Drottinn er að hraða verki sínu

Þekkt er að Charles Dickens hóf klassíska skáldsögu sína Saga tveggja borga á þeirri fullyrðingu að „þetta voru bestu tímar; þetta voru verstu tímar“. Að vissu leyti er það svo á okkar tíma.

Við lifum á ólgutímum, þegar „öll jörðin [er] í uppnámi“. Nú í morgun lagði öldungur Gary E. Stevenson dásamlega áhersla á áminningu Russells M. Nelson forseta, um að vera friðflytjendur sem fylgjendur Jesú Krists. Það er nauðsynlegur hluti af því að skapa einingu, frið og lækningu á „verstu tímum.“

Við lifum líka á „bestu tímum“, sem ég legg áherslu á. Í formála fyrsta kafla Kenningar og sáttmála lýsir Drottinn yfir að fylling fagnaðarerindisins yrði „boðuð … [allt] til endimarka veraldar“. Drottinn er vissulega að hraða verki sínu á okkar tíma. Við ættum að vera innilega þakklát fyrir þessa hröðun, sem hefur átt sér stað og er að eiga sér stað, þrátt fyrir þessa krefjandi tíma. Við lifum á tíma þar sem fylgjendur Drottins njóta þeirra forréttinda að heyra rödd hans og bregðast við henni með opnu hjarta og huga. Meðlimir Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu, sem eru trúfastir frelsaranum og boðorðum hans, eru að finna tilgang og djúpan persónulegan frið.

Á ýmsum tímum í sögu kirkjunnar hefur orðið veruleg aukning þeirra sem hafa farið inn á sáttmálsveginn. Eitt slíkt tímabil átti sér stað á árunum 1837 til 1850. Sumir hinna fyrri postula í hinni endurreistu kirkju Drottins þjónuðu í trúboði í Bretlandi. Þetta trúboð leiddi til þess að þúsundir gengu í kirkjuna og um 1850 bjuggu fleiri meðlimir kirkjunnar í Bretlandi en í Bandaríkjunum. Á þeim tíma bauð Drottinn þessum heilögu að safnast saman í Utah. Fjöldabrottflutningur átti sér stað, sumir studdir af lánum úr Varanlega innflytjendasjóðnum.

Mér þykir vænt um frásögnina af komu mikils fjölda trúskiptinga frá Englandi og Wales til Saltvatnsdalsins árið 1852. Æðsta forsætisráðið hitti hópinn við enda Emigration Canyon í fylgd lúðrasveitar Pitts kapteins. Deseret News lýsti þeim sem „hópi pílagríma [sem samanstóð af] systrum og börnum, gangandi, sólbrenndum og veðurbörðum, en þó ekki vansælum; hjörtu þeirra voru hress og glaðvær, sem var augljóst af glaðlegum andlitum þeirra“.

Þegar þau „fóru fram hjá musterisblokkinni, … komu þúsundir karla, kvenna og barna saman hvaðanæva að úr borginni til að sameinast í hinum dýrlegu og gleðilegu móttökum“. Brigham Young forseti ávarpaði þau: „Megi Drottinn, Guð Ísraels, blessa ykkur. … Við höfum stöðugt beðið fyrir ykkur; þúsundir bæna hafa dag eftir dag verið fluttar í ykkar þágu, til hans, sem hefur boðið okkur að safna saman Ísrael, frelsa mannanna börn með boðun fagnaðarerindisins og búa þau undir komu Messíasar.“

Í anda þessa gleðilega tilefnis, vil ég enn og aftur fullvissa alla nýja trúskiptinga og þau sem snúa aftur til kirkju Drottins: Við elskum ykkur; við þörfnumst ykkar; Drottinn þarfnast ykkar. Við tökum ef til vill ekki á móti ykkur með skrúðgöngum, en biðjum þess samt að blessanir himins verði hluti af tilraunum ykkar til að þróast á sáttmálsveginum, sem leiðir til Guðs föðurins og Jesú Krists í himneska ríkinu.

Það eru skýrar vísbendingar um að trú á Jesú Krist sé að aukast á okkar tíma. Í Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu hefur verið merkileg aukning trúskiptinga og aukning í þátttöku trúskiptinga. Á síðustu 36 mánuðum hafa næstum 900.000 trúskiptingar gengið í kirkjuna. Þessir trúskiptingar eru um 5 prósent af öllum meðlimum kirkjunnar. Við bjóðum nýja meðlimi velkomna með opnum örmum og tjáum innilegt þakklæti fyrir þá leið sem þið hafið valið.

Þessir 900.000 trúskiptingar á síðustu 36 mánuðum eru fleiri en heildarfjöldi meðlima kirkjunnar á 110 ára afmæli hennar árið 1940, sem voru rúmlega 860.000 meðlimir. Þetta var árið sem öldungur Jeffrey R. Holland, öldungur Dieter F. Uchtdorf og ég fæddumst á.

Þessir dásamlegu nýju trúskiptingar koma frá öllum heimshlutum. Á fyrstu sex mánuðum þessa árs hafa trúskipti aukist um meira en 20 prósent frá fyrra ári í Evrópu, Afríku, Asíu, á Kyrrahafseyjum og í Suður-Ameríku. Í Norður-Ameríku höfum við séð 17 prósent aukningu. Verki Drottins miðar enn áfram á kraftmikinn hátt. Þessi vaxandi aukning er greinilegt vitni um að fagnaðarerindið snertir hjörtu og breytir lífi alls staðar.

Á okkar tíma safnast þessir dýrmætu trúskiptingar ekki lengur saman á einum miðlægum stað. Vegna trúar og helgunar meðlima kirkjunnar, eru úrræði til staðar um allan heim til stuðnings söfnuðum – með byggingu kapella og mustera – um heim allan. Með nauðsynlegum prestdæmislyklum og veittum úrræðum, eru endurleysandi helgiathafnir nú fyrir hendi í flestum heimshlutum.

Hvar sem við búum, þurfa núverandi meðlimir að bjóða hundruð þúsunda nýrra meðlima velkomna, líkt og við gerðum við enska og velska heilaga frá fyrri sögu okkar, eins og ég áður sagði. Ég hreifst af ræðu öldungs Gerrits W. Gong í þessum hluta, þar sem hann kenndi að enginn ætti að sitja einn, hvorki tilfinningalega né andlega.

Heilög skylda okkar er að taka á móti nýjum og endurkomnum meðlimum og bjóða þá velkomna. Þegar Drottinn hraðar verki sínu, ættum við að elska, hlúa að og þjóna þeim sem taka á móti fagnaðarerindi hans. Við getum hjálpað við að byggja upp fólk Síonar, þar sem „hugur [okkar] og hjarta eru eitt og [við] lifum í réttlæti“. Til að verða eitt með Drottni, verðum við að vera eitt frammi fyrir Drottni. Allir meðlimir, óháð skírnardegi, deila þeirri ábyrgð að bjóða aðra velkomna.

Leiðsögn mín til meðlima kirkjunnar er að vefja þetta dýrmæta, kjörna fólk, sem hefur tekið á móti fagnaðarerindi Jesú Krists, örmum okkar.

Gordon B. Hinckley forseti kenndi okkur að nýr trúskiptingur þyrfti „vin, ábyrgð og að nærast á ‚hinu góða orði Guðs‘ (Moróní 6:4)“. Við getum verið meðal þeirra vina sem fullvissa þessa nýju trúskiptinga um að þeir tilheyri og séu ekki aðeins gestir. Við getum hjálpað þeim að skilja að þeir séu lærisveinar Jesú Krists sem geti þjónað öðrum og tekið á móti köllunum til þjónustu. Ungir trúskiptingar ættu að íhuga að þjóna í fastatrúboði. Allir ættu að keppa að því að lifa kristilegu lífi.

Margir ganga í kirkjuna við miklar persónulegar fórnir og hafa mikla þörf fyrir kærleika og stuðning sinna heilögu.

Til þeirra sem eru ný í trúnni eða eru að snúa aftur til hennar, þá gætuð þið staðið frammi fyrir áskorunum. Verið þolinmóð við ykkur sjálf. Trúboðarnir hafa kennt ykkur grundvallarkenninguna og útskýrt sáttmálana og helgiathafnirnar um ríkið sem sett er fram í ritningunum og í ritinu Boða fagnaðarerindi mitt.

Nauðsynlegt er að taka á móti helgiathöfnum og sáttmálum og lifa eftir boðorðunum. Einbeitið ykkur að sáttmálunum sem nauðsynlegir eru til upphafningar. Fagnaðarerindið gerir upphafningu mögulega, sem felur í sér að gera og halda helga sáttmála við Guð. Fyrir utan skírn, staðfestingu og veitingu Melkísedeksprestdæmisins fyrir karlmenn, fer framkvæmd sáttmálanna sem við tökum á okkur fram í musterinu. Fyrir hina dánu eru allar þessar endurleysandi helgiathafnir aðeins framkvæmdar í musterinu. Að undirbúa sig fyrir musterið, ætti því að vera knýjandi markmið.

Stundum finnst ykkur þið ekki standa undir væntingum varðandi það sem þið vitið. Þekking á fagnaðarerindinu er mikil blessun sem veitist smám saman í tímans rás, en hún er ekki endurleysandi helgiathöfn. Fagnaðarerindið er ekki próf á þekkingu. Russell M. Nelson forseti hefur þó lofað: „Ef þið lesið Mormónsbók með bæn í huga daglega, þá munið þið taka betri ákvarðanir – daglega. … Er þið íhugið það sem þið lærið, þá munu gáttir himins opnast og þið munið hljóta svör við spurningum ykkar og leiðsögn fyrir líf ykkar.“

Að auki, þá nær árlegt námsefni kirkjunnar á sunnudagssamkomum yfir Gamla testamentið, Nýja testamentið, Mormónsbók og Kenningu og sáttmála, sem kennt er til skiptis. Með tímanum munuð þið finna til aukins sjálfstrausts eftir því sem þekking ykkar á fagnaðarerindinu eykst. Reglubundið ritningarnám mun blessa og auðga líf ykkar með því að auka trúarlegan viðsnúning ykkar til fagnaðarerindis Jesú Krists.

Að læra hina hreinu kenningu Jesú Krists, er ævilangt viðfangsefni, bæði að skilja kenningar og lifa kristilegu lífi. Nauðsynlegir sáttmálar sjá okkur fyrir ramma sem við lýsum sem sáttmálsveginum. Þessar reglur hafa verið kenndar kröftuglega af Nelson forseta. Allir meðlimir, einkum nýir og þeir sem koma aftur, munu hljóta blessun af því að læra og tileinka sér spámannlegan boðskap hans um sáttmála og sáttmálsveginn.

Ef þið setjið ykkur markmið um að meðtaka verðuglega hvern sáttmála sem nauðsynlegur er til upphafningar, þá verðið þið á veginum sem liggur til himneska ríkisins. Musterið og helgiathafnir musterisins ætti að vera áhersla okkar. Flestir sáttmálar standa hverjum einstaklingi til boða. Einn sáttmálinn, eilíft hjónaband, felur í sér að sameina krafta sína með félaga. Markmið okkar ætti að vera að finna þann eilífa félaga.

Látið þó ekki hugfallast þótt eilíft hjónaband sé ekki mögulegt á þessum tíma. Spámenn hafa kennt að engum blessunum verði haldið frá trúföstum meðlimum sem halda boðorðin. Einn spámaður Mormónsbókar, Benjamín konungur, orðaði það dásamlega: „[Þeir] sem halda boðorð Guðs … njóta blessunar í öllu … og ef þeir … [eru] staðfastir allt til enda, … fá [þeir] dvalið með Guði í óendanlegri sælu.“

Þið munuð komast að því, ef þið hafið ekki þegar gert það, að meðlimirnir eru ekki fullkomnir. Opinberuð kenning gerir það ljóst að við munum gera mistök í dvöl okkar hér á jörðu. Við lifum í ófullkomnum og föllnum heimi, ekki himneskum heimi. Þetta líf er tími prófrauna, með stöðugum tækifærum til að iðrast og sannreyna sig.

Öll upplifum við vanmátt er við keppum að því að líkjast Jesú Kristi. Friðþæging hans gerir okkur kleift að iðrast daglega þegar okkur mistekst. Eins og Nefí, annar spámaður Mormónsbókar, sagði: „[Við verðum] að sækja fram, staðföst í Kristi, í fullkomnu vonarljósi og ást til Guðs og allra manna. Ef þér þess vegna sækið fram, endurnærðir af orði Krists og standið stöðugir allt til enda, sjá, þannig fórust föðurnum orð: Þér munuð öðlast eilíft líf.“

Þegar við hugleiðum áskoranir okkar tíma, verðum við að muna að í jarðneskri þjónustu sinni lifði frelsarinn líka á ólgusömum og ofbeldisfullum tímum. Hann einbeitti sér ekki að pólitískum áskorunum samtímans; hann einbeitti sér að fullkomnun hinna heilögu.

Það hefur aldrei verið auðvelt að fylgja frelsaranum og kenningum hans í heimi sem er stöðugt í uppnámi. Það var ekki auðvelt fyrir frelsarann í hinum róstursama heimi meðan á jarðneskri dvöl hans stóð og það var ekki auðvelt fyrir fyrstu leiðtoga okkar og meðlimi og það er ekki auðvelt fyrir okkur. Til allrar hamingju, þá veita lifandi spámenn þá leiðsögn sem við þurfum sérstaklega á að halda fyrir okkar tíma. Dallin H. Oaks forseti mun halda áfram þeirri andlegu öflugu arfleifð.

Ég ber vitni um að kenning kirkju Jesú Krists er eilíf og sönn. Ég ber mitt örugga vitni um að Jesús Kristur lifir og að vegna friðþægingar hans, getum við verið eitt með honum. Í hinu helga nafni Jesú Krists, amen.