Uppskrift góðu tíðindanna

Ef þið hafið einhvern tíma heimsótt heimaríki mitt, Louisiana, þekkið þið líklega marga af bragðgóðu réttunum okkar – gumbo, jambalaya, étouffée og listinn heldur áfram og áfram.

Af og til gerist ég nógu djarfur til að elda eina af þessum bragðgóðu uppskriftum. Óskjalfest lokaskref, eftir að öllum innihaldsefnum hefur verið blandað saman og nákvæmum leiðbeiningum hefur verið fylgt, er að gera lokabragðpróf og sjá hvort eitthvað vantar. Á þeim tímapunkti get ég heyrt kreólsku matreiðslugoðsagnirnar hvísla í eyru mín: „Settu meira ‚Tony‘s‘ í það.“ „Tony‘s“ er kreólskt krydd búið til í Opelousas, Louisiana, heimabæ mínum. Það er oft notað sem „leynda innihaldsefnið“ til að bæta fyrir ófullkomleikann sem gerður var þegar uppskriftinni var fylgt.

Ég og Michelle eiginkona mín nutum þess heiðurs að þjóna sem trúboðsleiðtogar í Louisiana. Hefð var fyrir því hjá okkur að kenna trúboðunum að elda sérstöku uppskriftina hennar að jambalaya síðasta kvöldið í trúboðsheimilinu áður en þeir sneru aftur til fjölskyldna sinna. Til viðbótar við vitnisburð sinn um hið endurreista fagnaðarerindi Jesú Krists, þá kunnu trúboðarnir að meta uppskriftir er þeir luku trúboði sínu.

Fyrir nokkrum mánuðum var ég að skoða miðlasafn kirkjunnar og sá hlekk að stuttu myndbandasafni sem heitir Endurreisnarsamræður við Russell M. Nelson forseta. Titill eins stutta myndbandsins á listanum fangaði athygli mína og fékk mig til að brosa. Það heitir: „Ritningarnar eru uppskriftir Guðs að hamingjuríku lífi.“ Ég smellti strax á þetta tveggja mínútna myndband og horfði á Nelson forseta kenna hópi Barnafélagsbarna einfaldan og kraftmikinn boðskap um það hvernig við getum verið hamingjusöm. Hann kenndi: „Ef þið bakið köku, fylgið þið leiðbeiningunum, er það ekki? Og þið munið ná góðum árangri í hvert skipti, er það ekki?“

Hann hélt áfram og talaði um að verða fljótlega 95 ára: „Fólk segir: ‚Hvað borðar þú? Hvert er leyndarmálið?‘“ Hann svaraði: „Leyndarmálið kallast ritningarnar. Þið gætuð lesið þær og prófað þær.“

Jæja, þar höfum við það. Einfalda leyndarmálið að hamingjuríku lífi er einfaldlega það að fylgja uppskrift Guðs eins og hún er útskýrð í ritningunum. Ég kalla hana „uppskrift góðu tíðindanna“.

Hvað gerir maður ef eitthvað fer úrskeiðis við að fylgja uppskriftinni? Í uppskrift góðu tíðindanna er „leynda innihaldsefnið“ innbyggt til að tryggja að maður nái að lokum alltaf að gera hana rétt. Jesús Kristur er alltaf svarið.

Ég held að við eigum öll stundir þar sem okkur finnst innihaldsefnin okkar ekki vera nógu góð eða við eigum í erfiðleikum með að fylgja leiðbeiningunum, ef til vill gerum við eitthvað rangt eða eitthvað gerist sem við höfum ekki stjórn á og svo framvegis.

Hvaða ráð er til við þessu? Það er einfaldlega að bæta við meira af því sem býður Jesú Kristi í líf ykkar.

Hvernig gæti það þá litið út að bæta meira af Jesú Kristi við líf ykkar?

Þegar ég þjónaði sem trúboðsforseti naut ég þeirrar ánægju að hitta alla ungu trúboðana okkar augliti til auglitis á sex vikna fresti. Á þessum einstaklingsfundum var algengt að trúboðar leituðu leiðsagnar um það hvernig þeir gætu bætt skilvirkni félagasamband sitt.

Eitt sinn kom trúboði í einkaviðtal sitt og settist niður. Ég gat séð á líkamstjáningu hans að eitthvað hvíldi þungt á huga hans. Ég spurði: „Um hvað viltu tala í dag, öldungur?“ Hann lýsti sumum af þeim erfiðleikum sem hann átti með félaga sinn og hvernig þeir höfðu áhrif á getu þeirra til að sinna trúboðsstarfinu. Með tár í augum, horfði hann á mig og spurði: „Hvað ætti ég að gera, forseti?“

Á þessu augnabliki vissi ég satt best að segja ekki hvernig ég ætti að svara honum. Eftir stutta stund, spurði ég hann hvort það væri í lagi að við krypum saman í bæn til að hljóta leiðsögn andans. Hann samþykkti það og við krupum saman og báðumst fyrir um innblástur.

Eftir bænina krupum við áfram í stutta stund og settumst síðan í stólana andspænis hvor öðrum. Ég spurði hvort við gætum lesið saman ritningarvers. Þegar við opnuðum ritningarnar, gerði ég hlé og sagði við hann: „Öldungur, þegar við lesum þetta ritningarvers, spurðu þig vinsamlega eftirfarandi spurningar: Ef ég lifi eftir þessum eiginleikum, mun það bæta samstarfið við félaga minn og trúboðsstarf okkar?“

Svo opnuðum við Moróní 7:45 og lásum upphátt: „Og kærleikurinn er langlyndur og góðviljaður, og öfundar ekki. Hann hreykir sér ekki upp, leitar ekki síns eigin, reiðist ekki auðveldlega, hugsar ekkert illt, fagnar ekki yfir misgjörðum, heldur fagnar í sannleikanum, þolir allt, trúir öllu, vonar allt, umber allt.“

Öldungurinn horfði á mig með tár í augum og sagði: „Já, forseti, en það er erfitt að gera það.“ Ég tók undir það og minnti hann á að hann væri sonur Guðs, með guðlega eiginleika til að gera það í samstarfi við Drottinn.

Við ræddum stuttlega dæmisöguna um hallalínuna sem öldungur Clark G. Gilbert, af hinum Sjötíu, kenndi, sem minnti okkur á að við þurfum að byrja þar sem við erum og sækja fram og upp á við með Drottni í jákvæða átt. Ég sá að næstu skref voru honum enn nokkuð yfirþyrmandi, svo ég bað hann að lýsa skilningi sínum á ritningargreininni: „Fyrir hið smáa og einfalda verður hið stóra að veruleika.“ Hann tók að lýsa þeirri hugmynd að með því að gera smáa og einfalda hluti, geta miklir hlutir gerst. Ég bað hann að gefa sér smástund til að bera kennsl á tvo litla og einfalda hluti sem hann gæti gert til að sýna félaga sínum góðvild.

Eftir stundarþögn, miðlaði hann hugsunum sínum. Ég bað hann síðan að taka sér smástund til að bera kennsl á tvo litla og einfalda hluti sem hann gæti gert til að sýna félaga sínum þolinmæði. Hann miðlaði hugsunum sínum tveimur næstum samstundis. Það var greinilegt að hann hafði þegar verið að hugleiða þetta fyrir fund okkar. Ég bauð honum að fara með þessa nokkra hluti til Guðs í bæn og biðja um staðfestingu, leiðsögn og innblástur um hvernig hann gæti framkvæmt áætlun sína af einlægum ásetningi. Hann samþykkti það. Þegar við lukum viðtalinu, bað ég hann um að gefa stutta uppfærslu varðandi þetta mál í vikulegu bréfi sínu.

Þegar næstu nokkrar vikur liðu hjá, gat ég séð í vikulegum bréfaskrifum hans að hlutirnir voru að batna. Ég gat þó ekki aðeins séð þessar framfarir í vikulegum bréfum hans, ég gat líka séð þær í vikulegum bréfum félaga hans. Í næsta viðtali okkar augliti til auglitis, sá ég muninn á ásýnd hans og anda sem nótt og dagur. Ég spurði hann: „Jæja, öldungur, er það satt að ‚kærleikurinn falli aldrei úr gildi‘?“ Hann svaraði með stóru brosi: „Já, og fyrir hið smáa og einfalda verður hið stóra að veruleika.“

Þegar þið fylgið uppskrift góðu tíðindanna um hamingjuríkt líf, minnist þá kennslu Nelsons forseta: „Hvaða spurningar eða vandamál sem þið hafið, þá er svarið alltaf að finna í lífi og kenningum Jesú Krists. Lærið meira um friðþægingu hans, kærleika hans, miskunn hans, kenningu hans og hið endurreista fagnaðarerindi hans til lækningar og framþróunar. Komið til hans! Fylgið honum!“

Þegar þið þurfið að „hlýða á hann“ og vita hvernig bjóða á Jesú Kristi í líf ykkar, íhugið þá að fylgja þeim skrefum sem Nelson forseti kenndi okkur um persónulega opinberun:

„Finnið kyrrlátan stað, sem þið getið farið reglulega á. Auðmýkið ykkur fyrir Guði. Úthellið hjarta ykkar frammi fyrir himneskum föður. Snúið ykkur til hans eftir handleiðslu og huggun.

Biðjið í nafni Jesú Krists varðandi áhyggjuefni ykkar, ótta, veikleika – já, innstu hjartans þrá. Leggið síðan við hlustir. Skrifið hjá ykkur það sem upp í hugann kemur. Skráið tilfinningar ykkar og fylgið innblæstri ykkar eftir í verki. Ef þið endurtakið þetta ferli dag eftir dag, mánuð eftir mánuð, ár eftir ár, munið þið ‚vaxa inn í reglu opinberunar‘.“

Ég ber vitni um að Jesús Kristur er frelsari okkar og lausnari. Hann hefur „áorkað öllu því sem við þörfnumst til að geta snúið aftur til himnesks föður [okkar]“. Í nafni Jesú Krists, amen.