Enginn situr einn

Í 50 ár hef ég kynnt mér menningu, þar á meðal menningu fagnaðarerindisins. Ég byrjaði á spádómskökum.

Í Kínahverfi San Francisco lauk kvöldverði Gong-fjölskyldunnar með spádómskökum og fallegu orðatiltæki eins og: „Hin lengsta ferð byrjar með einu skrefi.“

Þegar ég var ungur fullorðinn maður, þá bakaði ég spádómskökur. Í hvítum bómullarhönskum, mótaði ég kringlóttar smákökurnar í rétt form þegar þær komu heitar úr ofninum.

Mér til undrunar komst ég að því að spádómskökur eru ekki upprunnar í kínverskri menningu. Til að aðgreina kínverska, bandaríska og evrópska spádómskökumenningu, leitaði ég að spádómskökum í mörgum heimsálfum – alveg eins og maður myndi nota marga staði til að þrípunktamæla skógarelda. Kínverskir veitingastaðir í San Francisco, Los Angeles og New York bjóða upp á spádómskökur, en ekki í Peking, London eða Sydney. Aðeins Bandaríkjamenn fagna þjóðlega spádómskökudeginum. Aðeins kínverskar auglýsingar bjóða upp á „alvöru bandarískar spádómskökur“.

Spádómskökur eru skemmtilegt, einfalt dæmi. En sama reglan og gildir við að bera saman hefðir í mismunandi menningarumhverfi, getur hjálpað okkur að greina menningu fagnaðarerindisins. Nú opnar Drottinn fyrir ný tækifæri til að læra menningu fagnaðarerindisins, er líkingasögur Mormónsbókar og dæmisögur Nýja testamentisins eru að uppfyllast.

Alls staðar er fólk að flytja. Sameinuðu þjóðirnar greina frá 281 milljón alþjóðlegs farandsfólks. Þetta eru 128 milljónum fleiri einstaklingar en árið 1990 og meira en þrefalt fleiri en áætlað var árið 1970. Alls staðar er metfjöldi trúskiptinga að finna Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu. Á hverjum hvíldardegi koma meðlimir og vinir frá 195 fæðingarlöndum og landsvæðum saman í 31.916 kirkjusöfnuðum. Við tölum 125 tungumál.

Nýlega varð ég vitni að nýjum meðlimum í Albaníu, Norður-Makedóníu, Kósovó, Sviss og Þýskalandi uppfylla líkingasöguna um ólífutréð úr Mormónsbók. Í Jakob 5, styrkja herra víngarðsins og þjónar hans bæði rætur ólífutrjáa og greinar þeirra með því að safna og græða saman frá ólíkum stöðum. Á okkar tíma safnast börn Guðs saman sem eitt í Jesú Kristi. Drottinn býður okkur undraverða náttúrlega leið til að útvíkka lifandi fyllingu okkar á hinu endurreista fagnaðarerindi hans.

Jesús býr okkur undir himnaríki er hann segir okkur dæmisögurnar um hina miklu kvöldmáltíð og brúðkaupsveisluna. Í þessum dæmisögum afsaka boðsgestir sig frá því að koma. Húsbóndinn býður þjónum sínum að fara „fljótt út á stræti og götur borgarinnar“ og „stíga og vegi“ til að „leiða inn hingað fátæka, örkumla, blinda og halta“. Andlega séð er það hvert og eitt okkar.

Ritningarnar lýsa yfir:

„Öllum þjóðum skal boðið“ til „kvöldverðar í húsi Drottins.“

„Greiðið Drottni veg … svo að ríki hans breiðist út á jörðunni og íbúar hennar megi veita því viðtöku og vera viðbúnir komandi dögum.“

Í dag koma þeir sem boðið er til kvöldverðar Drottins frá öllum stöðum og menningum. Aldnir og ungir, ríkir og fátækir, staðbundnir og alþjóðlegir, við látum kirkjusöfnuði okkar líta út eins og samfélag okkar.

Sem aðalpostuli, sá Pétur himininn ljúka upp sýn af „stórum dúki … á fjórum skautum. … Þar voru á alls kyns … dýr“. Pétur kenndi: „Sannlega skil ég nú að Guð fer ekki í manngreinarálit. … [Drottinn] tekur opnum örmum … þeim sem óttast hann og ástundar réttlæti, hverrar þjóðar sem er.“

Í dæmisögunni um miskunnsama Samverjann býður Jesús okkur að koma til hvers annars og til hans í gistihúsi hans – kirkju hans. Hann býður okkur að vera góðir nágrannar. Miskunnsami Samverjinn lofar að koma til baka og endurgjalda umönnun þeirra sem á gistihúsi hans eru. Að lifa eftir fagnaðarerindi Jesú Krists felur í sér að gera pláss fyrir alla í hinni endurreistu kirkju hans.

Andi þess að það sé „rúm … í gistihúsi“ felur í sér: „Enginn situr einn.“ Þegar þið komið í kirkju og þið sjáið einhvern einan, viljið þið þá endilega heilsa og sitja hjá honum eða henni? Þetta er kannski ekki ykkar venja. Ef til vill lítur einstaklingurinn öðruvísi út eða talar öðruvísi en þið. Og auðvitað, líkt og skilaboð spádómsköku gætu verið: „Ferðalag vináttu og kærleika fagnaðarerindisins hefst með fyrstu kveðju og að enginn sitji einn.“

„Enginn situr einn“ þýðir líka að enginn situr einn tilfinningalega eða andlega. Ég fór með niðurbrotnum föður að heimsækja son hans. Mörgum árum áður hafði sonurinn verið spenntur yfir því að verða nýr djákni. Tilefnið kallaði meðal annars á að fjölskylda hans keypti fyrir hann nýja skó í fyrsta sinn.

En í kirkjunni hlógu djáknarnir að honum. Skórnir hans voru nýir en ekki í tísku. Niðurlægður og sár, sagði ungi djákninn að hann myndi aldrei fara aftur í kirkju. Ég er enn miður mín vegna hans og fjölskyldu hans.

Á rykugum veginum til Jeríkó hefur verið hlegið að okkur öllum, við niðurlægð og særð, jafnvel forsmáð eða svívirt. Og með mismiklum ásetningi hefur hvert okkar einnig virt aðra að vettugi, ekki séð þá eða heyrt, jafnvel sært aðra vísvitandi. Það er einmitt vegna þess að við höfum verið særð og höfum sært aðra að Jesús Kristur færir okkur öll í gistihús sitt. Í kirkju hans og fyrir helgiathafnir hans og sáttmála, komum við til hvers annars og til Jesú Krists. Við elskum og erum elskuð, þjónum og okkur er þjónað, við fyrirgefum og okkur er fyrirgefið. Hafið þó hugfast: „[Á jörðu er engin sorg sem himininn fær ekki læknað]“; byrðir jarðar léttast – gleði frelsarans er raunveruleg.

Í 1. Nefí 19, lesum við: „[Þeir] fótumtroða jafnvel Guð Ísraels … þeir meta hann einskis. … Þess vegna húðstrýkja þeir hann, og hann umber það, þeir berja hann, og hann umber það. Já, á hann verður hrækt, og hann umber það.“

Vinur minn, prófessor Terry Warner, sagði að fordómar, húðstrýkingar, barsmíðar og hrákar hafi ekki verið tilfallandi atburðir sem gerðust öðru hvoru og aðeins í jarðnesku lífi Krists. Framkoma okkar við hvert annað – sérstaklega þá sem eru hungraðir, þyrstir, þá sem eru undanskildir – er framkoma okkar við hann.

Í hans endurreistu kirkju erum við öll betri þegar enginn situr einn. Við skulum ekki bara þola eða umbera. Við skulum einlæglega taka vel á móti og viðurkenna, þjóna og elska. Megi hver vinur, systir og bróðir ekki vera útlendingur eða aðkomumaður, heldur heimamaður.

Í dag eru margir einmana og einangraðir. Samfélagsmiðlar og gervigreind geta vakið í okkur þrá eftir mannlegri nánd og mannlegri snertingu. Við viljum hlýða á raddir hvers annars. Við viljum tilheyra á ósvikinn hátt og góðvild.

Það eru margar ástæður fyrir því að okkur gæti fundist við ekki passa í kirkjuna – að í óeiginlegri merkingu, þá sitjum við ein. Við gætum haft áhyggjur af framburði okkar, fötum og fjölskylduaðstæðum. Ef til vill finnst okkur við ófullnægjandi, reykingalykt af okkur, við þráum siðferðislegan hreinleika, við höfum hætt með einhverjum og erum særð og vandræðaleg, höfum áhyggjur af einni eða annarri stefnu kirkjunnar. Við erum kannski einhleyp, fráskilin eða ekkjur/ekklar. Börnin okkar eru hávær; við eigum engin börn. Við þjónuðum ekki í trúboði eða komum snemma heim. Listinn er endalaus.

Mósía 18:21 býður okkur að tengja hjörtu okkar böndum elsku. Ég býð okkur til að hafa minni áhyggjur, dæma minna, gera minni kröfur til annarra – og að vera minna óvægin við okkur sjálf þegar þörf krefur. Við sköpum ekki Síon á einum degi. Hvert „halló“, hver hlý bending, færir Síon hins vegar nær. Við skulum treysta Drottni meira og velja af gleði að halda öll boðorð hans.

Kenningarlega er það svo að enginn situr einn á heimili trúar og samfélags hinna heilögu, vegna sáttmálsaðildar Jesú Krists.

Spámaðurinn Joseph Smith kenndi: „Okkur er ætlað að líta augum og njóta dýrðar síðari daga og leggja fram krafta okkar við það … er fylling tímans kæmi. … Er hinum heilögu Guðs verður safnað saman í eitt frá öllum þjóðum, kynkvíslum … og lýðum.“

Guð „gjörir aðeins það, sem heiminum er til góðs, … til að draga alla menn [og konur] til sín. …

Hann býður þeim öllum sem einum að koma til sín og verða gæsku sinnar aðnjótandi … og allir eru jafnir fyrir Guði.“

Trúarumbreyting á Jesú Krist krefst þess að við losum okkur úr viðjum hins náttúrlega manns og veraldlegrar menningar. Eins og Dallin H. Oaks forseti kennir, þá eigum við að segja skilið við allar hefðir og menningariðkun sem er andstæð boðorðum Guðs og verða Síðari daga heilagir. Hann útskýrir: „Það er til einstök fagnaðarerindis menning, mengi gilda og væntinga og hefða sem er öllum meðlimum Kirkju Jesú Krists hinna Síðari daga heilögu sameiginleg.“ Menning fagnaðarerindisins felur í sér skírlífi, vikulega kirkjusókn, að neyta ekki áfengis, tóbaks, tes og kaffis. Það felur í sér heiðarleika og ráðvendni. Með þeim skilningi færumst við fram á við en ekki upp eða niður í kirkjulegum stöðum.

Ég læri af trúföstum meðlimum og vinum í öllum löndum og menningum. Ritningarnám á mörgum tungumálum og menningarlegt sjónarhorn eykur skilning á fagnaðarerindinu. Mismunandi tjáningarmyndir kristilegra eiginleika dýpka kærleika minn og skilning á frelsara mínum. Allir njóta blessunar þegar við skilgreinum menningarlegt eðli okkar, líkt og Russell M. Nelson forseti kenndi, sem barn Guðs, barn sáttmálans, lærisveinn Jesú Krists.

Friður Jesú Krists er ætlaður okkur persónulega. Nýlega spurði ungur maður mig einlæglega: „Öldungur Gong, get ég enn farið til himna?“ Hann hugleiddi hvort honum gæti nokkurn tíma verið fyrirgefið. Ég spurði hann að nafni, hlustaði vandlega, bauð honum að ræða við biskup sinn og faðmaði hann innilega að mér. Hann fór með von á Jesú Krist.

Ég minntist á unga manninn við annað tækifæri. Síðar barst mér óundirritað bréf sem hófst svona: „Öldungur Gong, ég og eiginkona mín höfum alið upp níu börn … og höfum þjónað í tveimur trúboðum.“ En „mér fannst alltaf að mér yrði ekki hleypt inn í himneska ríkið … vegna þess að syndir mínar í æsku voru svo slæmar!“

Bréfið hélt áfram: „Öldungur Gong, þegar þú sagðir frá því að ungi maðurinn hefði öðlast von um fyrirgefningu, fylltist ég gleði, er ég gerði mér grein fyrir að kannski gæti mér [verið fyrirgefið].“ Bréfinu lýkur með þessum orðum: „Ég kann jafnvel vel við mig núna!“

Sáttmálsaðild dýpkar er við komum til hvers annars og til Drottins í gistihúsi hans. Drottinn blessar okkur öll þegar enginn situr einn. Og hver veit? Kannski mun sá sem við sitjum við hliðina á verða besti spádómskökuvinur okkar. Megum við finna hann og búa honum og hverju öðru rúm við kvöldmáltíð lambsins, er auðmjúk bæn mín, í hinu helga nafni Jesú Krists, amen.