Munið eftir sauðunum

Kristur er góði hirðirinn. Sérhver í hjörðinni er honum dýrmætur. Hann var fyrirmynd að hirðisþjónustu og kenndi okkur í orði og verki eiginleika hins góða hirðis, þar á meðal að þekkja sauðina okkar með nafni, elska þá, finna þá sem týndir eru, næra þá og að lokum leiða þá aftur heim. Hann væntir þess að við gerum það sama sem aðstoðarhirðar hans.

Við getum lært heilmikið um þjónustu að hætti Drottins af hinum forna spámanni – og framúrskarandi hirði – Moróní. Hann lifði á mjög erfiðum tímum og naut ekki góðs af farsímum, tölvum og alnetinu. Honum tókst þó að hugsa vel um sauðina. Hvernig var það gert? Við fáum nasasjón af aðferðafræði hans í Moróní 6. Við lesum þar að meðlimir hafi verið „[taldir] … meðal þeirra, sem tilheyrðu kirkju Krists. Og nöfn þeirra voru skráð, svo að eftir þeim væri munað, og þeir væru nærðir hinu góða orði Guðs til að halda þeim á réttri braut. … Kirkjan „kom oft saman til að fasta og biðja og ræða hvert við annað um sálarheill sína“ (Moróní 6:4–5; skáletrað hér).

Fyrir Moróní snerist þetta allt um fólk – nöfn! Hann iðkaði regluna um talningu og greinargerð, svo munað yrði eftir öllum. Gætt var að öllum sem áttu erfitt eða villtust frá, sem gerði hinum heilögu mögulegt að ræða eigin velferð í ráðum. Eins og hirðirinn sem yfirgaf hina níutíu og níu (örugga, er ég viss um) og fór eftir hinum týnda (sjá Lúkas 15:4–7), höfum við verið beðin að vera jafn meðvituð um hjarðir okkar – að gæta að og muna eftir og fara og gera eins.

Sem trúboðsleiðtogi á Indlandi, minnist ég þess að hafa spurt ungan greinarforseta um nokkur markmiða hans fyrir komandi ár: „Hversu marga menn muntu búa undir að hljóta Melkísedeksprestdæmið?“ Hann svaraði samstundis: „Sjö!“

Ég velti fyrir mér hvaðan í veröldinni hann hefði töfrað fram þessa sérstöku ákveðnu tölu! Áður en ég gat svarað, tók hann upp blað með númerunum einum til sjö skrifuðum niður eftir spásíunni. Í fyrstu fimm línunum voru nöfn – raunverulegir menn sem hann og öldungasveit hans hugðust bjóða og hvetja til að meðtaka blessanir prestdæmisins í lífi sínu. Auðvitað þurfti ég að spyrja um auðu línurnar, sex og sjö. „Ó, forseti,“ sagði hann og hristi höfuðið af hluttekningu, „við munum vissulega skíra að minnsta kosti tvo menn á fyrsta hluta árs, sem gætu fengið prestdæmið fyrir árslok.“ Þessi frábæri leiðtogi skildi lögmál talningar og greinargerðar.

Kristur hefur skipulagt kirkju sína á þann hátt, að erfitt ætti að vera að gleyma sál, því sérhver er honum kær. Sérhver einstaklingur í deild, burtséð frá aldri eða kyni, hefur marga ráðsmenn – hirða – sem falið er að gæta að og muna eftir honum. Piltur hefur til að mynda biskupsráð tilnefnt sér til velferðar, þjónandi bræður, fullorðna ungmennaráðgjafa, trúarskólakennara, sveitarforsætisráð og síðan nokkra aðra – sem allir þjóna sem öryggisnet, sem hengd hafa verið þétt undir ungmennið, til að grípa hann, skyldi hann falla. Jafnvel þótt aðeins eitt net sé réttilega staðsett, verður þessi piltur öruggur, að honum gætt og eftir honum munað. Samt finnum við oft engin net á sínum stað. Fólk villist reglubundið burt í þokuna – án þess að nokkur gæti að. Hvernig getum við verið betri hirðar? Við getum lært að telja og gera greinargerð.

Kirkjan sér okkur fyrir skýrslum og tækjum til að gera einmitt það – að muna eftir. Ársfjórðungsskýrslan er gott dæmi um þetta. Hún gerir okkur mögulegt að telja og gera grein fyrir hverjum meðlim ótal sinnum og gæta að þeim sem týnast eða þarfnast hjálpar okkar og kærleika. Aðgerðar- og viðtalslistinn sýnir þau sem við þurfum að gæta að þegar í stað, og það gerir Stöðuskýrsla musterismeðmæla líka og fleira. Þessi talningar- og greinargerðarverkfæri beina okkur að fólki. Hverjir þarfnast köllunar, prestdæmisframfara eða hjálpar við að fara með nafn skyldmennis í musterið? Hverjum gætum við hjálpað við undirbúning fastatrúboðs? Hverjir létu ekki sjá sig í þessum mánuði? Þessi verkfæri hjálpa okkur að muna eftir fólki.

Ég þekkti fjölskyldu frá Bandaríkjunum sem tók að sér verkefni í Afríku. Á fyrsta sunnudegi gengu þau inn í einu kirkjueiningu landsins, þar sem tekið var á móti þeim fagnandi. Að liðnum morgni, hafði eiginkona mannsins verið kölluð sem Líknarfélagsforseti og hann sem leiðtogi Piltafélagsins! Hann spurði hinn þreytulega greinarforseta hversu margir ungu mennirnir væru þarna. Þessi trúfasti fyrstu kynslóðar leiðtogi benti aftast í sakramentissalinn og sagði: „Þessir tveir sem þarna eru.“ Maðurinn varð nokkuð tortrygginn, svo hann fór með deildarskrána heim og sá fljótt að í raun væru 20 piltar á listanum. Hann fór aftur til greinarforsetans og bað um tvo kraftmikla og tvítyngda unga fullorðna einstaklinga til að þjóna sem ráðgjafar sínir og settist síðan niður með þeim og piltunum tveimur til að fara yfir nöfnin.

Síðan fóru þessir kostgæfnu ungu menn til vinnu. Næstu mánuði fundu þeir alla piltana sem skráðir voru. Eitt nafn í einu, voru þessir týndu sauðir boðnir velkomnir aftur af jafnöldrum sínum og nærðir andlega og líkamlega! Innan árs mætti að meðaltali 21 piltur á hverjum sunnudegi. Guði sé lof fyrir ungu mennina sem töldu og gerðu grein fyrir sérhverjum.

Þegar kær vinur minn var ungur háskólanemi í mastersnámi, flutti hann með fjölskyldu sinni til stórrar bandarískrar borgar, til að halda áfram menntun sinni. Hann var þegar í stað kallaður til að vera í forsæti öldungasveitarinnar. Örlítið óöruggur yfir fyrsta viðtalinu við stikuforsetann, einsetti hann sér að fara til hans undirbúinn. Hann sagði við stikuforsetann að hann hefði þrjú markmið fyrir komandi ár: (1) 90 prósent hirðisþjónustu, (2) kjarngóða kennslustund í hverri viku og (3) vel skipulagða sveitarviðburði í hverjum mánuði.

Þessi vitri stikuforseti brosti til vinar míns og spurði: „Geturðu nefnt lítt virkan sveitarmeðlim sem þú gætir hjálpað að komast í musterið með fjölskyldu sinni á þessu ári?“ Þetta kom vini mínum í opna skjöldu. Hann hugsaði sig vandlega um og greindi frá nafni. „Skrifaðu þetta niður,“ leiðbeindi stikuforsetinn. Þessi reyndi leiðtogi spurði síðan sömu spurningarinnar þrisvar sinnum í viðbót – og viðtalinu lauk. Þessi ungi maður gekk út úr viðtalinu, eftir að hafa lært eina mikilvægustu lexíu sína um leiðtogahæfni og þjónustu. Hann fór í viðtalið með áætlun, lexíur og verkefni. Hann gekk út með nöfn! Þessi fjögur nöfn urðu síðan aðaláherslan í þjónustu hans og sveitar hans.

Einn sunnudagsmorgun, sem trúboðsleiðtogi, heimsótti ég eina greinina mína. Ég tók eftir því að greinarforsetinn tók endurtekið spjald upp úr vasanum og skrifaði á það. Ég ákvað að spyrja hann um þetta eftir lokabænina. Þegar samkomu lauk og áður en ég gat spurt um spjaldið, hljóp trúboðsleiðtogi greinarinnar upp að ræðupúltinu, þar sem honum var afhent blaðið. Ég fylgdi þessum áhugasama leiðtoga í flýti á vikulegan samræmingarfund trúboðanna í greininni. Áður en þeir byrjuðu, tók hann blaðið upp úr vasa sínum. Hann var fullur af nöfnum þeirra meðlima sem hafði vantað á sakramentissamkomuna. Innan nokkurra mínútna hafði hver meðlimur ráðsins valið eitt eða tvö nöfn og skuldbundið sig til að heimsækja viðkomandi sama dag, til að fullvissa sig um að allt væri í lagi með þau og láta þau vita að þeirra hefði verið saknað. Vissulega er þetta talning og greinargerð.

Ég man eftir umdæmi, þar sem næsta musteri var í nokkurra klukkustunda flugfjarlægð, þar sem algjört forgangsatriði var að viðhalda gildum meðmælum, þrátt fyrir þá staðreynd að þau yrðu líklega aldrei notuð. Fyrsta sunnudag hvers mánaðar notuðu leiðtogar talningarverkfærin sín til að gera grein fyrir meðlimum sem höfðu hlotið musterisgjöf. Ef þeir komust að því að meðmæli væru brátt að renna út, myndi framkvæmdaritarinn ráðgera endurnýjunarviðtal. Rætt var um fólk með útrunnin meðmæli og síðan var farið til þess til að hjálpa því að snúa aftur á sáttmálsveginn. Ég spurði hversu margir þeirra meðlima sem höfðu hlotið musterisgjöf væru með gild meðmæli. Svarið var undravert, 98,6 prósent. Þegar leiðtogarnir voru spurðir um þá sex sem höfðu útrunnin meðmæli, gátu þeir nafngreint þá með nafni og sagt mér frá því sem reynt hefði verið að gera til að fá þá aftur!

Fyrir nokkrum árum flutti fjölskylda mín aftur til Bandaríkjanna. Við vorum spennt að sækja kirkjuna þar, eftir 26 ótrúleg ár í fámennari, afskekktari einingum. Ég var kallaður sem deildartrúboði. Við vorum með frábæran deildartrúboðsleiðtoga, gerðum spennandi hluti og kenndum frábæru fólki. Ég bað um að fá að mæta á deildarráðsfund til að fylgjast með og fá aðstoð þeirra með vini sem við unnum með. Ég varð undrandi þegar allt sem rætt var um var væntanlegur deildarviðburður. Eftir fundinn talaði ég við deildartrúboðsleiðtogann og hafði orð á því að hann hefði ekki fengið tækifæri til snúa aftur og gera grein fyrir fólkinu okkar. Svarið hans? „Ég fæ aldrei að leggja fram greinargerð.“

Ég bar þetta saman við greinarráðsfund í Lahore, Pakistan, sem ég hafði sótt nokkrum vikum áður. Sá litli hópur sat saman umhverfis lítið borð og það eina sem þau töluðu um var fólk. Nöfn. Hver leiðtogi gerði grein fyrir ráðsmennsku sinni og þeim einstaklingum og fjölskyldum sem þau höfðu áhyggjur af. Allir fengu tækifæri til að segja frá hugsunum sínum um hvernig best væri að blessa þau sem um var rætt. Áætlanir voru gerðar og verkefni úthlutuð. Þvílík snilldarleg lexía við að telja og gera grein fyrir nöfnum bræðra og systra af fyrstu kynslóð.

Í kirkju Jesú Krists höfum við hlotið leiðsögn frá lifandi og liðnum spámönnum – og að þeirri fyrirmynd sem frelsari okkar hefur sett – um hvernig á að þjóna. Við tökum við nöfnum, munum eftir sálum og ræðum um velferð þeirra. Leiðtogar sem gera það, munu aldrei verða uppiskroppa með umræðuefni á ráðsfundum sínum! Meginreglan um talningu og greinargerð virkar. Hún er að hætti Drottins. Við getum gert betur. Fyrir Guð, sem skapaði alheiminn og ríkir yfir öllu, er þetta verk – hans verk og dýrð – afar persónulegt. Það ætti líka að vera svo fyrir hvert okkar, sem er verkfæri í höndum hans í hinu undursamlega verki sáluhjálpar og upphafningar. Það mun leiða af sér kraftaverk í lífi raunverulegs fólks. Í nafni Jesú Krists, amen.