Jesús Kristur og þitt nýja upphaf

Jesús „gekk um [og] gerði gott“. Við lesum þessa einföldu greinargerð í Postulasögunni. Hvílíkt vanmat felst í þessari setningu! Jesús fór vissulega um og gerði gott! Hann er kjarni – og uppspretta – allt góðs! Hann helgaði öllu sínu jarðneska lífi því að gera gott. Hann er „miskunnsamur og náðugur, … seinn til reiði [og örlátur]“, óendanlega gæskuríkur og miskunn hans er ævarandi.

Hvers kyns tilraun til að lýsa eða draga saman gæsku hans og miskunn væri vanmat! Líkt og Jóhannes postuli reyndi að tjá, þá myndi sannarlega „öll veröldin … ekki rúma þær bækur sem þá yrðu ritaðar“ ef við reyndum að skrá hverja birtingu á gæsku frelsarans.

Þau tilteknu dæmi sem við höfum gert ódauðleg í ritningunum um að Jesús fór um og „gerði gott“, vekja djúpa lotningu og undrun, sérstaklega þegar við hugleiðum virkilega hvernig það gæti hafa verið að vera á staðnum, að verða vitni að kraftaverkum hans, meðtaka kennslu hans og upplifa lækningu hans. Hann ræddi við hina félagslega útskúfuðu, hann snerti hina sjúku og óhreinu, hann færði þreyttum hughreystingu, hann kenndi frelsandi sannleika og hann kallaði syndara til iðrunar. Öllum holdsveikum, blindum og saurlífskonum; hinum lömuðu, daufu og mállausu; hverri syrgjandi móður, örvæntingarfullum föður og syrgjandi ekkju; hinum fordæmdu, forsmáðu og þjáðu; hinum líkamlega og andlega dauðu, bauð hann nýtt upphaf. Já, enn og aftur yfirgengilegt vanmat!

Allt sem hann sagði og gerði veitti þeim nýtt upphaf sem hann læknaði, blessaði, kenndi og frelsaði frá synd. Hann dró sig ekki í hlé frá þeim og hann mun vissulega ekki draga sig í hlé frá ykkur. Ímyndið ykkur á þessu augnabliki að heyra frá honum eitthvert þessara lífgefandi orða:

„Barnið mitt, syndir þínar eru fyrirgefnar.“

„Stúlka litla, ég segi þér, rís upp!“

„Verð þú hreinn!“

„Ég sakfelli þig ekki heldur. Far þú. Syndga ekki framar.“

„Dóttir, trú þín hefur bjargað þér. Far þú í friði.“

Orð frelsarans til þessara einstaklinga voru stutt, en með þeim málaði hann víðáttumikinn og nýjan sjóndeildarhring fyrirgefningar, lækningar, endurreisnar, friðar og eilífs lífs. Dásamlegu tíðindin eru þau að hann býður þér og mér sama nýja upphafið. Öll getum við fengið nýtt upphaf fyrir tilstilli og sökum Jesú Krists. Jafnvel þú. Nýtt upphaf er kjarni áætlunar föðurins fyrir börn hans. Þetta er kirkja nýs upphafs! Þetta er kirkja ferskrar byrjunar!

Við erum „endurfædd“ í skírninni með vatni og andanum og getum „lifað nýju lífi“. Hversu mikla von veitir þetta nýja upphaf þeim sem hafa verið þjakaðir af byrðum syndar eða þjáðst af afleiðingum vandræða í lífinu og örðugra sambanda? Jesús þarfnaðist sjálfur ekki fyrirgefningar synda sinna eða fersks upphafs í lífinu, samt var hann skírður, til að sýna okkur nákvæmlega leiðina að hinu nýja upphafi sem hann hefur markað hverju okkar.

Og nýja upphafið okkar gerist ekki bara einu sinni. Okkur hættir til að halda að skírnin sé eina tækifærið okkar fyrir nýtt upphaf. Hún er það ekki. Við höfum ekki bara eitt tækifæri. Þetta nýja upphaf getur gerst á hverjum degi! Sannarlega í hverri viku er við neytum lítils brauðbita og drekkum vatn úr litlum bolla til minningar um gjöf hins fullkomna frelsara okkar, sem dó í þeim skýra tilgangi að veita okkur nýtt upphaf, eins oft og við þurfum! Jesús gefur okkur nýtt upphaf eins oft og við þurfum.

Með skuldbindingu og fögnuði yfir nýju lífi í Kristi, getum við orðið „nýr maður“ þar sem hið liðna verður að engu og allt verður nýtt. Hvers lags létti færir þess konar ný dögun þeirri sál sem heldur áfram að reyna, með því að velja áfram trú á mátt frelsara okkar til að lækna og endurreisa, þrátt fyrir hörmuleg áföll þess að lifa í föllnum heimi? Frelsarinn gafst aldrei upp á ásetningi sínum um að framfylgja vilja föðurins og ljúka sínu guðlega friðþægingarverki, jafnvel í gegnum sársauka sem olli því að hann skalf, blóð draup úr hverri svitaholu, hann þjáðist á líkama og í anda og að hann bað þess að hinn beiski bikar yrði fjarlægður. Enn á ný sýndi hann okkur hvernig trúfast þolgæði gagnvart Guði lítur út.

Með hverjum sáttmála sem við gerum og öllu sem við gerum til að halda hann, getum við hlotið „nýtt hjarta“ og fyllri merkingu „nýs anda“. Smátt og smátt, því meira sem við bjóðum gæsku hans í hjörtu okkar og rekum út sjálfseyðandi raddirnar í höfði okkar, verðum við fólk hans, vegna þess að við gerum hann sannlega að Guði okkar. Jesús vill ákaft verða konungur okkar og hirðir og friðarhöfðingi og við getum valið að gera hann þannig í eigin hjarta og huga.

Iðrun opnar okkur dyr að nýju upphafi, ferskri byrjun og öðru tækifæri. Kenningar okkar kæra Russells M. Nelsons forseta hafa eytt misskilningi um guðlega gjöf iðrunar og ég held að við séum loksins að byrja að skilja það.

Það er spennandi að heyra ungmennin okkar lýsa hver merking iðrunar er fyrir þau. Ég heyrði nýlega stúlku segja, með bros á vör: „Þegar ég hugsa um iðrun, daglega iðrun, finn ég ótrúlega gleði og von. Ég finn fyrir elsku og hamingju himnesks föður og frelsara míns. Ég er óhrædd við að koma til himnesks föður í bæn og biðja hann um hjálp við hvað sem ég á erfitt með. Ég veit að þeir eru ekki að reyna að standa mig að verki við að gera eitthvað rangt. Faðmur þeirra er galopinn. Þetta er iðrun fyrir mér,“ sagði hún. Þessi stúlka skilur að vegna Jesú Krists getur hún fengið nýtt upphaf!

Þarft þú á nýju upphafi að halda? Getur þú byrjað upp á nýtt, jafnvel þú? Hugsið um fólkið sem frelsarinn þjónaði – fólkið sem hann kenndi, læknaði, reisti upp, fyrirgaf og endurheimti. Valdi hann það eftir ákveðinni efnahagsstétt eða bakgrunni? Gerði hann greinarmun á réttlátum og syndugum? Sérvaldi hann fólk vegna þess að það átti meira skilið eða naut meiri elsku? Nei.

Sumir komu til hans með mikla trú og trúðu á lækningamátt hans – líkt og konan með blóðlátið, rómverski hundraðshöfðinginn sem átti deyjandi þjón, líkþrái maðurinn, Jaírus og Bartímeus blindi. Hvert þeirra lagði trú sína að veði í þeirri von um að gæska og máttur rabbínans frá Nasaret myndi breyta lífi þeirra og framtíðarhorfum. Og það gerði hann. Hann leyfði lækningu sinni að flæða.

Jesús blessaði þó líka þá sem höfðu óstöðuga trú, líkt og föður veika barnsins sem hrópaði, ef til vill eins og þið hafið gert: „[Drottinn], ég trúi, hjálpa þú vantrú minni.“ Hann úthellti jafnvel samúð yfir þá sem höfðu alls ekki leitað hans, eins og konuna sem staðin var að hórdómi, ekkjuna frá Nain, fatlaða manninn við Betesda–laugina og manninn sem fæddist blindur. Hafið þið fundið hann fara um og gera gott í lífi ykkar, jafnvel þrátt fyrir að þið hafið ekki leitað hans eða fylgt honum?

Hverri þessari ritningarpersónu og öllum þeim sem vildu hlusta og bregðast við, veitti hann nýtt upphaf, hvort sem það var nýtt líf með fyrirgefningu synda eða nýtt líf með lækningu frá sjúkdómum eða nýtt líf með upprisu frá dauðum.

Hvaða þýðingu hefur það fyrir þig og fyrir mig? Góðvild hans og miskunn og elskandi gæska eiga sér engin takmörk. Nýtt upphaf er kjarni áætlunar föðurins! Fersk byrjun er verk sonarins! Ný dögun, nýir kaflar og ný tækifæri eru hinn einfaldi kjarni góðra tíðinda fagnaðarerindisins!

Hafið þið verið of lengi fjarri sáttmálum ykkar til að fá nýtt upphaf? Nei. Hafið þið gert þetta eða hitt of oft til að fá annað tækifæri? Nei. Hafið þið farið of langt frá Kristi til að hann geti hjálpað ykkur að skrifa nýja sögu héðan í frá? Nei. Andstæðingurinn er sá eini sem nýtur góðs af þeirri hugmynd að þið séuð of djúpt sokkin. Þið eruð það ekki.

Og nýtt upphaf er notað í meira en aðeins syndir okkar og mistök. Fyrir gæsku og náð frelsarans, getum við fengið ferskt upphaf sem knýr fram breytingar á gömlu hugarfari, slæmum venjum, geðstirðri skapgerð, neikvæðu viðhorfi, vanmáttugum tilfinningum og tilhneigingu til að ásaka aðra og forðast persónulega ábyrgð. Þið getið í raun breytt hlutum um ykkur sjálf, sem hafa verið að þjaka ykkur í mörg ár. Þið getið byrjað upp á nýtt með mætti meistara nýs upphafs. Hann þreytist aldrei á að gefa okkur nýtt upphaf.

Við þau sem glíma við sömu syndina eða sama áfallið aftur og aftur: Haldið áfram. Hann hefur ekki sett vegatálma á leið ykkar. Hann hefur ekki takmarkað fjölda annarra tækifæra ykkar. Sækið fram. Haldið áfram að leggja ykkur fram. Leitið hjálpar frá þeim sem umhverfis ykkur eru. Treystið á hið nýja upphaf sem er til staðar fyrir ykkur í hvert sinn sem þið snúið aftur til föður ykkar af einlægu hjarta. Skiljið vísvitandi syndir, léttvægar endurtekningar og drambsama uppreisn eftir þar sem það á heima. Þið þurfið ekki að vera þau sem þið voruð áður fyrr. Takið nýju upphafi ykkar fagnandi, öðru, þriðja eða fjórða – eða hundraðasta – tækifærinu sem ykkur er boðið með friðþægingarblóði Jesú Krists.

Ég er ólýsanlega þakklátur fyrir hið nýja upphaf sem mér hefur verið gefið og þau sem mér verða boðin í framtíðinni.

Frelsari okkar mælti fram eitt vanmat að lokum, en án þess væri engin ástæða til vonar eða fögnuðar í dag. Eftir þjáningarnar í Getsemane og í lok hinnar kvalafullu krossfestingu, sagði hann einfaldlega: „Það er fullkomnað.“ Spádómurinn um Messías hafði uppfyllst og full greiðsla skuldar mannkyns vegna synda og þjáninga hafði verið greidd. Hann lýsti því yfir að hans óendanlega og eilífa fórn væri „fullkomnuð“. Friðþægingu hans lauk þó ekki fyrr en hann sjálfur upplifði nýtt líf á þriðja degi, hið nýja upphaf sem dýrðleg, upprisin vera fyrir tilstilli máttar föðurins.

Þar sem hann gerði ætíð það sem var þóknanlegt föður hans og vegna þess að hann „laut vilja föðurins í öllu“, geta þú og ég átt nýtt upphaf. Takið vinsamlega á móti ykkar nýja upphafi, jafnvel í dag, einmitt núna. Jesús Kristur er höfundur og fullkomnari trúar okkar og skrifar með okkur óteljandi nýja kafla. Hann er upphafið og endirinn – endir smánar okkar og þjáninga og upphaf nýs lífs í honum, sem leyfir okkur að hljóta náð hans og skilja við fortíðina og byrja upp á nýtt með nýrri dögun, eins oft og við þurfum. Sannarlega mun hans „gæfa og náð fylgja [okkur] alla ævidaga [okkar]“. Í nafni Jesú Krists, amen.