Yfirgef ekki eigin miskunn

Skólakennari kenndi einu sinni að hvalur – jafnvel þótt hann væri stór – gæti ekki gleypt mann vegna þess að hvalir hafa lítinn háls. Stúlka ein mótmælti: „En hvalur gleypti Jónas.“ Kennarinn svaraði: „Það er ómögulegt.“ Stúlkan var enn ekki sannfærð og sagði: „Jæja, þegar ég kem til himna, þá mun ég spyrja hann.“ Kennarinn hæddist að henni og sagði: „Hvað ef Jónas var syndari og fór ekki til himna?“ Stúlkan svaraði: „Þá getur þú spurt hann.“

Við hlæjum, en við ættum ekki að missa af þeim krafti sem saga Jónasar býður hverjum „sem leitar hamingjunnar í … sannri auðmýkt“, sérstaklega þeir sem eiga í erfiðleikum.

Guð fyrirskipaði Jónasi að fara til „Níníve“ til að prédika iðrun. En Níníve var grimmur óvinur Ísraels til forna – svo Jónas heldur þegar í stað í hina áttina, á báti, til Tarsis. Þegar hann siglir burt frá köllun sinni, brestur á stormur. Jónas er viss um að óhlýðni hans sé orsökin og býðst því til að vera kastað fyrir borð. Þetta lægir ógnarhafið, sem bjargar skipsfélögum hans.

Kraftaverk verður og Jónas sleppur við dauða þegar „stór fiskur“ sem Drottinn „bjó til“ gleypir hann. En hann dvelur á þessum ótrúlega dimma og rotna stað í þrjá daga, þar til honum er loksins spýtt út á þurra jörð. Þar samþykkir hann köllun sína til Níníve. En þegar borgin iðrast og sleppur við tortímingu, þá gremst Jónas yfir miskunninni sem óvinum hans var sýnd. Guð kennir Jónasi þolinmóður að hann elskar öll börn sín og leitast við að bjarga þeim.

Hrasandi oftar en einu sinni í skyldum sínum gefur Jónas skýran vitnisburð um að „allir eru fallnir“ í jarðlífinu. Við tölum ekki oft um vitnisburð um fallið. En að hafa kenningarlegan skilning og andlegan vitnisburð um hvers vegna hvert og eitt okkar glímir við siðferðislegar, líkamlegar og aðstæðubundnar áskoranir er mikil blessun. Hér á jörðinni vex ljótt illgresi, jafnvel sterk bein brotna, og alla „skortir Guðs dýrð“. En þetta jarðneska ástand – afleiðing af ákvörðunum Adams og Evu – er nauðsynlegt fyrir sjálfa ástæðu tilvistar okkar: „til þess að [við megum] gleði njóta“! Eins og fyrstu foreldrar okkar lærðu, gátum við aðeins ímyndað okkur, hvað þá notið, sannrar hamingju, með því að bragða beiskjuna og finna fyrir sársauka fallins heims.

Vitnisburður um fallið afsakar ekki synd eða slaka nálgun á lífsskyldum, sem ávallt kalla eftir kostgæfni, dyggð og ábyrgð. En það ætti að milda gremju okkar þegar eitthvað fer bara úrskeiðis, eða við sjáum siðferðisbrest hjá fjölskyldumeðlimi, vini eða leiðtoga. Of oft veldur þetta því að við veltum okkur upp úr gagnrýni eða gremju sem rænir trú okkar. Staðfastur vitnisburður um fallið getur hjálpað okkur að líkjast Guði eins og Jónas lýsir honum, það er að segja „líknsömum og miskunnsömum Guði, þolinmóðum og gæskuríkum“ við alla – þar með talið okkur sjálf – í óhjákvæmilega ófullkomnu ástandi okkar.

Saga Jónasar sýnir fram á meira en bara áhrif fallsins, hún beinir okkur kröftuglega til þess sem getur frelsað okkur frá þessum áhrifum. Sjálfsfórn Jónasar til að bjarga skipsfélögum sínum er sannarlega eins og Kristur myndi gera. Og þrisvar sinnum þegar Jesús er beðinn um kraftaverk til tákns um guðdómleika sinn, segir hann að aðeins „tákn Jónasar“ verði gefið og bendir á að eins og „Jónas var í kviði stórhvelisins þrjá daga og þrjár nætur og eins mun Mannssonurinn vera þrjá daga og þrjár nætur í skauti jarðar“. Sem tákn um fórnardauða frelsarans og dýrlega upprisu hans, gæti Jónas verið ófullkominn. En þetta er líka það sem gerir persónulegan vitnisburð hans um Jesú Krist og skuldbindingu við hann, sem hann bar í maga hvalsins, svo hjartnæma og innblásandi.

Kveinstafir Jónasar koma frá góðum manni í kreppu, sem að mestu leyti er hans eigin verk. Fyrir hina heilögu, þegar hörmung er afleiðing ávana, athugasemdar eða ákvörðunar sem eru ámælisverð, þrátt fyrir svo margar aðrar góðar fyrirætlanir og einlæga viðleitni til réttlætis, getur það verið sérstaklega lamandi og skilið eftir sig þá tilfinningu að vera yfirgefin. En hver sem orsök eða umfang hörmungar er sem við stöndum frammi fyrir, þá er alltaf hægt að finna von, lækningu og hamingju. Hlýðið á Jónas:

„Í neyð minni kallaði ég til Drottins …; úr djúpi heljar hrópaði ég. …

Þú varpaðir mér niður á hyldýpi á reginhafi …

[og ég sagði]: Ég er burt rekinn frá augum þínum. Samt mun ég enn fá að líta þitt heilaga musteri.

Vötnin ætluðu að drekkja mér, hyldýpið umlukti mig og þangið vafðist mér um höfuð.

Ég steig niður að rótum fjallanna … en þú leiddir mig lifandi upp úr glötunargröfinni. …

Er ég var að dauða kominn minntist ég Drottins og bæn mín kom … í þínu heilaga musteri.

Þeir sem dýrka fánýta hjáguði hafa brugðið trúnaði við Drottin.

Ég vil færa þér fórn og syngja þér þakkarsálm. Heitið, sem ég hef unnið, vil ég efna. Hjálpin er hjá Drottni.“

Þótt það séu mörg ár síðan, get ég sagt ykkur nákvæmlega hvar ég sat og nákvæmlega hvernig mér leið, þegar ég uppgötvaði þennan ritningarstað djúpt í kjafti persónulegs vítis. Fyrir alla þá sem finna í dag eins og ég gerði þá – að þið séuð útskúfuð, sokkin í dýpstu vötn, með þang vafið um höfuðið og umkringd úthafsfjöllum sem brotna allt í kringum ykkur – þá er bæn mín, innblásin af Jónasi: Yfirgef ekki eigin miskunn. Þið hafið beinan aðgang að guðlegri hjálp og lækningu þrátt fyrir mannlega galla ykkar. Þessi ótrúlega miskunn kemur fyrir milligöngu Jesú Krists. Vegna þess að hann þekkir og elskar ykkur fullkomlega, býður hann ykkur það sem ykkar „eigið“, sem þýðir að það er fullkomlega til þess fallið og hannað til að lina persónulegar kvalir ykkar og græða ykkar sérstaka sársauka. Svo, fyrir Guðs sakir og ykkar, snúið ekki baki við því. Meðtakið það. Byrjið á því að neita að hlusta á „lygar og hégóma“ andstæðingsins sem freistar ykkar til að halda að lausn sé að finna í því að sigla frá andlegri ábyrgð ykkar. Fylgið heldur fordæmi hins iðrandi Jónasar. Hrópið til Guðs. Snúið til musterisins. Haldið í sáttmála ykkar. Þjónið Drottni, kirkju hans og öðrum með fórnfýsi og þakkargjörð.

Að gera þetta, færir ykkur sýn á sérstakan sáttmálskærleika Guðs til ykkar – það sem hebreska biblían kallar hesed. Þið munuð sjá og finna kraft trúfastrar, óþreytandi, óþrjótandi „miskunnar“ Guðs sem getur gert ykkur „máttug … til … frelsunar“ frá hvaða synd eða bakslagi sem er. Snemmbúin og mikil angist getur skyggt á þá sýn í fyrstu. En þegar þið haldið áfram að „efna það sem [þið hafið heitið]“, mun slík sýn skína skærar og skærar í sálu ykkar. Og með þeirri sýn munuð þið ekki aðeins finna von og lækningu heldur, ótrúlegt en satt, munið þið finna gleði, jafnvel mitt í aðstæðum ykkar. Russell M. Nelson forseti kenndi okkur svo vel: „Þegar við einblínum á sáluhjálparáætlun Guðs … og Jesú Krist og fagnaðarerindi hans, þá getum við fundið gleði, þrátt fyrir það sem gerist – eða gerist ekki – í lífi okkar. Gleðin á rætur í honum og er sökum hans.“

Hvort sem við stöndum frammi fyrir mikilli hörmung, líkt og Jónas, eða daglegum áskorunum okkar ófullkomna heims, þá er boðið það sama: Yfirgef ekki eigin miskunn. Lítið á tákn Jónasar, hins lifandi Krists, hans sem reis upp úr þriggja daga gröf sinni og sigraði allt – fyrir ykkur. Snúið til hans. Trúið á hann. Þjónið honum. Brosið. Því að í honum og honum einum, er að finna hina fullkomnu og gleðilegu lækningu frá fallinu, sem við öll þurfum svo brýnt á að halda og leitum auðmjúklega að. Ég ber vitni um að það er sannleikur. Í hinu helga nafni Jesú Krists, amen.