Það nafn sem þér eruð kölluð með

Russell M. Nelson forseti kenndi að ef Drottinn talaði beint til okkar, myndi hann í fyrsta lagi ganga úr skugga um að við skildum hið sanna auðkenni okkar: að við séum börn Guðs, börn sáttmálans og lærisveinar Jesú Krists. Sérhver önnur tilnefning mun að lokum bregðast okkur.

Ég lærði þetta sjálfur þegar elsti sonur minn fékk fyrsta farsímann sinn. Hann byrjaði spenntur að skrá nöfn fjölskyldu sinnar og vina sem tengiliði. Dag einn, tók ég eftir að mamma hans hringdi. Á skjánum birtist nafnið „Móðir“. Þetta var skynsamleg og virðulegt val – og ég viðurkenni að það ber vott um virðingu fyrir betra foreldrinu á heimili okkar. Ég varð auðvitað forvitinn. Hvaða nafn hafði hann gefið mér?

Ég fletti í gegnum tengiliði hans og bjóst við að ef Wendi væri „Móðir“ hlyti ég að vera „Faðir“. Ekki þarna. Ég leitaði að „Pabbi“. Enn ekkert. Forvitni mín breyttist í vægar áhyggjur. „Kallar hann mig ‚Corey‘?“ Nei. Ég hugsaði með mér, sem síðustu tilraun: „Við erum fótboltamenn – kannski kallar hann mig ‚Pelé‘.“ Óskhyggja. Að lokum hringdi ég sjálfur í númerið hans og tvö orð birtust á skjánum hans: „Ekki móðir“!

Bræður og systur, með hvaða nafni eruð þið kölluð?

Jesús nefndi fylgjendur sína mörgum nöfnum: Lærisveina. Syni og dætur. Börn spámannanna. Sauði. Vini. Ljós heimsins. Heilaga. Hvert þeirra hefur eilífa þýðingu og undirstrikar persónulegt samband við frelsarann.

En meðal þessara nafna rís eitt ofar hinum – nafn Krists. Í Mormónsbók kenndi Benjamín konungur kröftuglega:

„Ekkert annað nafn er til, sem sáluhjálp veitir. Þess vegna vil ég, að þér takið á yður nafn Krists. …

Og svo mun við bera, að hver sá, sem þetta gjörir, mun fundinn verða Guði til hægri handar, því að hann mun þekkja nafnið, sem honum er gefið, því að hann mun kallaður verða í nafni Krists.“

Þeir sem taka á sig nafn Krists verða lærisveinar hans og vitni. Í Postulasögunni lesum við að eftir upprisu Jesú Krists, var útvöldum vitnum boðið að bera vitni um að hver sá sem trúði á Jesú, lét skírast og tók á móti heilögum anda, myndi öðlast fyrirgefningu synda. Þeir sem tóku á móti þessum helgiathöfnum voru í kirkjunni, urðu lærisveinar og voru kallaðir kristnir. Mormónsbók lýsir líka trúuðum á Krist sem kristnum og sáttmálslýð Guðs sem „börnum Krists, sonum hans og dætrum hans“.

Hver er merking þess að vera kölluð með nafni Krists? Það þýðir að gera og halda sáttmála, að hafa hann ávallt í huga, halda boðorð hans og vera „fús að … standa sem vitni Guðs, alltaf, í öllu og alls staðar“. Það þýðir að standa með spámönnum og postulum er þeir bera boðskap Krists – ásamt kenningum hans, sáttmálum og helgiathöfnum – um allan heim. Það merkir líka að þjóna öðrum til að lina þjáningar, vera ljós og vekja öllum mönnum von í Kristi. Þetta er auðvitað ævilangt ferli. Spámaðurinn Joseph Smith kenndi „að enginn maður nái slíku trúarstigi á augabragði“.

Þar sem ferðalag lærisveinsins tekur tíma og fyrirhöfn, sem byggist „orð á orð ofan og setning á setning ofan“, þá er auðvelt að láta titla heimsins trufla sig. Þeir gefa aðeins tímabundið gildi og verða aldrei nóg einir og sér. Endurlausn og það sem eilífðarinnar er „felst [eingöngu] … í heilögum Messíasi“. Þess vegna er bæði tímabært og viturlegt að fylgja hinni spámannlegu leiðsögn um að setja lærisveinshlutverkið í forgang, einkum á tímum svo margra radda og áhrifavalda. Þetta var kjarninn í leiðsögn Benjamíns konungs, þegar hann sagði: „Ég vildi, að þér hefðuð hugfast að varðveita ætíð nafn [Krists] í hjörtum yðar, … [að þér þekkið] röddina, sem mun kalla yður, og einnig það nafn, sem hann gefur yður.“

Ég hef séð þetta í minni eigin fjölskyldu. Langafi minn, Martin Gassner, breyttist að eilífu vegna þess að auðmjúkur greinarforseti svaraði kalli frelsarans. Árið 1909 voru erfiðir tímar í Þýskalandi og peningarnir voru naumir. Martin starfaði sem suðumaður í pípuverksmiðju. Hann viðurkenndi sjálfur að flestir útborgunardagar enduðu í að drekka, reykja og bjóða í drykki á kránni. Eiginkona hans varaði hann loks við því að ef hann tæki ekki sinnaskiptum, myndi hún yfirgefa hann.

Dag einn hitti samstarfsmaður Martins hann á leiðinni á krána og var með krumpaðan trúarlegan bækling í hendinni. Hann hafði fundið hann á götunni og sagði við Martin að hann hefði fundið fyrir einhverju öðruvísi eftir að hafa lesið bæklinginn, sem hét Was wissen Sie von den Mormonen? eða Hvað veist þú um mormónana? Ég er viss um að titillinn hafi breyst.

Heimilisfangið sem stimplað var á bakhliðina var rétt nógu læsilegt til að ráða hvar kirkjan var staðsett. Hún var töluvert í burtu, en þeir voru snortnir af því sem þeir lásu og ákváðu að taka lestina þennan sunnudag til að kanna málið. Þegar þeir komu á ákvörðunarstað, komust þeir að því að heimilisfangið var ekki sú kirkja sem þeir höfðu búist við, heldur útfararstofa. Martin hikaði – því í raun hljómaði kirkja á útfararstofu aðeins of mikið eins og pakkatilboð.

Uppi, í leigðum sal, fundu þeir hins vegar lítinn hóp heilagra. Maður nokkur bauð þeim að koma á vitnisburðarsamkomu. Martin var snortinn af andanum og var svo hrifinn af hinum einföldu og innilegu vitnisburðum, að hann gaf vitnisburð sinn. Og það var þarna, á þessum ólíklegasta stað, sem hann sagðist þegar vita að það hlyti að vera satt.

Maðurinn kynnti sig eftir á sem greinarforsetann og spurði hvort þeir hygðust koma aftur. Martin útskýrði að hann byggi of langt í burtu og hefði ekki efni á að ferðast vikulega. Greinarforsetinn sagði einfaldlega: „Fylgið mér.“

Þeir gengu nokkrar húsaraðir að nálægri verksmiðju þar sem vinur greinarforsetans starfaði. Eftir stutt samtal var bæði Martin og vini hans boðið starf. Greinarforsetinn leiddi þá síðan að íbúðarblokk og útvegaði fjölskyldum þeirra húsnæði.

Allt þetta gerðist á innan við tveimur klukkustundum. Fjölskylda Martins flutti í vikunni á eftir. Sex mánuðum síðar voru þau skírð. Maðurinn sem eitt sinn var þekktur sem vonlaus fyllibytta, varð svo ákafur í nýrri trú sinni að bæjarbúar byrjuðu að kalla hann, ef til vill ekki af mikilli ástúð, „prestinn“.

Hvað greinarforsetann varðar, þá get ég ekki sagt ykkur hvað hann hét – það hefur glatast í tímans rás. En ég kalla hann lærisvein, erindreka, kristinn, miskunnsaman Samverja og vin. Áhrifa hans gætir enn 116 árum síðar og ég stend á herðum lærisveinsdóms hans.

„Sagt er að hægt sé að telja frækorn í einu epli, en ekki eplin sem koma út frá einu frækorni.“ Fræið sem greinarforsetinn gróðursetti hefur gefið af sér óteljandi ávexti. Hann hefði ekki grunað að 48 árum síðar yrðu nokkrar kynslóðir fjölskyldu Martins, beggja vegna hulunnar, innsiglaðar í Bernarmusterinu í Sviss.

Ef til vill eru bestu prédikanirnar þær sem við heyrum aldrei en þær sem við sjáum með hljóðlátum, hæverskum gjörðum og verkum í lífi venjulegs fólks sem reynir að líkjast Jesú, gengur um og gerir gott. Það sem þessi vinsamlegi greinarforseti gerði var ekki hluti af gátlista. Hann var einfaldlega að lifa eftir fagnaðarerindinu, eins og því er lýst í bók Alma: „Þeir [sendu] því engan á burt … hungraðan, þyrstan [eða] sjúkan. … Þeir [voru] örlátir við alla, jafnt aldna og unga, … jafnt karla sem konur.“ Og eitt atriði sem við ættum ekki að líta fram hjá, þá sendu þeir enga burt „hvort sem þau voru í kirkjunni eða utan hennar“.

Líkt og Joseph Smith sagði, þá þekkja þeir sem taka á sig nafn Krists að „sá sem fylltur er elsku Guðs lætur sér ekki einungis nægja að blessa fjölskyldu sína, heldur fer hann um allan heim, óþreyjufullur eftir að blessa allt mannkyn“.

Þannig lifði Jesús. Í raun gerði hann svo mikið að lærisveinar hans gátu ekki skrifað það allt niður. Postulinn Jóhannes skrifaði: „En margt er það annað sem Jesús gerði og yrði það hvað eina upp skrifað ætla ég að öll veröldin mundi ekki rúma þær bækur sem þá yrðu ritaðar.“

Við skulum kappkosta að fylgja fordæmi Krists, gera gott og hafa lærisveinshlutverkið í ævilöngum forgangi, svo að í hvert sinn sem við eigum samskipti við aðra, muni þeir finna elsku Guðs og staðfestingarkraft heilags anda. Síðan getum við tekið undir með langafa mínum og milljónum annarra sem hafa lýst yfir, líkt og lærisveinninn Andrés: „Við höfum fundið Messías!“

Þegar allt kemur til alls, skilgreinir heimurinn ekki auðkenni okkar. En lærisveinshlutverk okkar er skilgreint af helgiathöfnunum sem við meðtökum, sáttmálunum sem við höldum og þeirri elsku sem við sýnum Guði og náunganum, einfaldlega með því að gera gott. Eins og Nelson forseti kenndi, þá erum við sannlega börn Guðs, börn sáttmálans, lærisveinar Jesú Krists.

Ég ber vitni um að Jesús Kristur lifir og hefur endurleyst okkur. Hann er sá sem sagði: „Ég kalla á þig með nafni, þú ert minn.“ Í nafni Jesú Krists, amen.