti á útveggnum, þar sem á stóð: „Kirche Jesu Christi der Heiligen der Letzten Tage“ – „Kirkja Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu.“ Hann hugsaði: „Þetta er áhugavert. Þetta er kirkja móður minnar.“ Þegar hann kom heim, sagði hann Oma að hann hefði fundið kirkjuna hennar.

Þið getið rétt ímyndað ykkur hvernig henni hefur liðið eftir næstum 25 ár án sambands við kirkjuna. Hún var ákveðin að mæta næsta sunnudag og sannfærði föður minn um að koma með sér. Rendsburg var meira en 32 kílómetra frá litla þorpinu þar sem þau bjuggu. Það kom þó ekki í veg fyrir að Oma færi í kirkju. Næsta sunnudag steig hún á hjólið sitt og hjólaði með föður mínum til kirkju.

Þegar sakramentissamkoman hófst, settist pabbi minn á aftasta bekkinn og vonaði að þessu lyki fljótlega. Þetta var kirkjan hans Oma en ekki hans. Það sem hann sá var ekki mjög uppörvandi: aðeins nokkrar eldri konur viðstaddar og tveir ungir trúboðar sem í raun stjórnuðu öllu á samkomunni. En svo tóku þau að syngja og sungu söngva Síonar sem faðir minn hafði heyrt frá því hann var lítill drengur: „Ó, kom þú örugg Herrans heilög sveit,“ „Ó, minn faðir,“ „Lof syngið honum.“ Að heyra þessa litlu hjörð syngja þá söngva Síonar sem hann hafði þekkt síðan úr barnæsku, snerti hjarta hans og hann vissi þegar í stað og án efa að kirkjan væri sönn.

Fyrsta sakramentissamkoman sem amma mín fór á eftir 25 ár var samkoman þar sem faðir minn hlaut persónulega staðfestingu um sannleiksgildi hins endurreista fagnaðarerindis Jesú Krists. Hann skírðist þremur vikum síðar, 25. september 1955, ásamt afa mínum og frænku.

Það eru liðin yfir 70 ár frá þessari fámennu sakramentissamkomu í Rendsburg. Ég hugsa oft um Oma, hvernig henni hlýtur að hafa liðið á þessum einmanalegu nóttum, að gera þá litlu, einföldu hluti sem hún gat gert, eins og að biðja, lesa og syngja. Þegar ég stend hér í dag á aðalráðstefnu og tala um Oma, kostgæfni hennar við að halda sáttmála sína og treysta Drottni þrátt fyrir erfiðleika, fyllir það hjarta mitt með auðmýkt og þakklæti – ekki einungis fyrir hana heldur fyrir svo marga af okkar dásamlegu heilögu um allan heim sem einblína á einfaldleikann í Kristi í sínum erfiðu áskorunum, sem sjá ef til vill litlar breytingar núna en treysta því að hið stóra muni gerast einhvern daginn í framtíðinni.

Mér hefur lærst af eigin reynslu að hið smáa og einfalda í fagnaðarerindinu og að einblína í trú á Krist, leiðir til sannrar gleði, gerir máttug kraftaverk að veruleika og veitir okkur fullvissu um að allar fyrirheitnar blessanir muni verða að veruleika. Þetta er jafn satt fyrir ykkur og það er satt fyrir mig. Með orðum öldungs Jeffreys R. Holland: „Sumar blessanir koma fljótt, aðrar seint og enn aðrar koma ekki fyrr en á himnum; en hvað varðar þá sem taka á móti fagnaðarerindi Jesú Krists, þá munu þær koma.“ Um þetta vitna ég einnig í nafni Jesú Krists, amen.