Beina sjónum til Guðs og lifa

Síðasta júní varð hræðilegt slys í landinu Lesótó í suðurhluta Afríku. Lítil rúta með 20 stúlkur úr Maputsoe-grein kirkjunnar og sjö leiðtoga þeirra var á leið til höfuðborgarinnar Maseru, fyrir samkomu stúlkna frá umdæmi þeirra. Er þau óku um tveggja akreina þjóðveginn að morgni til, kom bíll úr gagnstæðri átt sem reyndi að taka fram úr annarri bifreið og kom inn á akreinina sem rútan var á. Það var hvorki pláss né tími til að forðast áreksturinn og innan nokkurra sekúndna skullu ökutækin saman, ultu út af veginum og urðu alelda.

Alls létust 15 manns í slysinu, þar á meðal sex stúlkur, tveir Stúlknafélagsleiðtogar og greinarforsetinn og eiginkona hans. Eftirlifendur, fjölskyldumeðlimir og vinir hafa tjáð alls kyns tilfinningar, þar á meðal stundir reiði, þunglyndis og jafnvel sektarkenndar. Þrátt fyrir þessar tilfinningar og ósvaraðar spurningar hafa þau hughreyst hvert annað og snúið sér til Guðs með helgri tónlist, ritningunum og bæn, þar sem þau hafa fundið huggun. Hin sautján ára gamla Setso‘ana Selebeli, sem lifði af slysið, vitnaði: „Jesús Kristur elskar okkur og er með okkur, jafnvel þótt við upplifum hjartasorg.“

Stúlka og leiðtogi sem voru lagðar inn á sjúkrahús vegna brunameðferðar lásu saman í Mormónsbók. Önnur sagði: „Við höfum nýlega verið að lesa í Moróní og Moróní tjáir nákvæmlega það sem ég hef verið að upplifa. … Þegar hann talar, er eins og hann sé að segja: ‚Þú verður að læra þessi orð vegna þess að þau eru skrifuð fyrir þig til að hjálpa þér að komast í gegnum þetta.‘“

Við sameiginlega útför hinna látnu, ráðlagði öldungur Siyabonga Mkhize, svæðishafi sjötíu: „Við ættum öll að snúa okkur til Drottins á þessari stundu og biðja hann að hugga hjörtu okkar og … sefa sársaukann sem við finnum fyrir.“ Stúlknafélagsforsetinn, Mampho Makura, í Leribe-nágrannagreininni, veitti hvatningu: „Snúið ykkur til Drottins og finnið styrk til að samþykkja vilja hans. Jesús Kristur er ‚höfundur og fullkomnari trúar okkar‘ [Hebreabréfið 12:2]. Lítum ekki undan, heldur beinum sjónum okkar til hans.“

Beinum sjónum okkar til hans. Orð hennar enduróma leiðsögn Alma til sonar hans, Helamans: „Gættu þess að beina sjónum þínum til Guðs og lifa.“ Alma sagði frá upplifun Lehís og fólks hans með Líahóna sem dæmi: „Jafn auðvelt er að gefa gaum að orði Krists, sem mun vísa þér beina braut til eilífrar alsælu, og það var fyrir feður okkar að gefa þessum áttavita gaum, sem vísaði þeim á beina leið til fyrirheitna landsins.“ Alma sagði: „Ef þeir litu upp, þá héldu þeir lífi. … Og ef við lítum upp, þá munum við lifa að eilífu.“

Í annað sinn nefndi Alma dæmi um eirorminn sem Móse reisti upp, þegar Ísraelsmenn til forna voru aðþrengdir af eitruðum höggörmum. Drottinn bauð Móse að gera ímynd af höggormi og lyfta honum á stöng, með því loforði að „sérhver sem hafi verið bitinn skuli horfa til hans og halda lífi“. Alma útskýrði að látúnsmyndin væri tákn eða merki Krists sem yrði lyft upp á krossinum. Margir litu upp og lifðu en aðrir voru, að sögn Alma, „svo forhertir“ að þeir vildu hreinlega ekki líta upp og fórust.

Alma spurði:

„Ó, bræður mínir. Ef þið gætuð orðið heilbrigðir fyrir augnatillitið eitt, munduð þið þá ekki líta upp skjótt, eða munduð þið frekar herða hjörtu ykkar í vantrú og vera svo skeytingarlausir, að þið lyftuð ekki augum ykkar og færust?

… Lítið [þá] í kringum ykkur og farið að trúa á son Guðs, að hann komi til að endurleysa fólk sitt, og að hann muni þjást og deyja til að friðþægja fyrir syndir þess. Að hann muni aftur rísa frá dauðum, sem gjörir upprisuna að veruleika, að allir menn muni standa frammi fyrir honum og verða dæmdir á efsta og dómsins degi eftir verkum sínum.“

Að sjálfsögðu hefur ábendingin um að „beina sjónum … til Guðs og lifa“ merkingu fyrir okkur, ekki aðeins í eilífðinni, heldur gerir hún líka gæfumuninn hvað varðar gerð og gæði jarðnesks lífs okkar. Munið orð hinnar ungu systur Selebeli í Lesótó, sem þegar var minnst á: „Jesús Kristur elskar okkur og er með okkur, jafnvel þótt við upplifum hjartasorg.“

Það er eðli fallins heims – þar sem djöfullinn ólgar og allir eru ófullkomnir – að við verðum fyrir vonbrigðum og misgjörðum, þjáningu og sorg, mistökum og missi, ofsóknum og óréttlæti. Það er einungis með því að beina sjónum til Guðs, að einstaklingar, fjölskyldur og jafnvel þjóðir geta blómstrað. Russell M. Nelson forseti kenndi: „Vegna þess að frelsarinn, með óendanlegri friðþægingu sinni, endurleysti okkur öll frá veikleika, mistökum og synd og vegna þess að hann upplifði allan sársauka, áhyggjur og byrði, sem þið hafið nokkru sinni upplifað [sjá Alma 7:11–13], þá getið þið risið ofar þessum ótrygga heimi, ef þið iðrist sannlega og leitið hjálpar hans.“

Ekkert loforð er endurtekið oftar í ritningum Mormónsbókar en þetta: „Sem þér haldið boðorð mín, svo mun yður vegna vel á þessari grund, og svo sem þér haldið ekki boðorð mín, svo munuð þér útilokast úr návist minni.“ Bein reynsla fólksins í Mormónsbók í gegnum aldirnar sýnir sannleiksgildi þessara orða. Að „vegna vel“ var að njóta leiðsagnar og blessana himins í lífi þeirra. Að „vegna vel“ þýddi að ná efnahagslegri velferð – sem gerði þeim kleift að giftast, ala upp fjölskyldur og sinna þörfum annarra. Að „vegna vel“ felur í sér þá getu að geta risið ofar erfiðleikum og raunum. Fyrir tilstilli náðar Krists „samverkaði allt [þeim] til góðs“, fágaði þau og dýpkaði samband þeirra við hann.

Alma útskýrði að það að beina sjónum til Guðs væri að halda boðorð hans, ákalla hann án afláts um stuðning, ráðgast við hann um allt sem þið takið ykkur fyrir hendur og láta hjarta ykkar vera fullt af þakklæti til hans dag og nótt. Boðorð og leiðsögn Guðs er að finna í ritningunum og orðum þjóna hans. Reglurnar og hugmyndirnar sem útlistaðar eru í „Fjölskyldan: Yfirlýsing til heimsins“ eru tilvalið dæmi um það. Annað dæmi er leiðsögnin í bæklingnum Til styrktar ungmennum. Þema Piltafélagsins og Stúlknafélagsins þetta árið er „Lít þú til Krists“, dregið af hughreystandi leiðsögn Drottins til Josephs Smith og Olivers Cowdery: „Beinið öllum hugsunum yðar til mín. Efist ekki, óttist ekki.“ Til styrktar ungmennum fjallar um nokkur af brýnustu boðorðum og stöðlum Guðs og kennir hvernig líta á til Drottins við að taka góðar ákvarðanir. Þetta er ekki aðeins leiðarvísir fyrir ungmenni, heldur okkur öll.

Eitt afar mikilvægt dæmi í Til styrktar ungmennum er leiðsögn í kaflanum „Líkami ykkar er heilagur“. Þar segir: „Komið fram við líkama ykkar – og líkama annarra – af virðingu. Þegar þið takið ákvarðanir um klæðnað ykkar, hárgreiðslu og útlit, spyrjið ykkur þá sjálf: ‚Er ég að heiðra líkama minn sem heilaga gjöf frá Guði?‘“

Til styrktar ungmennum segir enn fremur: „Haldið kynlífi og kynferðislegum tilfinningum helgum. Það ætti ekki að vera viðfangsefni gríns eða skemmtunar. Utan hjónabands milli karls og konu, er rangt að snerta persónulega, heilaga líkamshluta annars, jafnvel þótt viðkomandi sé klæddur. Í vali ykkar um hvað þið gerið, horfið á, lesið, hlustið á, hugsið um, birtið eða sendið textaskilaboð um, forðist allt sem vísvitandi vekur lostafullar tilfinningar hjá öðrum eða sjálfum ykkur.“

Þetta leiðir hugann að nýlegri áminningu Nelsons forseta:

„Fátt mun flækja líf ykkar fljótar en að brjóta þetta guðlega lögmál [skírlífislögmálið]. Fyrir þá sem hafa gert sáttmála við Guð, er ósiðsemi ein af fljótustu leiðunum til að glata vitnisburðinum.

… Einu forréttindi guðdóms sem himneskur faðir leyfir dauðlegum börnum sínum að nota, er krafturinn til að skapa líf. Guð setur því skýrar reglur um notkun þessa lifandi, guðlega kraftar. Líkamleg nánd er einungis ætluð karli og konu sem eru gift hvort öðru.

Mestur hluti heims trúir þessu ekki, en almenningsálitið er ekki boðberi sannleika. Drottinn hefur lýst yfir að enginn óskírlífur einstaklingur muni komast í himneska ríkið. … Ef þið hafið verið óskírlíf, sárbið ég ykkur að iðrast. Komið til Krists og meðtakið fyrirheit hans um algjöra fyrirgefningu, er þið iðrist synda ykkar að fullu [sjá Jesaja 1:16–18; Kenning og sáttmálar 58:42–43].“

Hafið í huga að í loforði Mormónsbókar var andstæða velmegunar ekki fátækt – hún var útilokun úr návist Drottins. Návist hans vísar til áhrifa anda hans í lífi manns. Allir eru fylltir ljósi Krists þegar þeir koma í heiminn. Að auki láta sumir skírast og hljóta gjöf og aukið ljós heilags anda. Hann færir innblástur og leiðsögn, styrkir og fágar gjafir okkar og hæfileika og hjálpar til við að forðast ill áhrif, slæmar ákvarðanir og blindgötur.

Eins og þið, þekki ég nokkra sem eitt sinn nutu gjafar heilags anda en hafa glatað þeirri blessun vegna þess að þeir hafa ekki haldið boðorð Guðs. Einn kemur sérstaklega upp í hugann, hvers aðild að kirkjunni hafði verið afturkölluð vegna lögmálsbrots. Hann sagði að fyrstu viðbrögð sín hefðu verið að móðgast. Honum fannst hann dæmdur af ófullkomnum leiðtogum. Hann vissi að hegðun hans hafði verið röng, en hann réttlætti hana með því að benda á bresti og mistök annarra. Eftir nokkurn tíma tók honum að líða vel í lífsmáta utan kirkjunnar, án þess að hafa kallanir og væntingar um að mæta á tilbeiðslusamkomur og þjóna öðrum.

Þetta varði í nokkurn tíma en hann tók að finna sífellt meira fyrir fjarveru heilags anda – nærveru Guðs – í lífi sínu. Hann vissi af eigin reynslu hvernig það var að njóta daglegrar huggunar, leiðsagnar og öryggis andans og hann saknaði þess. Að lokum gerði hann það sem nauðsynlegt var til að iðrast og verða á ný hæfur fyrir skírn í vatni og af anda.

Það virðist enginn endir vera á þeim ólíku uppsprettum sem fólk leitar til í leit að merkingu, hamingju og hjálp. Flestir „horfa yfir markið“. Við þurfum þó ekki að vera „börn sem hrekjast og berast fram og aftur af hverjum kenningarvindi [eða tísku]“. Þegar við beinum sjónum til Guðs getum við fundið frið í erfiðleikum og trú okkar getur haldið áfram að styrkjast, jafnvel á tímum efasemda og andlegra áskorana. Við getum hlotið styrk mitt í andstöðu og einangrun. Við getum sætt hugsjónina við núverandi veruleika. Það er sannarlega engin önnur leið en sú sem Guð hefur sjálfur fyrirskipað: „Hverfið aftur til mín og látið frelsast, gjörvöll endimörk jarðar, því að ég er Guð og enginn annar.“

Að beina sjónum til Guðs, merkir að hann er ekki aðeins eitt af forgangsatriðum okkar; það merkir öllu heldur að hann sé okkar æðsta forgangasatriði. Ég minnist aftur hins hræðilega slyss í Lesótó í júní síðastliðnum. Einn af leiðtogum Stúlknafélagsins sem lifði af, sem trúði ekki á Guð áður en hún gekk í kirkjuna, sagði úr sjúkrarúmi sínu, að tilgangur hennar væri nú að komast að því hvers vegna lífi hennar hefði verið þyrmt. „Að þjóna Guði stöðugt er leiðin til að finna svar, ef ég fæ svar,“ sagði hún. „Ég hélt áður að ég elskaði Guð, en núna elska ég hann virkilega, virkilega, virkilega, virkilega mikið. Nú er hann forgangsverkefni [númer eitt] í lífi mínu.“

Ég ber vitni um föðurinn, soninn og heilagan anda, sem í fullkominni einingu orðs, hugsunar, tilgangs og gjörða, eru hinn eini Guð sem við getum leitað til fyrir allt hið góða. Ég ber vitnisburð um friðþægingu Jesú Krists, þaðan sem krafturinn til að uppfylla þetta dásamlega loforð kemur: „Lítið til mín og standið stöðugir allt til enda, og þér skuluð lifa. Því að þeim, sem stöðugur stendur allt til enda, mun ég gefa eilíft líf.“ Í nafni Jesú Krists, amen.